Vrijdag 01/07/2022

‘Moet elke artiest niet een beetje geobsedeerd zijn?’

‘Giant Sand is een stemming, een sfeer.’ Het lijkt alsof Howe Gelb er zich makkelijk vanaf wil maken, maar zijn verzameld werk is nu eenmaal niet op een andere manier samen te vatten. In de sfeer van het broeierige zuiden, waar de bourbon lonkt en amaranten in de woestenij staan, opereert de 54-jarige americanamuzikant nu al 25 jaar.

Dit jaar viert hij het zilveren jubileum van Valley of Rain, zijn debuut waarmee hij de ridderslag ‘godfather of alt.country’ verdiende. Vieren doet hij met geremasterde heruitgaves van zijn oude platen. “Luisteren naar mijn vroeger werk is als een oud lief tegen het lijf lopen: in het beste geval fluit je bewonderend tussen je tanden, maar soms heeft de tand des tijds meedogenloos toegeslagen. Ik heb wel zo weinig mogelijk oude songs willen opkalefateren, ik wil de herinnering die luisteraars aan mijn oude songs hebben niet verkrachten.”

We ontmoeten Gelb in de backstage van de AB. Eerst spraken we af op restaurant, maar daar voelde hij zich ongemakkelijk bij. “Het is eigenaardig, maar ik word bijna spontaan aangetrokken tot kleedkamers en backstages. Ik heb er zowat de helft van mijn volwassen leven in doorgebracht. Misschien zou ik mijn salon ook beter inrichten met sjofele zetels, bakken bier en een verlichte spiegel. Dan zie ik mijn kinderen eens wat vaker. (lacht)”

De weg met Giant Sand, die intussen een kwarteeuw duurt, was bij momenten hobbelig en hard, geeft het alt.country-icoon uit Tucson, Arizona, toe. Maar in zware tijden is hij op zijn best: in het brakke water, waar zout zweet en bitterzoete weemoed samenstromen, schreef hij naar eigen zeggen zijn beste songs. “Ook mijn nieuwste plaat Blurry Blue Mountain was zo’n zware bevalling. Dat hoor je ook: de songs sluimeren in een slaap-waaktoestand. Je hoort me croonen in ‘Time Flies’, de kleine uurtjes doorbijten met ‘Love a Loser’ en een wake-upcall krijgen in ‘Brand New Swamp Thing’. Deze plaat klinkt, bij gebrek aan een beter woord, oprecht.”

Die nieuwe cd verschijnt bijna dag op dag 25 jaar na het fel bejubelde Valley of Rain. “Ik herinner me nog dat ik na dat debuut werd uitgeroepen tot de Neil Young van een nieuwe generatie.” Gelb trekt zijn wenkbrauwen erbij op, en grinnikt dan: “Guess what didn’t happen. Niet dat ik er rouwig om ben. Als de hele wereld over mijn schouder meekeek, zou ik misschien bevriezen. Er is een tijdje geweest dat ik halsstarrig succes nastreefde, maar dat was een onnozele gedachte. Op zo’n ogenblik overweegt elke artiest immers dubieuze compromissen en trekt hij de wurgkoord strakker om zijn nek.”

Even compromisloos wilde Gelb met Giant Sand zijn. “Voor mij moest die groep een garantie zijn op een vaste groep muzikanten.” Toch zag hij met lede ogen aan hoe het de volgende jaren een komen en gaan zou worden. “Volgens mij zijn er vijf seizoenen in Giant Sand geweest, waarbij de groep een heel ander gezicht kreeg. Soms duurde zo’n seizoen tien jaar, een andere keer dertien maanden. Ik zeg het niet graag, maar als iemand vertrok, beschouwde ik dat vaak als hoogverraad. Grote woorden natuurlijk, maar een muzikant zou niets zijn zonder melodrama en een penchant voor pijn. (lacht) Momenteel toert mijn ritmesectie met Isobel Campbell en Mark Lanegan. Geen plezierig idee, want ik zie mijn groep als een innig broederschap, maar intussen heb ik leren delen.”

Met Giant Sand alleen heeft Gelb intussen 24 platen op zijn naam staan. Tel daar nog eens bijna twintig soloplaten bij - de laatste heet Alegrias en flirt met flamenco - en een handvol zijprojecten, en je kijkt aan tegen een artiest die moeiteloos je platenkast kan inpalmen. Het voortaan zachter aandoen, ziet hij overigens niet zitten.

We confronteren hem daarom met een uitspraak van wijlen Harry Mulisch. Die zei ooit dat talent geen surplus is, geen cadeau. Volgens hem is talent “eerder een groot gat dat aldoor dwangmatig opgevuld moet worden, opdat de getalenteerde mens zich gelukkig zou voelen”. Met een oeuvre als dat van Gelb dringt die vraag zich op. “Moet niet elke artiest wat neurotisch, dwangmatig en geobsedeerd zijn? Ik weet dat ik gelukkig blijf zolang ik onderweg ben. De eindstreep halen lijkt me zelfs verschrikkelijk deprimerend. Mijn put mag nooit, onder geen beding, gevuld raken.”

In de loop van het komende jaar verschijnen zo’n dertig geremasterde rereleases van Giant Sand, Howe Gelb, The Band of Blacky Ranchette & Arizona Amp.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234