Donderdag 18/08/2022

Pompougnac galmt door Parijs

dj-fenomeen

van hotel-dj tot 'chouchou' van madonna en gucci

Op het ogenblik dat hotelbaas Jean-Louis Costes in 1997 de piepjonge Parijse dj Stéphane Pompougnac vroeg om zijn hotel muzikaal te komen opfleuren en Pompougnac daar in een bui van jeugdige overmoed meteen op inging, had geen van beiden ooit kunnen vermoeden dat ze dé Parijse succesformule van het einde van het millennium te pakken hadden.

Parijs / Van onze medewerker

Jan Vanovermeire

Pompougnac, geboren in 1968, begon als ober in Café Costes des Halles en had in verschillende Parijse tweederangsclubs eerder al enkele Top 50-avondjes versierd. Vier jaar later gingen van de zogenaamde Costes-compilaties intussen al 800.000 exemplaren zonder enig probleem over de toonbank. Zo laat Madonna op regelmatige basis een pakketje cd's aankopen bij Costes om haar vrienden te plezieren. In het beste geval loopt ze zelf even langs en verblijft ze een nacht in het hotel.

Dj Pompougnac is intussen meer dan ooit dé naam die galmt door de Lichtstad. "Ik draaide in het begin eigenlijk plaatjes als 'generalist', werkelijk de meest diverse muziekgenres door elkaar", legt hij uit aan De Morgen. "Ik was vooral een grote fan van de muziek van het einde van de jaren tachtig. Depeche Mode en New Order waren mijn favorieten. Maar ook het begin van de housescene in Chicago kon me bekoren. In mijn dj-sets zat toen niet echt een lijn, ik speelde alles door elkaar zoals ik op het moment zelf vond dat het goed zat. Dj-adepten zouden nu wellicht nog op me spuwen."

Het voorstel van Costes kwam neer op het eeuwenoude, bijna archaïsche principe van decormuziek als achtergrond voor dinerende en pratende hotelgasten. Het oorspronkelijke idee van Costes was de cd's ter plaatse te verkopen en dus niet te werken via de klassieke promotiekanalen. En precies die inval bleek de succesformule te worden van de Costes-reeks. Van het eerste album werden tweeduizend exemplaren geperst. De twee kruisten hun vingers en vreesden het ergste. Als ze elk met vijfhonderd cd's opgezadeld zouden blijven, was de deal allang geslaagd. Het tweede album rondde echter tegen alle verwachtingen in de kaap van de honderdduizend exemplaren.

Pompougnac: "Het draait bij ons vooral om de stijl. Het merk. Om de verbazingwekkende kracht van mond-aan-mondreclame. Geen publiciteit, weinig radio. We verkopen de disks 'in situ' en de klanten lusten er blijkbaar pap van. Bovendien focussen we wat pers betreft vooral op vermeldingen in modemagazines en dan nog liefst in het buitenland. Elle Argentinië, Elle Japan, Fashion TV. Het is een kleine greep uit het palmares van de voorbije maanden."

Brein achter de uitwerking van deze strategie is bovendien niet alleen Costes zelf. Het is voornamelijk Eric Hauville die achter de schermen potten breekt. Hauville is patron van het label Pschent, voormalig medewerker van Radio Maxximum en ook en vooral van Radio Nova (legendarische vrije radio die al 20 jaar de toon zet in de Franse hoofdstad en eveneens het vaak shockerende subcultures-magazine Nova uitgeeft). Pompougnac, die met zijn strakke verschijning alvast fysiek weinig weg heeft van de doorsnee-dj: "Mijn naam klinkt Frans. Ook dat lijkt aan te slaan. Muzikaal heb ik het generalisme van mijn begindagen weten te behouden, maar dan wel op een professioneler, doordachter en standvastiger manier. Ik gebruik in mijn compilaties muziek van over de hele wereld en giet die in een stijl die als gegoten past bij het Hotel Costes en de buurt waarin het hotel gelegen is, de Rue Saint-Honoré, niet ver van de Place Vendôme."

En inderdaad, Pompougnac mengt letterlijk alles door elkaar, schijnbaar zonder enige vorm van scrupule. House en techno. Maar ook tango of een liedjestekst van Prévert, gezongen door Yves Montand. En waarom niet, een nummer van George Benson of een ballade van een aftandse, Franse chansonnière. Op die manier wist Pompougnac overigens ook de chouchou te worden van het modehuis Gucci. En toen Madonna hem tijdens haar zoveelste Costes-kerstaankopen in Parijs vroeg om 'What it feels like for a girl' te remixen, was het hek helemaal van de dam. In Rio de Janeiro, Londen en Los Angeles beluistert men momenteel welgeteld twee Franse artiesten: de formatie Daft Punk en de verzamelalbums van Pompougnac.

Intussen worden niet alleen in Parijs maar ook in andere hoofdsteden honderden - al dan niet amateur - dj's door horecabazen aangeworven om de avondjes in hun restaurants en hotels te komen animeren. Met een mix van voornamelijk house en downtempo trekken ze een verbazend jong publiek aan. Het hoofd droomt, het lichaam beweegt. Voorlopig hoeft Hotel Costes echter weinig concurrenten te vrezen. Het decor van rode, pluchen sofa's, lusters - zomertuin en winterlandschapje inclusief - blijft verse ladingen vips als Patricia Kaas, de Franse komiek Jamel maar ook Bruce Willis trekken. Ook de sfeer van Café Del Mar, technoclub op Ibiza waar een van de bekendste dj's van de jaren negentig José Padilla resideerde, is nooit ver weg.

En Pompougnac? Angst voor de concurrentie? Opnieuw een net iets te smakelijke annex pretentieuze glimlach. Met een privé-avondje voor Rachelle Hunter, ex van Rod Stewart en defilés voor Jeffrey Jah en Vivienne Westwood in het verschiet, mag hij ook wel.

In Rio de Janeiro, Londen en Los Angeles beluistert men momenteel welgeteld twee Franse artiesten:

de formatie Daft Punk en de verzamelalbums van Pompougnac

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234