Maandag 04/07/2022

Mijmeraars en pijngrenswachters

cd-recensies

jonge rockbeloften treden uit de schaduw

Herfstig: zo zou je de muziek van American Analog Set het best kunnen omschrijven. Het Texaanse kwartet draait al een poosje mee, maar zijn vierde langspeler, Know By Heart, markeert een opvallende muzikale koerswijziging. Vroeger werd het groepsgeluid bepaald door een prominent Farfisa-orgeltje, tegenwoordig staan fijnmazige gitaarweefsels centraal. American Analog Set maakt mijmerende, organische folkpopliedjes, zoals 'Punk as Fuck' en 'The Postman', afgewisseld met doorwrochte instrumentals. Het hypnotische karakter van de songs doet soms denken aan het beste van The Feelies. De melodieën glinsteren en fonkelen als een sneeuwtapijt bij maanlicht, al zorgen een piano en een vibrafoon wel voor wat extra warmte. De hoes, waarop vooraan een hart en achteraan een lus staat afgebeeld, suggereert een weinig optimistische visie op de liefde, maar Know By Heart is wel een sfeerrijke plaat die gehoord dient te worden.

Het Schotse powertrio Aerogramme debuteert met A Story in White, een plaat die afwisselend irriteert en overweldigt. Vaak evolueert de muziek van het gezelschap van beheerst en poëtisch naar extreem luid en agressief, om daarna weer vaart en volume te minderen. Het ene moment fluistert zanger Craig B. Fitting zijn ontboezemingen nog zachtjes in je oor, het volgende ontpopt hij zich als een brulboei die pijngrenswachter Max Cavalera naar de kroon tracht te steken. Schizofreen plaatje dus, dat door zijn afwisseling van woeste metalnoise-uitbarstingen ('Shouting for Joey') en fraai gearrangeerde, weemoedige kamerpopminiatuurtjes (het met piano en cello versierde 'Sunday') de luisteraar behoorlijk in verwarring brengt. En dan wordt tussendoor ook nog eens met samples en elektronica geknoeid. Aerogramme klinkt als een belofte, alleen lijkt ze nog niet goed te weten welke doelgroep ze nu precies ambieert. (DS)

American Analog Set, Know By Heart, Tiger Style/Bang!

Aerogramme, A Story in White, Chemical Underground/Konkurrent.

1 giant leap

Veelkleurig behang

Muzikanten-regisseurs die met een draagbare studio de wereld afreizen, zodat muzikale grootheden van alle continenten aan hun plaat kunnen meewerken, zijn geen uitzonderingen meer. Hector Zazou en Nitin Sawhney deden het al en ook de eerste cd van 1 Giant Leap, een project van de Britten Jamie Catto (zie: Faithless) en Duncan Bridgeman, kwam op die manier tot stand. Beide heren zijn gek op My Life in the Bush of Ghosts van David Byrne & Brian Eno en Passion van Peter Gabriel, en net als hun idolen streven ze een fusie na van etnische en elektronische muziekpatronen, flarden spoken word en exotische ritmen. Catto en Bridgeman zijn grote voorstanders van culturele diversiteit, maar leggen veeleer de nadruk op de overeenkomsten tussen hun muzikale medeplichtigen dan op de verschillen.

Wat vooral opvalt aan de titelloze cd van 1 Giant Leap is de indrukwekkende lijst van medewerkers. Onder hen: popsterren als Neneh Cherry, Michael Stipe en Robbie Williams; figuren uit hiphop en reggae als Maxi Jazz, Michael Franti, Speech en Horace Andy; begrippen uit de wereldmuziek als de Mahotella Queens en de Senegalees Baaba Maal en schrijvers of acteurs zoals Kurt Vonnegut, Harvey Keitel, Meryl Streep en Dennis Hopper. Allemaal voegden ze hun bijdrage toe aan basistracks die meer en meer vorm kregen naarmate de trip van de initiatiefnemers vorderde. Het resultaat is een pittige smeltkroes van klanken en tradities uit vijf werelddelen en in die zin is het ook een niet mis te verstaan politiek statement. Toch zijn niet alle nummers even geslaagd: de cd lijdt soms een beetje aan stuurloosheid en langdradigheid. 1 Giant Leap bewijst dus dat je je, ook met de beste bedoelingen, aan wereldmuziek voor toeristen kunt bezondigen.

