Woensdag 29/06/2022

Nog eens vijf italiaanse satanisten veroordeeld voor rituele moorden

'Weinig plaatsen zijn zo geweldloos en tolerant als heavymetalclubs. Als je plaatsen zoekt waar angst, haat en geweld worden gevoed, kijk je beter naar kerken, moskee�n en stadhuizen'

Deathmetal tot de dood erop volgt

Rome

The Independent

Peter Popham

Vijf leden van de satanistische sekte 'de beesten van Satan', zoals de Italiaanse media ze noemen, zijn deze week veroordeeld voor rituele moorden. Nicola Sapone, een van de leiders, kreeg levenslang voor de moorden op Fabio Tollis (16) en zijn vriendin Chiara Marino (19) in 1998. De anderen, drie mannen en een vrouw, kregen straffen tussen 24 en 26 jaar. Zij werden eveneens veroordeeld voor de moord op Mariangelo Pezzotta in 2004. Andrea Volpe kreeg eerder al dertig jaar. Hij zat voordien samen met slachtoffer Tollis in een deathmetalgroep. Steekt het beest van de rock-'n-roll weer de gehoornde kop op?

In januari van vorig jaar vond de politie van Milaan in een serre het slordig begraven lijk van een meisje van 27, Mariangela Pezzotta. Uit de autopsie bleek dat ze in het gezicht was geschoten en levend begraven. Pezzota's ex-vriend, Andrea Volpe, had na zijn aanhouding de moord bekend.

Toen Michele Tollis het nieuws van de moord op tv zag, belde hij meteen de politie. Hij wist dat Volpe bevriend geweest was met zijn zoon, Fabio, die in 1998 samen met zijn vriendinnetje Chiara verdwenen was. Michele had nooit willen geloven dat Fabio was weggelopen. Zijn zoon studeerde goed en had thuis geen problemen. Op de avond van zijn verdwijning had Fabio zijn vader gebeld vanuit een heavymetalbar in Milaan en gevraagd of hij langer weg mocht blijven. Michele Tollis had gezegd dat hij recht naar huis moest komen. De tiener had beloofd dat hij dat zou doen. Maar iets maakte Michele ongerust, zodat hij naar de stad reed om Fabio op te pikken. Zijn zoon was onvindbaar. Na weken zonder nieuws ging Tollis op onderzoek naar het 'andere leven' van zijn zoon in de wereld van de deathmetal.

Fabio Tollis had op zijn veertiende met een paar vrienden een bandje gevormd, Infliction. De anderen hielden van klassieke heavy metal, zoals Iron Maiden en Ozzy Osbourne, maar Fabio verkoos een 'brutalere' stijl. Zijn helden waren Deicide, de band uit Florida van zanger Glen Benson, die een omgekeerd kruis op zijn voorhoofd heeft gebrand. Na verloop van tijd vond Fabio in de metalbar leden voor een nieuwe band, Ferocity. Een van hen was Mario Maccione, een jongen uit een keurige familie die later samen met Volpe veroordeeld zou worden voor de rituele moorden op Fabio Tollis en Chiara Marino.

Waarschijnlijk was Marino als offer bedoeld en probeerde Tollis haar te redden, of werd hij vermoord omdat hij de duivelaanbidding niet ernstig genoeg nam. De twee werden met een mes en een hamer bewerkt, in een graf gegooid en de keel overgesneden. Toen ze bleven kreunen, stopten de moordenaars kastanjebolsters in hun mond. Daarna gooiden de 'Bestie di Satana' de kuil dicht en urineerden ze erop. De moorden waren onlangs het onderwerp van een BBC-documentaire van Sam Bagnall, Death Metal Murders. De film vraagt zich ook af wat het verband is tussen de moorden en de satanische deathmetal die de tieners fascineerde.

Verscheidene muzikanten van deathmetalbands die Bagnall interviewde, noemen zich satanisten. Niemand lijkt precies te weten wat dat betekent, maar voor groepen als het Zweedse Dissection is het ernst. De frontman van de band, Jon Nödtveidt, is volgens Bagnall "een toegewijde jongeman. Hij heeft een vreemde blik in zijn ogen. Hij gelooft niet in het offeren van geiten maar wel in de antikosmische kracht van de chaos."

De Noorse band Mayhem heeft zo'n absurd duistere geschiedenis dat het bijna een parodie lijkt. In 1991 schoot de zanger, Dead, zich een kogel in het hoofd. De meeste bronnen zijn het erover eens dat Euronymous, de gitarist, stukken van het brein van Dead bakte en oppeuzelde, en dat Euronymous en zijn makker Hellhammer halssnoeren maakten van stukken van Deads schedel. Later werd Euronymous doodgestoken door Varg Vikernes, Count Grishnack, de bassist.

Het Italiaanse geval is niet uniek. In Californië hebben drie deathmetalfans een blonde maagd met blauwe ogen ritueel geofferd. Ze heette Elyse Pahler en was vijftien. Doug Odom was een van de politiemensen die de moord onderzocht. Hoewel hij niet naar metalband Slayer kan luisteren zonder aan Elyse te denken die op handen en knieën probeerde weg te kruipen terwijl ze om haar moeder riep, denkt hij niet dat de muziek de schuldige is. Hij zoekt het meer in de voorgeschiedenis van de moordenaars. Hij is ervan overtuigd dat ze ook zonder metal gevaarlijk waren geworden. "Herinner je je Ted Bundy nog, de seriemoordenaar?", vraagt hij. "Voor hij naar de elektrische stoel ging, beweerde hij dat de pornografie in Playboy hem die vrouwen had doen vermoorden. Verdomme, bijna elke jongen in de wereld heeft Playboy gelezen!"

Is metal oorzaak of gevolg? Louise Chambers bestudeert de media, doceert communicatiepsychologie en is een grote heavymetalfan: "Ik heb veel onderzoek naar het probleem gedaan en de enige zinnige conclusie is dat men altijd zondebokken zoekt wanneer het patriarchale kapitalisme zich sociaal, economisch en politiek bedreigd voelt. Zwarten, Joden, vrouwen, de 'massa' en soms de boze media. In de jaren zeventig waren het de videonasty's (gewelddadige, hard-pornografische videofilms, red.), in de jaren tachtig de computers, in de jaren negentig de videogames en nu is het het internet. En alle soorten muziek zijn met de vinger gewezen als aanstichter van sociale onrust: eerst rock-'n-roll, later rock, dan punk... Het is ook interessant dat de jongeren waaruit die bewegingen ontstonden meestal arm, boos en machteloos waren. Het is geen toeval dat de rock-'n-roll uit de blues geboren is. Het kan paradoxaal lijken, maar weinig plaatsen zijn zo geweldloos en zo tolerant als heavymetalclubs. Als je plaatsen zoekt waar angst, haat en geweld worden gevoed, kijk je beter naar de kerken, de moskeeën, het congres en de stadhuizen."

Denkt documentairemaker Bagnall dat de Beesten van Satan Tollis en Marino hadden vermoord als ze geen deathmetalfans waren geweest? "Dat is natuurlijk de grote vraag." Hij schokschoudert. "Je mag niet zeggen dat de muziek hen heeft doen moorden. Ik heb films over voetbalhooligans en Hells Angels gemaakt en ik heb gemerkt dat alle subculturen hetzelfde zijn: boze mensen voelen zich er thuis. De echte gekken zoeken hun toevlucht in de bovencultuur, die hun de kans geeft om hun agressie te voeden. Maar ik zou toch niet graag hebben dat mijn kinderen van Slayer hielden."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234