Donderdag 06/10/2022

Niemand doet slechter dan de regering, met uitzondering van de oppositie

Als het zo verder moet, laat het dan snel over zijn met deze regering, verzuchtte collega Walter Pauli vorige week. Hij heeft gelijk. Alleen: wie kan beter?

Arrogant, cynisch, machistisch. Verhofstadt II is niet bezig met regeren. De meeste ministers concentreren zich op de korte tot zeer korte termijn. Snel scoren, voortdurend zelf in het nieuws willen komen, plannen lanceren zonder de collega's te raadplegen, direct afgeschoten worden door de coalitiepartners. Een slecht regeerakkoord, een regeringsverklaring van zeer modaal niveau. Verhofstadt II zit zonder ziel, zonder begeestering, zonder cohesie, en tot dusver zonder coherent beleid. De oorzaak: Verhofstadt II is een regering zonder echt politiek project.

De beoordeling, vorige week op deze plaats, was streng, maar niet onrechtvaardig, de tweede paarse ploeg heeft het duidelijk meer dan moeilijk om haar elan te vinden. Gelukkig voor haar heeft ze één enorme troef: de oppositie bakt er nog minder van.

Neem nu de N-VA. Gedreven door de overtuiging van de zuiverheid en het absolute grote gelijk dat Bert Anciaux en de zijnen niets meer te zoeken hadden binnen het democratisch Vlaams-nationalisme, werd zegezeker de verkiezingscampagne ingezet. Resultat des votes: 7 (zeven) verkozenen voor Spirit, 1 (één) voor de N-VA. Briljant gespeeld van Bourgeois en de zijnen.

Volgde een vrij ongeloofwaardige vrijage met CD&V. Ongeloofwaardig, want wanneer zelfs mensen met wie je twintig jaar in eenzelfde partij hebt gezeten, niet meer aan de zuiverheidscriteria voldoen, hoe zou je dan kunnen samenwerken met de eeuwige aartsvijand, verantwoordelijk voor ontelbare en onnoemelijke Vlaamse kaakslagen? Een argument dat gretig werd gebruikt door diegenen binnen de N-VA die nog een beetje zuiverder willen zijn dan Bourgois zelf, die daarom zijn troepen niet in de hand had. Toen Karel De Gucht zo vriendelijk was om ook nog even het geldprobleem van de N-VA op te lossen, een van de voornaamste redenen waarom ze überhaupt aan kartelgesprekken begonnen waren, was het meteen beklonken. De Gucht heeft blijkbaar ooit The Godfather II gezien, waarin Michael Corleone volgende wijsheid debiteert: "My father taught me many things. To keep my friends close, and my enemies even closer."

Hoe dan ook, de zuiveren konden terug naar de catacomben, met een spaarpotje voor de volgende verkiezingen. Niet meteen om een bikkelharde en opgemerkte oppositie te voeren, echter, want sindsdien is de N-VA nog maar alleen in het nieuws gekomen met verdere uitzuiveringen: de ene stapt uit het partijbestuur omdat het niet rechts genoeg is, de andere omdat het niet links genoeg is, en Bourgeois zelf wil ook nog wat gaan rommelen in onwillige afdelingen. Zuiverheid is een absoluut energievretend proces, zo blijkt. Al komt er af en toe nog een ideetje: want wanneer de Olympische Spelen in Vlaanderen plaatshebben, wil de N-VA, getuige een eerder deze week verspreide persmededeling, graag dat het officiële logo een Vlaamse Leeuw wordt die met de olympische ringen jongleert. Omdat het aantal grappen waarop vooraanstaande N-VA'ers zich tot hiertoe hebben laten betrappen minimaal is, lijkt het alsof ze dat ook serieus menen.

Ook Yves Leterme zit met een katergevoel na het mislukken van het kartel. Hij weet dat hij gevloerd is door de Gucht, maar kan zich daar publiekelijk niet eens boos om maken, want dan valt hij helemaal in de rol van de gerolde verliezer. Nochtans moest het kartel de springplank worden om CD&V van subtopper weer op het niveau van rood en blauw te brengen. Nee dus, en Leterme mag dan nog van geluk spreken dat hem dit niet zwaar aangerekend wordt door de eigen partijtop. Vermoedelijk speelt daarbij de gedachte mee dat niemand in staat is om de electorale aardverschuiving die paars teweegbracht bij de laatste verkiezingen, nog te kunnen keren voor de volgende Vlaamse verkiezingen eraan komen. Nieuwe kandidaat-voorzitters wachtten daarom liever tot volgend jaar, vrezend dat er dit seizoen toch weinig punten te rapen zullen vallen.

