Maandag 23/05/2022

Museum op wieltjes

Het Wielermuseum in Roeselare is twee jaar dicht voor renovatie, maar het houdt de benen niet stil. Ze steken zelfs een tandje bij en demarreren met een uniek project: Museum in de Living / Living in a museum. Voor vijf euro haal je twee maanden lang een museumstuk in huis: van historische fiets of authentiek truitje tot een echt wielerkunstwerk.

In de hal van Johan Opsomer pronkt een echte 19de-eeuwse hoge bi

"Deze oude fiets is echt een conversationpiece. Hij staat in de hal en iedereen die binnenkomt, begint erover. Toen ik hoorde over de uitleenactie, wist ik meteen wat ik wilde: de hoge bi. Dat is de echte naam van deze parel uit 1875, afgeleid van high bicycle. In mijn oud herenhuis past de fiets zo goed dat ik hem graag zou houden. Helaas verkopen ze hem niet. Erop rijden, mag contractueel niet. Het is natuurlijk wel aanlokkelijk, al heb ik wat schrik om het te proberen. Dat hoge zadel, het kleine stuur en de vol ijzeren wielen: hiermee rijden zal niet gemakkelijk zijn. En dan te denken dat ze vroeger niet over asfalt, maar over kasseistenen en grindwegels bolden. Er werden zelfs wielerwedstrijden mee gehouden.

"Noem me gerust een wielerfreak. De Ronde van Vlaanderen is voor mij een hoogdag. Dan mag mijn vrouw niemand uitnodigen. Van 's ochtends tot 's avonds zit ik aan de buis gekluisterd. Ik vind het de allermooiste koers.

"Zelf zit ik elk weekend op de fiets, het hele jaar door. Zoals mijn vrouw 's ochtends haar outfit van de dag kiest, zo pik ik mijn fiets. Wordt het vandaag de koersfiets, de crossfiets of de mountainbike? Natuurlijk met bijpassend uniform."

Erik Desombere reserveert een ereplaats in zijn living voor een Flandria-truitje

"Ik ben typograaf en wielertoerist. Dit truitje van de legendarische Flandria-ploeg is de perfecte samenvatting van mijn twee passies. De Flandria-letters zijn typografie in zijn puurste en zuiverste vorm. Een echt lettertype kan ik er niet in ontdekken. Waarschijnlijk is het gemaakt door de lokale drukker. Maar het font zit zeker in de strakke schreefloze familie van de Futura, Helvetica en de Gill. Met veel plezier haalde ik mijn poster van Julian Key - een icoon uit de Belgische affichekunst - even van zijn haakje in de woonkamer.

"Naast dit truitje van Freddy Maertens uit 1973 huur ik nog een ander exemplaar. Van wie weet ik niet meer. Ik koos het puur voor de prachtige retroletters.

"De koersmicrobe kreeg ik te pakken via een goede vriend van me, kunstenaar Lucas Vandeghinste, die helaas veel te vroeg stierf aan kanker. Daarom rij ik de 1.000 kilometer van Kom op tegen Kanker. Dat brengt 5.000 euro op voor kankeronderzoek.

Een andere vaste prik is Gent-Wevelgem. Op zaterdag zit ik sowieso op de fiets met de amateurs. En op zondag sta ik langs de kant, te supporteren. De koers passeert aan mijn voordeur. Het plan om zelf een truitje te ontwerpen, is al vaak geopperd. Maar het is er nog nooit van gekomen. Ik ben meer een zwartetruirijder."

David Manhaeve heeft een gesigneerd kampioenstruitje van Jens Debusschere

"De wielerliefde kreeg ik mee van mijn ouders. Sinds mijn eerste autootje rijd ik zelf naar de koers. Eerst alleen in de buurt, maar later ook naar Nederland en Frankrijk. Van maart tot oktober ga ik elk weekend op pad, vaak met het hele gezin.

"Koers is voor mij ook een vorm van toerisme. Je ontdekt plaatsen waar je anders nooit zou komen. Zelf fietsen, doe ik niet meer veel. Ik heb nog een koersfiets en een mountainbike, maar mijn conditie laat me in de steek.

