Donderdag 02/12/2021

ColumnDe Megastad

Mexicaanse xolo’s: zo lelijk dat ze mooi zijn

Klaar voor de Catrina-parade op de Dag van de Doden in Mexico-stad: twee xoloitzcuintles, zonder haar maar met getekend skelet. Beeld Getty Images
Klaar voor de Catrina-parade op de Dag van de Doden in Mexico-stad: twee xoloitzcuintles, zonder haar maar met getekend skelet.Beeld Getty Images

Metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Correspondenten doen wekelijks verslag vanuit hun eigen megastad. Deze week: Joost de Vries in Mexico.

Ik las onlangs een mooie reportage over de Vucjak Shelter, een hondenasiel diep in het binnenland van Servië. Er leefden negenhonderd zwerfhonden. “Overal stinkt het naar natte hond”, merkte de journalist op.

Zijn verslag deed me denken aan mijn bezoek vorig jaar aan een fokker van Mexicaanse xoloitzcuintles, haarloze rashonden die al ruim vijf eeuwen geleden als trouwe metgezellen werden gekoesterd door de Maya’s. U kent het ras wellicht uit de Disney-film Coco, daarin figureert de kale Dante. De xolo werd al gevonden in Maya-graven, men geloofde dat het dier de ziel van de overledene naar het dodenrijk bracht.

Xolo’s – kaal, tenger, met sprieterig haar op de kop en vaak de tong zijwaarts hangend uit de bek – zijn zo lelijk dat ze mooi zijn. Elk nestje bestaat uit behaarde en haarloze puppy’s, de kale dieren lijden aan een beperking in hun ontwikkeling, vandaar ook dat gebrek aan controle over de tong. Desondanks een godendier: de hond – itzcuintli – werd geschapen door de god ­Xolotl.

Deze xolo’s, een stuk of 25 als ik het me goed herinner, leefden in een achtertuin in een nette buitenwijk van Mexico-stad. Vrij naar mijn collega: het stonk er naar kale hond. Ik vroeg de fokker, een gastvrije doch nukkige zeventiger, of de xolo iets zegt over Mexico, of hij een symbool is van nationale trots. Niet bepaald, zei hij, de meeste van zijn landgenoten toonden weinig affectie voor het kale dier. Hij deed betere zaken met buitenlanders die de xolo wel naar waarde konden schatten.

Mijn bezoek had moeten uitmonden in een vrolijk artikel dat de ziel van Mexico zou duiden aan de hand van zijn honden. Het kwam er niet van, serieuzere actualiteiten zaten in de weg. Maar de verwondering ben ik niet verloren. Zelden ontmoette ik een volk dat zo gek is op de hond als de Mexicanen.

In Mexico-stad lijkt elk gezin minstens één hond te hebben. Alle rassen komen samen in het park, van chihuahua tot Deense dog, plus oneindig veel vuilnisbakjes. Als de temperatuur in het najaar onder de 20 graden zakt, wordt ook de hond goed aangekleed.

Mexico, schat de dierenartsenvereniging, telt zo’n 28 miljoen honden (op 128 miljoen Mexicanen),

70 procent is zwerfhond. Adopteren (‘redden’) is haast een heilige plicht. Het gevolg is dat baasjes

die hun dieren zat zijn, ze simpelweg achterlaten in het park. Er

ontfermt zich toch wel iemand over.

De Mexicaanse hondenliefde greep ook mij. Een al langer sluimerend verlangen was niet meer te bedwingen, alle redenen om er niet aan te beginnen ten spijt. Al koos ik niet voor de adoptie-grabbelton, niet zozeer vanwege principiële bezwaren, maar om praktische redenen. Ik kocht een beestje waarvan ik zeker wist dat het niet tot boven mijn knie zou groeien.

Paco bleek onvermoede voordelen te hebben: hij opent deuren, geeft toegang tot het immer opgewekte genootschap van baasjes en is altijd voer voor gesprek. Als ze me vragen of ik hem heb geadopteerd, mompel ik iets onverstaanbaars – ik wil de nieuwe contacten niet breken in de knop – en laat er meteen een compliment op volgen over de hond van de ander, met of zonder haar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234