Maandag 15/08/2022

Moeilijk gaat ook

Geen meer trendy plek in Sydney dan Darling Harbour op een zaterdag, middernacht. De Sydney skyline is adembenemend: lichtjes van restaurants, bars en discotheken en wolkenkrabbers weerspiegelen in het water, boven fonkelen de sterren. En toch kwam er nog een stralend zonnetje uit een van de immense gebouwen: judoka Ann Simons, amper 20, aan haar eerste Spelen toe en goed voor brons een een olympisch parcours vol tegenstrijdige emoties.

Sydney

Van onze verslaggever ter plaatse

Hans Jacobs

Net twintig en een olympische medaille, een mens zou voor minder feesten in de uitgangsbuurt van Sydney: niet voor Ann Simons, die een klinkende overwinning viert met een zuinig Italiaans etentje en een goed gesprek met haar vader en persoonlijke trainer. Al meteen door de VRT in de co-commentatorstoel gezet, dat doet een mens zweven. Niet Ann Simons: "Ik mag nu geen dikke nek krijgen. Waarom zou ik? Ik moet nog veel leren, zowel op judotechnisch vlak als op mentaal vlak."

Dat bleek. Het was Eddy Desmedt, sportief directeur van het BOIC, die haar mentaal over de streep trok na het gevecht dat ze op beslissing verloor tegen de Duitse Gradante. Simons had haar eerste twee wedstrijden kranig doorstaan, toen verliet ze de mat om achter de coulissen te zeggen dat het olympisch toernooi voor haar wel genoeg was. "Ik had plots geen zin meer in judo, wilde geen herkansingen meer doen. Omdat ik op dat moment wist dat ik de ideale weg naar de finale had gemist. Eddy trok me over de streep, zei me dat ik dan gelijk weg kon gaan. En dus ging ik door."

Dat was het begin van een lange lijdensweg van herkansingen. Toen ze naar haar dij tastte en toch doorzette, kreeg ze alle Japanse vlaggetjes in de zaal de hoogte in en een oorverdovend applaus, inclusief van judomonument Anton Geesink. Toen ze de Cubaanse tenore Savon klopte - door wie ze telkens al verpletterd was met ippon, applaus van het volledige Belgische kamp. Maar awoert-geroep uit de zaal was haar deel toen ze vijf seconden voor het einde van de kamp om het brons tegen de Noord-Koreaanse Cha van de hoofdscheidsrechter een winnende yuko kreeg, niet kreeg, dan toch kreeg en brons pakte. "Ik stond te trillen op mijn benen. We vielen allebei op de zij, maar ik had de aanval ingezet, dus de yuko was voor mij en niet voor de andere. Dit was een dag vol tegenstrijdige emoties."

Dat Simons achthonderdduizend frank rijker is, de Belgische premie voor een bronzen plak, kan haar weinig deren. Dat ze een medaille heeft, al meer. Maar vooral zal ze de les van Sydney onthouden. "Ik zal altijd uitgaan van mijn eigen judo, blijven aanvallen in plaats van het judo van de tegenstander te ondergaan. Ik maak nog veel fouten. Brons is wel tof, maar volgend jaar komen er weer toernooien aan. Natuurlijk opent die medaille perpectieven om het ooit tot wereldkampioene te schoppen. Maar dan moet ik nog veel leren."

Voor nationaal judobondsoach Sasja Jaskevitsj betekent de bronzen medaille een hele opluchting. "Vooraf rezen veel twijfels over de mentale paraatheid van de judogroep, nu gaan ze durven. Maar dit is geen medaille voor Jaskevitsj, maar een medaille voor het collectief. En in de eerste plaats voor Ann."

De andere Belgische judoka's die dit weekend in actie kwamen, Cédric Taymans en Inge Clement, verdwenen wel geruisloos uit het toernooi.

Pagina 19

'Na mijn partij die ik op beslissing verloor, wilde ik niet meer aan judo doen'

(Foto Belga)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234