1 Giant leap, 1 Giant leap, Palm Pictures/Zomba.

bush

Fors maar tweedehands

Bush heeft niet alleen een foute naam, de groep is al vanaf haar debuut door critici weggewuifd als een stelletje poseurs met een Nirvana-tic. Geen wonder dat het Britse viertal in zee ging met underground-producers als Steve Albini (voor Razorblade Suitcase) of Dave Sardy (voor haar nieuwe cd), in een poging haar geloofwaardigheid een beetje op te krikken. Of dat helpt? Iedere plaat van Bush bevat een aantal goede nummers en een aantal vullers: in dat opzicht is het op Golden State alvast business as usual. 'Inflatable' is een typische Gavin Rossdale-ballad, 'The People That We Love' een rauwe, scherpe rocker waarin de gitaren bijten en klauwen en 'My Engine is With You' één lillende brok dynamiek waar nauwelijks kruid tegen gewassen is. De band speelt hecht en strak, jachtig en explosief, maar geïnspireerd klinkt hij slechts bij vlagen. Wie echt bezielde en beklijvende grunge wil horen, verwijzen we graag nog eens naar Nevermind, In Utero of MTV-Unplugged van dat zootje uit Seattle. De anderen, die hun centen uitgeven aan de ersatz-rock van Staind, Live of 3 Doors Down, wachten gewoon op de Jaren des Onderscheids.

Bush, Golden State, Atlantic/Warner.

yoko ono

De grenzen voorbij

Op haar 68ste wordt Yoko Ono nog altijd gehaat door Beatles-fans. Conservatief en racistisch als ze zijn, beschouwen ze haar als de schrikgodin die hun favoriete groep in gruzementen deed vallen. De waarheid is dat Ono al tijdens de sixties een gerespecteerde conceptualiste en performance-artieste was, die voor John Lennon een nieuwe wereld deed opengaan. Niet al haar werk is tegen de tand des tijds bestand, maar haar muziek en excentrieke zangstijl hebben wel een diepgaande invloed gehad op uiteenlopende artiesten als Diamanda Galás, Sonic Youth en The B-52's. Elvis Costello, toch een man met goede smaak, coverde zelfs haar 'Walking on Thin Ice', een song die hoog uittorent boven de duffe probeersels van 'the Walrus' uit Double Fantasy en Milk and Honey.

Op Blueprint for a Sunrise, een mengeling van studio- en live-tracks, blijft Yoko Ono haar grenzen verleggen. In de songs verwerkt ze oorlogstrauma's uit haar kinderjaren en stelt ze de aanhoudende discriminatie van vrouwen aan de kaak. In muzikaal opzicht sluit de cd aan bij het vijf jaar oude Rising. Dat betekent: dissonant gekrijs en geschreeuw, ondersteund door zoon Sean met krassend, aan free-jazz refererend gitaarwerk ('Mulberry'), logge funk ('It's Time For Action!'), dwarse pop met een frivole ondertoon ('Wouldnit Swing'), een uitstapje naar reggae ('I'm Not Getting Enough') en enkele ballads waar niemand zich een buil aan zal vallen. Avontuurlijk, zeker, maar verre van ontoegankelijk. Ono blijft een vrouw om rekening mee te houden.

Yoko Ono, Blueprint for a Sunrise, EMI.

23 skidoo

De groove regeert

De eighties-platen van 23 Skidoo waren lang niet meer te krijgen en verwisselden alleen nog voor ontieglijk hoge bedragen van eigenaar. Deze re-releases zijn dus welkom, zeker omdat de nalatenschap van de vier Britten ook nadrukkelijk doorklonk in de dansmuziek van de jaren negentig. De baslijn van hun single 'Coup' dook bijvoorbeeld op in 'Block Rockin' Beats' van The Chemical Brothers en ook anderen lieten hun akker rijkelijk door 23 Skidoo bevloeien. Seven Songs, uit 1982, stond volkomen haaks op de introspectieve new wave die toen populair was. Skidoo, beïnvloed door de hoekige avant-funk van Cabaret Voltaire en de afrobeat van Fela Kuti, koos voor een veel uitbundiger aanpak, met meeslepende percussie, jazzy trompet, kort aangebonden gitaren, duimpiano en tapeloops. De groepssound, ergens te situeren tussen The Birthday Party en The Gap Band, heeft in twintig jaar tijd weinig van zijn oorspronkelijke intensiteit en opwindingsgraad verloren. Als pioniers van de etno-house komen de heren Skidoo ook vandaag nog onweerstaanbaar uit de hoek.

Urban Gamelan, uit 1984, kwam tot stand na een reis naar Indonesië en stond nagenoeg geheel in het teken van gestemde percussie, gongetjes, handcymbalen en andere gamelan-attributen. De minimalistische instrumentals, gelardeerd met militante, anti-imperialistische kreten, doen een beetje schraal aan en ook de zangpartijen, voor zover die er al zijn, komen slecht uit de verf. Maar wie niet ongevoelig is voor een vette groove mag nog altijd met een gerust gemoed bij 23 Skidoo gaan aankloppen.

23 Skidoo, Seven Songs, Ronin Records/Lowlands.

23 Skidoo, Urban Gamelan, Ronin Records/Lowlands.

Dirk Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234