Maandag 26/09/2022

Mijn handen zijn mijn stem

Inlevende, soms ietwat monotone voorstelling

theater l kinderen van een mindere god HHH

Jan De Smet

Children of a Lesser God is bij het grote publiek bekend van de film met William Hurt en zijn dove tegenspeelster Marlee Matlin, die voor haar filmdebuut een Oscar in de wacht sleepte. Daarvoor al had Mark Medoffs oorspronkelijke toneelversie op Broadway en in de West End prijzen weggekaapt. Is het niet ironisch dat het artistieke medium steevast meer in de schijnwerpers staat dan de problematiek die het aankaart?

Kinderen van een mindere god zit eenvoudig in elkaar. Het vertelt het verhaal van de doof geboren Sarah Norman, die het vertikt te leren spreken of te communiceren met niet-doven. Logopedist James Leeds is nieuw in de school waar zij als schoonmaakster werkt. Hij valt voor de raadselachtige, aantrekkelijke en dwarse oud-studente en slaat een bres in de muur die zij rond zich heeft opgetrokken.De plot is vrij voorspelbaar, dus volgt op deze romance een huwelijk. De relatie staat onder grote druk en de meligheid van een goed einde wordt ontlopen doordat we worden teruggevoerd naar Leeds' in medias res: "Ze is van me weggegaan."

Het stuk heeft een erg vlakke ontwikkelingslijn en door de snelle overgangen doet het schematisch aan. De scenische inkleding is minimalistisch: op een paar zitbankjes na is het toneel leeg. Handelingen worden door de acteurs vooral gesuggereerd. De psychologie van de hoofdpersonages en hun ontwikkeling zijn rudimentair aangegeven.

Wat niet belet dat er vol overgave wordt geacteerd. Rudi Goes (James) zorgt voor de simultane vertaling van wat zijn tegenspeelster Vicky Florus (Sarah) in authentieke gebarentaal speelt. De nadrukkelijkheid van dat procédé weegt op het tempo, maar draagt ook bij tot het realisme en de geloofwaardigheid. Tevens maakt het de voorstelling toegankelijk voor een doof publiek. Een eerlijker bijdrage tot integratie kan kunst niet leveren. Dat de Vlaamse doven en slechthorenden de erkenning van hun gebarentaal in het Vlaams Parlement gaan bepleiten (DM 27/1), maakt van Kinderen van een mindere god meteen actueel toneel.

Dit themastuk slaagt erin de stolp van een onbekende wereld af te halen. Het doet dat op een sympathieke, niet-belerende, af en toe grappige manier. Een kalf is in gebarentaal een koeienbaby, milkshake uitbeelden lijkt verdacht veel op aftrekken en ook voor gelul bestaat er een gebaar. Toch overweegt de ernst. Doof zijn is niet het tegenovergestelde van horen. Mensen met een auditieve handicap worden in het stuk niet charmanter voorgesteld dan andere. Ze kunnen even cynisch, jaloers, discriminerend en onhandelbaar zijn. Doof zijn is heel veel dingen niet, zoals praten terwijl je vrijt in het donker of naar Bach luisteren. Dat maakt het leven abstracter, maar compensaties in de vorm van knuffels vinden dove mensen neerbuigend.

Naar het einde toe wordt het stuk toch wat te uitleggerig. In de zoektocht naar de oorzaak van Sarahs halsstarrige weigering om te leren spreken is het al een beetje psychodrama. Als in de epiloog ook nog de militante toer opgegaan wordt, is de boodschapperigheid er te veel aan.

WIE Educatief Theater Antwerpen i.s.m. Fakkelteater WAAR EN WANNEER Nog tot 20 februari in het Fakkelteater, Rode Zaal, Hoogstraat 12, Antwerpen. Info en kaartjes: www.fakkelteater.be, 03/232.14.69

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234