Dinsdag 27/09/2022

Met de kinderen naar Parijs, ja gezellig

Is een wereldstad - en dan nog wel tijdens een hittegolf - een goede vakantiebestemming voor ouders met kleine kinderen? Marlies Van Bouwel en Daniël Geeraerts namen de proef op de som in Parijs. Hannah en Samuel baalden soms verschrikkelijk, hadden dikwijls tegelijkertijd honger, dorst, slaap en een teveel aan energie, maar zeiden na afloop wel: 'Dit is echt de leukste stad van de wereld.'

We komen aan op een zaterdag en het is rustig in Parijs. Met de auto rijden we naar de Champs Elysées voor een wandeling over de drukste en duurste winkelstraat ter wereld. Onze kids krijgen het in hun hoofd hier iets te willen eten terwijl ze daarnet onze picknick niet door hun strot kregen. We brengen hen aan het verstand dat Parijs duur is en ons budget beperkt. Daarop trekken ze een Hans-en-Grietje-gezicht en zijn tevreden met een softijs. We wandelen door de winkelstraten, waarbij Hannah per se bij Gucci wil binnenwandelen en Samuel in het prototype van een knalrode Toyota dreigt te kruipen.

Op zondag slenteren we langs de pui van het Louvre, langs de oevers van de Seine zonder enige boordsteen, laat staan een balustrade. We lopen trap op, trap af, bruggen over tot aan het Musée d'Orsay. In de enorme binnenruimte van het vroegere station verwelkomen de beelden van Rodin en Claudel ons. We bekijken de allereerste foto's van pionier Daguerre in de tijdelijke tentoonstelling. De kids zijn onder de indruk, maar nog meer als we de roltrap naar boven nemen en door de raampjes op de bovenste verdieping een uitzicht hebben over de enorme binnenruimte. Dan wandelen we de donkere kamers van het pointillisme binnen. Die stippeltjeskunst vinden ze leuk en ook Gauguin kan hen boeien, maar dan gaat het kunstaanbod hun petje te boven.

hoogtevrees

Over de Solferinobrug trekken we naar de Tuileries, op zoek naar wat koele schaduw voor de ongenadige zon. Maar helaas, de fonteinen spuiten hun water pal in de zon en elke bank in de schaduw van een boom is allang bezet. Uiteindelijk belanden we bij de zomerkermis met historische attracties. Een hobbelpaard uit 1956, een draaimolen van begin vorige eeuw en ook een oud reuzenrad. Onze kinderen mogen één attractie kiezen. In onderling overleg wordt het een reuzenrad uit de jaren dertig maar dan moeten wij ook mee.

Om een stad te bevatten moet je eens vanuit de hoogte naar de daken, straten, pleinen en parken kunnen kijken. We twijfelen nog altijd tussen Montmartre of de Eiffeltoren, maar het reuzenrad is een veel beter idee. Ik heb nog nooit in mijn leven hoogtevrees gehad, nu wel. Niet dat ik vrees voor mijn leven. Ik ben enkel bang voor mijn kinderen wanneer we zo hoog gaan zonder veiligheidsbarrière (daarvan was driekwart eeuw geleden nog helemaal geen sprake). Ze draaien hun hoofd zomaar naar achteren en durven de bank of mijn hand los te laten. Man en kinderen genieten van het uitzicht. Verkrampt probeer ik nog een glimp op te vangen van de grijze daken, de Eiffeltoren, les Invalides, de Sacré Coeur, de slingerende Seine. Ik zie vooral de schitteroogjes van mijn kids die over mijn schouders naar de diepte kijken. Wanneer we uiteindelijk wel na zes of zeven van die duivelse draaiingen op de grond staan, hoor ik mijn dochter zeggen: "Dit was leuk, ik heb nog nooit zo'n leuke dag gehad." Samuel gooit nog wat olie op mijn vuur: "Wij keken naar dat kleine riviertje, die dwergfonteinen, die kleine mensjes. We leken wel reuzen."

Op de 14de juli houdt het leger helikopterparade boven de camping. We parkeren de auto vlakbij Trocadero en lopen naar de Seine. Eigenlijk vinden de kinderen de Eiffeltoren niet bijzonder, maar na tien kraampjes willen ze er zelf ook één. Ze krijgen ieder een sleutelhanger, waarmee ze de rest van de reis spelen. Op de kade kopen we batobuskaartjes, geldig voor een hele dag. Het is Samuels idee, maar hij vertrouwt het zaakje niet helemaal. Op het dek ligt hij meteen op zijn buik: "In die gaten tussen het hout kijk ik of er geen water doorkomt.". Hij opent de bakjes van de reddingsvesten. Hij monstert de bruggen boven onze hoofden op hun houdbaarheid. Ik probeer hem af te leiden met de gouden beelden rondom de bruggen en verzin ter plekke piratentochten voor de aken aan de oevers.

puffen geblazen

Deze keer gaan we in het Quartier Latin lunchen, op het leuke terras van Café du Marché in de Rue des Arts. Daarna lopen we kriskras door leuke winkelgalerijen en belanden op de Boulevard Saint-Germain. Het is drukkend heet wanneer we aan de Notre Dame busladingen mensen in rijen zien aanschuiven. Deze beker laten wij aan ons voorbij gaan en we nemen de boot tot aan Jardin des Plantes, waar we relatief wat rust en vooral een bankje in de schaduw vinden, vlakbij een kiosk waar ze water en ijsjes verkopen. Helaas staat het speeltuintje in de vlakke zon. Ook op de boot kan er een uur of wat later bij niemand nog een glimlachje af, iedereen puft, enkel bekommerd om de eigen afkoeling.