"Ik heb een grote bidonverzameling: meer dan 400 stuks. Ik heb slechts plaats voor een selectie. De rest ligt in de kelder. Als ik ooit verhuis, ga ik voor een echte bidonkamer. Mijn collectie begon per toeval. Een paar jaar geleden reed ik naar huis na Kuurne-Brussel-Kuurne. Onderweg kwam ik wielrenner Jeremy Hunt tegen. Hij was verdwaald en verkleumd. Ik gaf hem een lift naar Kuurne en als dank kreeg ik zijn drinkbus. Op een koers een paar dagen later, vond ik nog een bidon, en voilà, ik was vertrokken. Tijdens de koers sta ik altijd een kilometer na de bevoorrading. Daar heb je meeste kans op een drinkfles. Het staat er vol verzamelaars, allemaal concurrenten. De spanning is er te snijden. Iedereen wil een bus. Je moet er wel iets voor over hebben. Ooit zag ik eens een limited edition bidon in een haag vliegen. Ik ging er meteen achteraan.

"Aan dit truitje van Jens Debusschere kleeft een mooi verhaal. Vorig jaar aan de finish van de Ronde van Vlaanderen kreeg mijn zoontje van hem een drinkbus, een renner van wie ik toen nog nooit gehoord had. De week erna won hij het Belgisch kampioenschap. Die bidon was op slag speciaal. Net als dit truitje. Nee, ik heb het nog niet aangetrokken. Ik durf niet. Eerst had ik ook schrik dat de kat er haar nagels eens in zou zetten. Maar dat is gelukkig niet gebeurd."

Thomas Wittouck fleurt zijn winkel op met een aquarel van Eddy Merckx

"Toen ik hoorde van de uitleenactie, wist ik meteen dat ik een kunstwerk wilde. Dat heeft voor mij meer waarde dan een truitje of een oude fiets. Van die laatste heb ik er zelf trouwens al genoeg. Ik heb mijn eigen retrofietswinkel, Blanco in Gent. En ik restaureer ook oude fietsen. Sinds begin februari prijkt de aquarel van Eddy Merckx in mijn etalage. De perfecte plek: je ziet hem vanaf de straat en als je binnenkomt.

"Ik geef ook graag een woordje uitleg. De kunstenaar, Etienne Maes, is een nobele onbekende. Echt goed lijkt hij ook niet op Merckx. Maar dat stoort me niet. Het gaat me om de dynamiek die erin zit. En de tijdgeest past bij mijn retrofietsen.

"Na de aquarel huur ik een foto van Tom Boonen, gemaakt door Stephan Vanfleteren. Mijn vriendin en ik zijn veel bezig met hedendaagse kunst. Bij ons thuis hangen er ook een paar stukken. Van onszelf en bruiklenen van onze ouders, die echte verzamelaars zijn.

"Op tv naar de koers kijken, doe ik nooit. Ik fiets liever zelf. Elke zondag probeer ik een toer te doen van zo'n 100 kilometer. Meestal rij ik op mijn Schindelhauer, een heel mooi en innovatief Duits merk dat werkt met riemaandrijving in plaats van een ketting. Duurzaam en onderhoudsvriendelijk: je moet dat niet smeren."

Arnaud Mewis hangt zijn Alan-crossfiets aan de muur

"Mijn keuze had ik snel gemaakt: de cyclocrossfiets uit de jaren '70 van het Italiaanse merk Alan. Hij sprong er echt uit voor mij. Het is echt een knappe fiets en in zijn tijd ook heel innovatief. Een van de eerste aluminium koersfietsen met gelijmde koppelstukken. Veel lichter en dus sneller.

"Ik heb precies dezelfde in de garage staan. Maar die heb ik afgelopen zomer omgebouwd tot fixed gear bike. Soms rij ik wel een toertje, maar echt een actieve fietser ben ik niet. Op de museumfiets heb ik nog geen rondje gedaan. Dat mag helaas niet. En om te voorkomen dat ik het toch zou proberen, hebben ze de pedalen eraf gehaald.

"Toen ik de fiets net had, hing hij in de woonkamer. Maar daar was mijn moeder niet echt blij mee. Dus verhuisde hij naar mijn eigen kamer. De reacties zijn heel positief. Vooral mijn maten vinden het echt cool, zo'n fiets in huis. Op tv volg ik sowieso de voorjaarsklassiekers. Wie zondag gaat winnen? Geen idee. Cancellara was mijn favoriet, maar die is helaas geblesseerd."

Reserveer nu online uw favoriete collectiestuk op museumindeliving.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234