Aan de persoon van Leterme zal het nochtans niet gelegen hebben: dossiervreter, intelligent, zou moeiteloos een minister à la Vandenbroucke of Vande Lanotte kunnen zijn. Maar de SP.A drijft niet alleen op degelijkheid, maar ook op het vlot charismatische van Steve, Bert en Freya. Daar moet Leterme passen. Ook het opvoeren van geit Trudy, sinds gisteren na een opgemerkt café-optreden zelfs te verkrijgen op T-shirt, moet jammer genoeg geklasseerd worden in de categorie 'wel willen, maar niet kunnen'. Leterme kampt bovendien met een personeelsprobleem: mensen die hij graag tot woordvoerder zou zien uitgroeien, jongeren die hij een kans wil geven om een nieuw beeld van een verjongde CD&V uit te dragen, botsen te vaak op de oude krokodillen die nog steeds niet van plan zijn hun plaats in de pikorde op te geven.

Ook Agalev zoekt wanhopig een tweede adem na de afstraffing, en botst daarbij op reuzengrote dilemma's. Enerzijds hebben de boegbeelden van vijftien jaar terecht een stap teruggezet, anderzijds is één jaar veel te kort om een nieuwe generatie te lanceren, zeker wanneer die nog een panische oogopslag krijgt telkens als een tv-camera te dicht in de buurt komt. Voer maar eens een communicatiepolitiek als je oppositie speelt in een parlement waar je geen vertegenwoordigers meer hebt, en vrij anoniem lid bent en blijft van een regering op Vlaams niveau. Wetende dat een ruime meerderheid van je kiezers het verschil tussen de twee niet eens kent. Leg maar eens uit dat je tegen een kartel met SP.A bent nadat je even daarvoor in dank een senator van diezelfde SP.A aanvaard hebt: het lijkt een beetje op spuwen in de hand waaruit je net het laatste snoepje hebt gegrist, niet echt een sympathieke geste.

Maar dat is nog het minste van de zorgen van oppositie. De echte uitdaging is het omgaan met een nieuwe breuklijn die zich in de Vlaamse samenleving heeft opgeworpen, en die iedere Antwerpenaar allang kent: met name dat de huidige samenleving ook verdeeld is in zagers en klagers aan de ene kant, en mensen die een beetje positiever en constructiever in het leven willen staan er iets van willen maken. De afhakers en de betrokkenen, de verzuurden en de positivo's, noem het zoals u wilt. Voorlopig zorgvuldig geheimgehouden kiezersonderzoek naar de meer psychologische stemmotieven wijst uit dat de verzuurde groep bij voorkeur Blok, N-VA en CD&V stemt, terwijl de positivo's massaal voor paars gaan.

Vlaanderen lijkt licht allergisch geworden voor eenieder die met kritiek, zelfs terechte, komt, en omhelst diegenen die een heilsboodschap brengen van geen besparingen, fiscale cadeautjes en de Olympische Spelen in 2016 als kers op de taart. Daar heeft de oppositie voorlopig geen antwoord op gevonden, te druk bezig zijnde met in de eigen navel te staren. Daarom mag deze regering ongestoord verder slecht zijn, dankzij een oppositie die het nog slechter doet.

Wie het eigenlijk nog het leepste aanpakt, is het Blok, dat zoals steeds tussen campagnes in oorverdovend zwijgt. Niet alleen omdat het, op uitzondering van Annemans en Dewinter na, geen politiek personeel heeft dat iets kán zeggen, maar omdat het Blok al zeer lang het principe koestert om slapende rijk te worden. Want de meesten die om welke reden ook afhaken van het paarse vooruitgangsoptimisme, komen wel vanzelf bij hen terecht.

de oppositie voorlopig geen antwoord op gevonden, te druk bezig zijnde met in de eigen navel te staren

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234