Dinsdag 16/08/2022

Parijs verkoopt zijn duurste flessen

Elke maandag blikt Agnes Goyvaerts terug op het slavenbestaan van een lifestylejournaliste Deze week werd ze aangenaam verrast in Amsterdam, tooide ze zich met Afrikaanse sier, droomde ze weg bij de gedachte aan een kostbare wijnkelder en nam ze zich voor om een nieuwe afwasborstel te kopen.

Vandaag beslist de gemeenteraad van Parijs over een belangrijke verkoop: die van een 5.000 tal flessen klassewijn die in een geklimatiseerde kelder onder het stadhuis liggen. De veiling zou naar schatting meer dan 500.000 euro kunnen opbrengen. En dan moet er bij ontvangsten nog geen spuitwater worden gedronken, want er blijven nog een slordige 2.000 flessen over.

De bijzonder fraaie collectie werd aangelegd onder Chirac/Tiberi met de bedoeling "het prestige als hoofdstad van Frankrijk wereldwijd hoog te houden". Er zitten pareltjes tussen als pétrus, cheval-blanc, romanée-conti en Krug, allemaal van grote jaren. De meeste van deze flessen betaal je nu 100 euro in de winkel en 400 euro op restaurant, maar er zitten er ook tussen die aan de bron meer dan 1.500 euro kosten. Zo'n fles kun je niet met goed fatsoen op tafel zetten, vindt de rechterhand van PS-burgemeester Delanoë. Ook heeft de Seine de slechte gewoonte om eens in honderd jaar serieus buiten haar oevers te treden. Dan zou de kelder overstromen, en zou al dat vloeibaar goud bedorven zijn. Als dat geen zonde zou zijn.

Amsterdam is

vriendelijker

Woensdag met de trein naar Amsterdam. Het liep niet op wieltjes,want door een technische storing werd de Thalys omgelegd, stopte hij niet in Schiphol - wat niet bij mij, maar wel bij sommige medereizigers voor zenuwen zorgde - en arriveerde hij met een dik uur vertraging ter bestemming. Balsem op de wonde was de treinchef, die met veel geduld naar de luchthaven belde en voor degenen die de lucht in moesten het inchecken voorbereidde.

Toen ik aan het station in een taxi stapte en vertelde waar ik heen moest, zei de gekleurde chauffeur me dat ik eigenlijk beter de tram kon nemen. Heel het centrum van Amsterdam ligt open voor de aanleg van de metro, en we zouden een lange, dure omweg moeten maken. Chapeau, niet verwacht. En aangekomen in het hotel de l'Europe werd mijn tas me uit de handen genomen door een knappe bellboy met witte handschoenen die me vertelde dat zijn naam Maarten was en dat ik hem maar moest bellen als ik iets nodig had. Van de burgemeester kregen we een T-shirt met I AMsterdam op, en na deze ontvangst zou ik het bijna durven aantrekken (het is gelukkig niet oranje).

Schrobben met bruine suiker en rozemarijnschuim

Raymond Cloosterman, in doublebreasted streepjespak, was dan weer uit Amsterdam naar Antwerpen gekomen om de laatste nieuwigheden van zijn bedrijf Rituals aan de pers voor te stellen. Cloosterman heeft een verleden bij Unilever. "Maar daar zat alles in een hokje, je had de haarproducten, de dingen voor het huis, de cosmetica, maar zo zit een mens niet in elkaar", legt hij me uit. Hij reisde de wereld rond en stichtte Rituals, "het eerste merk ter wereld dat Home & Body cosmetics combineert". Bij ieder product kan hij een verhaal vertellen. De ceo laat me ruiken aan een scrub van bruine suiker en een geurkaars met vijgen en melk. "Rituals probeert alledaagse producten op een bijzondere manier neer te zetten, mooi vormgegeven, heerlijk geurend." Het gamma is eindeloos, begint bij handcrème, maar gaat tot de afwasborstel en het poetsmiddel: "Zo mooi dat je ze niet moet verbergen onder de wastafel."

De theezakjes zijn piramidevormig en van gaas, dat is mooi, en de thee heeft meer 'zwelruimte' dan in een plat zakje. Maar de eerste zakjes die ik thuis gebruik, scheuren open in de theekop. Cloosterman wil me ook een bijzondere badschuim laten proberen. "Normaal neem je schuim, en voor het op je lijf is, spoelt het al weg. Dit is een verrassend procedé, móet u proberen." Ik krijg een spuitbus Hammam Delight mee die ik meteen wil testen. Pas na veel trekken en duwen en draaien aan de dop lukt het me om de bus aan de praat te krijgen. Er komt een gel uit die op de huid verandert in een dikke, romige schuim, en nog lekker geurt ook. Om het ritueel van de vaat te veraangenamen kijk ik al uit naar de ergonomische afwasborstel, te vullen met Bamboo Treasure of met Ray of Lightafwasmiddel. Het klinkt als muziek voor aangekoekte borden.

Het was boter

Een aandachtige lezer wijst me op een fout. De heer Brando maakte geen gebruik van vaseline, maar van boter bij het liefdesspel met Maria Schneider. Wat hierbij is rechtgezet .

Afrikaanse sier uit Londen

Even binnengelopen in de vernieuwde winkel van Walter Van Beirendonck in Antwerpen. Op de ronde, wiegende toonbank trekken kleurrijke halssnoeren mijn blik. Blauwe, gele, glazen parels, rood, fuchsia, lederen amuletten, muntjes, kralen... Even sta ik al met mijn hand aan mijn portefeuille maar neen, ze zijn nogal prijzig, ik zal er een nachtje over slapen.

Enkele dagen later stuur ik een e-mail naar onze vroegere correspondente in Londen, Sylvie Franquet. "Ik heb het zo druk", schrijft ze me terug, "ik maak nu halssnoeren met parels en andere materialen die ik meebreng uit Afrika. Ze worden verkocht in New York, in Londen in de boetiek van Duro Olowu en... in België bij Walter." Toeval bestaat niet, zou je denken. Twee weken later ben ik de gelukkige bezitter van een uniek en handgemaakt halssnoer. Signé Sylvie Franquet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234