vissen in de fontein

Op onze laatste dag nemen we de bus vanuit de camping (1,60 euro per volwassene, de helft voor kinderen tussen 5 en 12) naar de metro van Porte Maillot, daar gaan we ondergronds. De metro vinden de kids fantastisch. Bovengronds is het hen te heet om nog een stap te verzetten. Gelukkig komen we aan Châtelet snel uit op een pleintje met fontein en na onze salades binden ze een drinkrietje aan een touwtje en gaan ze vissen.

Wanneer ze bijna in het water liggen omdat ze ook de flessen uit de fontein proberen te vangen, is het tijd om een eindje verder te stappen. Ik stel hen een - volgens het boekje - leuke speeltuin bij Les Halles in het vooruitzicht. Jawel, de speeltuigen zijn leuk maar nog maar eens staan ze te blakeren in de zon. We slenteren verder door de Rue Rambuteau tot aan het Centre Pompidou - gesloten op dinsdag - maar gelukkig is de fontein op Place Igor Stravinsky met onder meer enkele Nana's van Niki de Saint Phalle wél open en dus gaat het visspelletje verder. Het leukst is natuurlijk het standbeeld dat af en toe ver over de rand water spuit. Ook hier loopt het na een half uur uit de hand, ze vullen hun petten met water om ons - en wat vervelender is - ook andere mensen nat te gooien. We vluchten de metro in naar Jardin du Luxembourg, waar nu de beschaduwde fontein van de Medici uitnodigt om te vissen. In dit geval komen de karpers wél proeven van het rietje. Onze kids vinden het schitterend.

Ondertussen betrekt de hemel en die avond gaan de hemelsluizen open. Binnen overstemt de regen het geraas van het verkeer. De kinderen slapen in hun compartimenten, wij zitten ertussenin en besluiten dat we de volgende keer met zijn tweetjes naar Parijs komen. Als we dat besluit tijdens het ontbijt herhalen, zijn zij het er niet mee eens. Zij vinden Parijs "de leukste stad van de wereld" en willen wél graag zo snel mogelijk terug.

Helaas, ook deze fonteinen spuiten hun water pal in de zon, en elke bank in de schaduw van een boom is allang bezet

Kamperen in Parijs

Omdat logies voor vier in Parijs ronduit duur is, hebben we voor een camping gekozen in het Bois de Boulogne (30 euro per nacht voor tent, auto, twee volwassenen en twee kinderen jonger dan 7). Bovendien is er meer bewegingsruimte dan in een hotelkamer of een appartementje. Het leven op de camping is gezellig. Ook al zit je dicht bij de buren, er heerst een nonchalante anonimiteit.

De straatnaam Allée du Bord de l'Eau straalt rust uit, maar die is er allerminst. Integendeel, al tijdens het weekend lijkt het dat we onze tent hebben opgeslagen naast een autosnelweg. Onze consternatie is vooral groot op de ochtend van de gewone werkdag wanneer tussen halfzeven en halfacht 's morgens de frequentie van het geraas zienderogen toeneemt. Wanneer we om acht uur ontbijten, kunnen we niet op gewoon stemvolume met elkaar praten. Voorwaar een afknapper. Het merkwaardige is dat onze kinderen door al die drukte vlot doorslapen, maar dat is gewoon omdat ze doodmoe zijn.

Camping Bois de Boulogne, Allée du Bord de l'Eau, 75016 Parijs, 0033-1/45.24.30.00, www.hotelparispleinair.com of www.abccamping.com/campingparis.hInfo: Maison de la France, 0902/88.025, info.be@franceguide.com, www.franceguide.com

En de kids?

Volgens onze kids zijn de toppers van Parijs de metro, het reuzenrad, de batobus, de roltrappen en de wind uit de metrogaten die Hannahs jurk bol blaast. Wij nemen het Parijs niet kwalijk dat de speeltuinen pal in de zon worden gezet, op voor- en najaarsdagen is dat véél prettiger dan een kille schaduwplek - helaas niet tijdens een hittegolf.

Bij een drankje in een rustig café onder de elektrische ventilator tekent Hannah mijn aantekenboekje verder vol, bij een kindje moet ik schrijven dat het Collins is, die uit Afrika komt en Frans spreekt, bij een beest 'muis uit Piepland'. Samuel mixt ondertussen het citroentje uit mijn Perrier in zijn limonade of kijkt naar de vuilnismannen en -vrouwen met hun prachtige groene veegmachine.

Ongelooflijk maar waar: blonde Hannah moet voor het eerst in haar leven mannen van zich afschudden. Zowat alle Parijse mannen van boven de 50 kunnen het niet laten haar haren te strelen. De eerste keren vind ik het verschrikkelijk, maar het blijkt een onschuldige vertedering. Hannah houdt er volstrekt niet van, en ik glimlach naar de Parijzenaars met de duidelijke connotatie: stop daar nu maar mee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234