Maandag 03/10/2022

'Mijn nomadenbestaan zit verwerkt in dit boek'

Eindelijk in vertaling: 5000 kilometer per seconde, het intimistische boek van de Italiaanse stripauteur Manuele Fior dat in 2010 op het festival van Angoulême ging lopen met de prijs voor beste album. Het boek is de eerste titel van Blloan, het nieuwe label van de Antwerpse uitgeverij Ballon Media. Een gesprek.

Van hun jeugdjaren over hun midlifecrisis naar hun oude dag... en terug. In de graphic novel 5000 kilometer per seconde vertelt de nu 36-jarige Italiaan Manuele Fior het liefdesverhaal van Piero en Lucia. Niet chronologisch, maar met talloze flashbacks, zet hij een generatie neer waartoe hij zelf ook behoort: dat van dolende dertigers die zich zonder al te veel richtpunten een weg door het leven zoeken. De lezer treft Piero aan als archeoloog in Egypte, terwijl Lucia naar Noorwegen vlucht. Het geluk ligt elders, denken ze. Maar ondertussen klampen beiden zich wel vast aan hun roots.

Afgelopen maandag was Fior te gast in de Antwerpse kantoren van Ballon Media. Onder het label Blloan pakt die uitgeverij immers uit met een collectie van het betere stripwerk, beeldverhalen die anders uit de boot zouden vallen, maar die nu toch een onderkomen hebben gevonden. Met Fior is alvast een hoogvlieger binnengehaald. De intimistische manier waarop die auteur zijn personages liet neerstrijken in een opvallende aquarelwereld, leidde in 2010 naar de felbegeerde Fauve d'Or voor beste album op het stripfestival van Angoulême. Fior was toen 32, "maar die prijs heeft er wel toe geleid dat ik nu veel makkelijker aan de bak kom in de stripwereld. Zo'n prijs maakt echt alles veel eenvoudiger. Ik hoef niet meer met mijn werk te zeulen, de uitgevers komen naar mij", lacht hij. Een kleine 20.000 gingen er ondertussen in verschillende talen van dit boek over de toonbank, maar nu Fior groeit als auteur, weten steeds meer uitgevers hem te vinden.

Fior maakt deel uit van een kleine gemeenschap van Italiaanse auteurs die zich in Parijs hebben gevestigd, "want in Italië zelf is het huilen met de pet op voor stripauteurs als ik. In de kiosken vind je er erg veel comics als Dylan Dog, Tex en Paling en Co, maar als je iets volwassener strips brengt - wat men nu als graphic novels omschrijft - kun je het vergeten. Er is maar een klein kransje van auteurs dat daar naam in heeft gemaakt, zoals Lorenzo Mattotti en Liberatore. Maar ook zij wonen dezer dagen in Parijs."

Op een eerder indirecte manier vormt zijn vlucht naar Parijs de rode draad in 5000 kilometer per seconde. Het boek beschrijft immers de manier waarop de dertigers van nu hun werkterrein als mens, geliefde en werknemer gevoelig hebben uitgebreid. Met alle gevolgen van dien. Fior heeft recht van spreken. "Dit verhaal is grotendeels autobiografisch. Ik heb bijvoorbeeld een tijdlang gewoond in Noorwegen en Egypte, de plaatsen die een grote rol spelen in dit boek. En ik werkte vroeger, net als een van de hoofdrolspelers, bij een archeologisch opgravingsteam in Aswan en Alexandrië. Ik maakte de technische tekeningen van alle gevonden artefacten. Het verhaal zelf verwijst in feite naar de manier van leven hoe ik dat zelf heb ervaren.

"Ik heb de indruk dat zo'n nomadenbestaan in de huidige wereld steeds vaker gehanteerd wordt. Dat heeft zeker zijn voordelen, maar tegelijkertijd bemoeilijkt het ook relaties - of dat nu familiebanden dan wel vriendschappen of intieme verhoudingen zijn. Ik merk het steeds vaker rondom me: het Europa van vandaag biedt ons de mogelijkheid om te leven en te werken in andere Europese landen, waardoor we eigenlijk sneller een soort Europees staatsburgerschap krijgen, in plaats van dat we toebehoren tot dat ene land waar we toevallig geboren zijn. Heel wat mensen vinden in het buitenland een job of lief, en die aantrekkingskracht is enorm. Maar tegelijk verdwijnen je roots."

Het is niet voor het eerst dat hij zich aan dat onderwerp waagt. Fior was 23 toen hij debuteerde met Les gens le dimanche. "Ik woonde toen in Berlijn. Het was een autobiografisch verhaal over Italianen die in Berlijn leefden, plannen maakten om terug te keren naar hun geboorteland, maar zich uiteindelijk realiseerden dat ze daar de kracht en intentie niet meer voor hadden. Tja, nu ik woon en werk in Parijs ga ik slechts één keer per maand naar Italië. Maar als iemand me zegt dat ik een Italiaan ben, moet ik daar toch even bij stilstaan. Als je, zoals ik, bijna de helft van je leven in een ander land woont - Noorwegen, Egypte, Duitsland en nu Frankrijk - kun je je dan nog wel Italiaan noemen?"

Zonder in detail te treden geeft hij volmondig toe dat ook hij daar de nadelen van ondervonden heeft. "Het is werkelijk een fenomeen dat groter wordt. De vrijheid om in het buitenland te leven en werken is enorm, maar, en ik merk het in mijn omgeving; het maakt relaties fragieler. We zijn niet langer in staat solide relaties te onderhouden zoals de vorige generaties. Toen was er sprake van een economische stabiliteit, nu zijn we gebiologeerd door de miljoenen mogelijkheden om te reizen en het ontmoeten van andere mensen. Dat kan heel bevrijdend werken als individu, maar als je op zo'n moment een relatie moet onderhouden..."

Constante vrees

Zijn eigen angst stond aan de basis van dit verhaal. "Ik denk dat ik, op persoonlijk vlak, met een angst zit om te verliezen wat ik heb. Nu gaat alles goed met me, wees gerust. Maar er is die constante vrees dat het niet kan blijven goed gaan, en ik denk dat ik die negatieve gevoelens met dit boek hebben trachten te bezweren. Tegelijk wilde ik de prachtige beelden en landschappen ik in mijn leven heb gezien, samenbrengen in één boek. Alles wat mij gedurende mijn nomadenbestaan fascineerde, zit verwerkt in dit boek."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234