Woensdag 25/05/2022

'Oostende is het aan zichzelf verplicht een hoogvlieger te zijn'

Intussen aan zee / Het herfstgevoel van begin juli

Wat doe je als toerist wanneer je geplande vakantie aan de kust uitdraait op dagen met regen en slechts af en toe een opklaring? Met de hond wandelen op de dijk, gekleed in een stevige windjack. De winkelstraten aflopen op zoek naar leuke overbodigheden in de laatste koopjes. Dagelijks uitgebreid tafelen in een restaurant met uitzicht op zee. Of, het voorbije weekend in Oostende, gaan kijken naar de tientallen kleurrijke vliegers op het strand, waaronder de Ostend Bird, de vliegermascotte van de kuststad. Schepen van Toerisme Dries Vermeesch: 'We zijn het aan onszelf verplicht in alle omstandigheden een hoogvlieger te zijn.'

Oostende

Eigen berichtgeving

Steven Heene

De stad Oostende is al jaren bezig om de status van 'koningin onder de Belgische kuststeden' terug te verdienen. Dat resulteerde tot nu toe onder meer in het jaarlijkse Theater aan Zee-festival, een attractie die begin augustus steeds meer volk op de been brengt. Maar als het weer niet meezit, zoals het voorbije weekeinde, blijft het voor de horeca nagelbijten. Ook voor de tearooms en restaurants op de dijk, vertelt een sip kijkend dienstmeisje zaterdagnamiddag.

Ze draagt een warme sweater onder haar witte schort en serveert behalve bruin bier ook nogal wat koffie en andere hete dranken. Het cliënteel geniet intussen op het terras van het occasionele straaltje zon op hun gezicht. Of ze kijken naar het fraaie spektakel op en boven het strand: de Lotto Kites International, een tweedaagse voor vliegers uit binnen- en buitenland. Hoogtepunt moet de voorstelling van de Ostend Bird worden: een zwarte kite in de vorm van een deltavlieger die Oostende "overal ter wereld" zal promoten, zo kondigt de schepen van Toerisme aan.

Bij die andere vliegers vallen vooral enkele originele vormen op: een octopus met zijn tentakels strak in de wind, de benen van een vrouw zonder bovenlijf maar mét jarretelles. Er hangt zelfs een koe in de lucht, meedeinend op de tonen van Vanessa Chinitors 'Like the Wind', dat in flarden uit de geluidsinstallatie op het strand komt gewaaid. Daarna is het de beurt aan Axelle Red om het vliegersfestijn te begeleiden. Een dj doet intussen zijn best om het volk op de dijk naar het strand te lokken. Zijn Engels is niet zo best, zo blijkt: "Ladies and gentlemens, this afternoon at five there is a dropping of candy for the childrens."

Wel op het strand maar zo goed als werkeloos is Kenny (20), een rasechte Oostendenaar en deze zomer voor de derde keer aan een vakantiebaantje voor een bekend ijsmerk bezig. De frigobox aan zijn schouder weegt zwaar, want door het ondermaatse zomerweer heeft hij nog maar bijzonder weinig ijslollies verkocht. "Gelukkig worden we per uur betaald. Bij zonnig weer ben ik zo'n vijf uur op pad, maar als het zo blijft, mogen we vroeger stoppen. Dat is dan nog geen ramp, want we krijgen sowieso een minimum van 130 werkuren per maand uitbetaald. Maar leuk is anders. 't Is veel geestiger (hij spreekt het woord uit als 'heistiger', SH) als er veel volk op het strand is." En weg is hij, richting dijk.

Ook op het strand en van alle toeristen in Oostende misschien nog het actiefst, zijn Bernard en Régis. Dit Franse duo prille veertigers, afkomstig uit Hazebrouck, schuimt alle vliegerfestivals in het noorden af. Dat zie je ook aan de techniek waarmee ze hun vlieger - een parachutemodel met een breedte van vier meter - om beurten manipuleren in de wind. Het is een inspannende bezigheid; hun voeten trekken diepe remsporen in het vochtige zand.

Is dit winderige weer ideaal voor vliegerfreaks? Bernard schudt het hoofd. "We hebben een camionette vol vliegers: één voor elke windsnelheid. In totaal zijn dat er veertig. Onze grootste vlieger bijvoorbeeld is dertien meter breed. Die kunnen we alleen de baas met z'n vieren of en dan nog zijn we met een touw aan de grond vastgebonden. Anders gaan we mee de lucht in."

In tegenstelling tot zijn maat draagt Régis oorpropjes. Is dat om een oorontsteking te vermijden? Heeft hij misschien te lang gevliegerd bij een koude wind? De Fransman schiet in de lach. "Mais non. Dit is een souvenir van de Euro 2000-finale in Rotterdam. Daar heb ik een gehoortrauma, une traumatisation sonore, opgelopen door het lawaai van de toeters. Maar we hebben gewonnen - dat is het belangrijkste."

Werkstudent Kenny slijt ijsjes op het strand: 'Leuk is anders'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234