Donderdag 21/10/2021

Popjaar 2009 uit de doeken

Welke debutanten zullen dit jaar met kop en schouders boven de rest van het deelnemersveld uitsteken? Welke rockcoryfeeën kunnen zich dit jaar handhaven tussen al dat jonge geweld? En welke tendensen zullen zich gaandeweg aftekenen in 2009? Het antwoord op al die prangende vragen bundelen we in deze vooruitblik. Door Gunter Van Assche

Debuteren tussen cunnilingus en uppercut

Een nieuw jaar, een nieuw geluid? Dat valt nog af te wachten, al doet de verse aanvoer van debutanten nu al heel wat goeds vermoeden. Zo wordt 2009 al charmant ingezet met Empire of the Sun, een Australisch discopopduo. Op hun debuut Walking on a Dream doen de twee denken aan Fleetwood Mac, Daft Punk, Chic én Air. Dit Zonnerijk wordt bestaat uit de briljante frontman van The Sleepy Jackson en één helft van het electroduo Pnau, en richt zich zowel op de dansvloer als de sponde. Niet te versmaden dus.

Rond april zou nog een ander duo, het volledig gestoorde The Brown Acid, een aanval ondernemen op je zintuigen. Deze mysterieuze heren koppelen funk aan zware industrial, Depeche Mode aan Faith No More en beats aan lichte perversie op hun debuut Run into the Propeller. De zanger laat zich daarbij voorstaan op een diepe bewondering voor Prince én Beëlzebub, en kan zich nu al beroemen op de allereerste getoonzette cunnilingus (!) in de muziekgeschiedenis. Om je, euh, vingers bij af te likken, zoveel staat vast.

En verder? Nu Lady GaGa met synthpophits als 'Just Dance' en 'Poker Face' grote sier maakt, zal 2009 ongetwijfeld een lawine aan fashionable elektropop brengen. Wij zetten ons geld in op Little Boots, die in Later with Jools Holland erg origineel uit de hoek kwam en imponeerde met een kruisbestuiving tussen An Pierlé, Hot Chip en KT Tunstall. Gevolg: The Guardian tipt haar als de toekomst van de popmuziek.

Ook Vanessa Brown, de ex-achtergrondzangeres van Madonna, Sugababes en Pussycat Dolls, maakt een goede kans om uit de schaduw van haar voormalige werkgevers te treden: onder de nom de plume VV Brown doet ze in mei de swingmuziek uit de fifties herleven op een zacht dekentje van elektronica.

Maar het jaar wordt ingezet met To Lose My Life (releasedatum: 16 januari), een stevige uppercut van White Lies, een postpunktrio dat de draad oppikt waar Echo & The Bunnymen die liet liggen. Even witheet klinkt Buraka Som Sistema, een Portugees gezelschap dat in februari een spannende mix van elektro en Angolese muziektradities zal voorleggen. In 2008 waren zij de livesensatie op het progressieve muziekfestival Sonar in Barcelona, en M.I.A. werkte mee aan de spannende single 'Sound of Kuduro'.

Verwacht ook nog enige deining in het folklandschap, met de geschifte indiechick Florence & The Machine als patrones.

Zanger én einzelgänger

De enige reden waarom ik solo ging, was om mijn narcisme te bevredigen", gaf Björk onomwonden toe nadat ze The Sugarcubes de rug had toegekeerd. Geen idee of Shirley Manson even intens zuchtte naar bevrediging, maar de Schotse chanteuse zei Garbage in ieder geval adieu om haar eerste soloplaat klaar te stomen. Nu ja, wat heet solo: niet alleen werd Garbagedrummer Butch Vig gesignaleerd in de studio als coauteur, ook Jack White, Billy Corgan, Beck en James Bondcomponist David Arnold boden hun diensten aan. Wanneer de plaat in de rekken zal liggen blijft evenwel een raadsel: platenlabel Geffen nam aanstoot aan de songs van Manson. Reden? Het nieuwe werk zou extreem noir klinken.

In eigen land laat Frank Vander Linden zijn groep De Mens dan weer voor wat die is, om zich toe te spitsen op het theatercircuit, met een warmbloedig en intiem solodebuut (release: 19/1). Voor wie de tel bijhield: het is veertien jaar geleden dat Vander Linden nog eens een solotour ondernam.

Laten we hopen dat hij na al die jaren uit soloroulatie niet zo roestig klinkt als Pete Doherty: die wil zijn desastreuze soloshows op Engelse bodem straks verzilveren met een plaat onder zijn eigen naam. Maar hoewel onze favoriete knuffeljunk een vruchtbare songleverancier was bij Babyshambles lijkt het Doherty sinds 2005 niet te lukken om als sologanger een deugdelijke tracklist aan te leggen. We houden de vingers dus gekruist. In onze oren bij voorkeur.

Maar niet gevreesd: wellicht komt er zelfs nog sneller een nieuwe plaat aan van Guns N' Roses, dat intussen niets meer is dan een vehikel voor het ego van einzelgänger Axl Rose. De rosse zanger zou nu al het vervolg op Chinese Democracy in zijn kluis hebben zitten: die plaat had namelijk een dubbelaar moeten worden.

Herrijzenissen in het getto

Heel wat oude getrouwen van de hiphop en soul bereiden een terugkeer voor in 2009. Zo presenteert Dr. Dre na negen jaar zijn derde en laatste studioplaat Detox, waarop Jay-Z, Nas en Lil Wayne te horen zouden zijn.

Ook Dre's protegé Eminem heeft voor het eerst sinds 2004 een plaat klaar. Zijn nieuwste worp zal Relapse heten en verschijnt in het voorjaar. Nog een andere beschermeling van de Dokter treedt in februari naar het voorplan: 50 Cent - had die kerel niet plechtig beloofd om nooit meer platen te maken? Before I Self Destruct heet zijn nieuwe elpee. De zoveelste valse belofte?

Spannender nieuws: dit jaar presenteert producer Timbaland een vervolg op Shock Value (release: 14/2). Opnieuw wordt het een plaat vol collaboraties. Rihanna, Linkin Park, Gwen Stefani, Kanye West én Madonna werden in 2008 gesignaleerd in zijn studio.

Later dit jaar heeft het duo OutKast dan weer drie platen in de steigers staan: naast een opvolger voor het geflopte Idlewild brengen zowel Big Boi als André 3000 elk een soloplaat uit. Twee woorden, jongens: quality control.

Ook aan de Costa del Soul heerst een grote bedrijvigheid: in 2008 maakte Erykah Badu al bekend dat ze drie cd's in petto had die ze met intervallen van een halfjaar wou uitbrengen. New Amerykah Part 2 (release: 13/2) wordt het tweede luik van die triade.

Het opmerkelijkste nieuws komt evenwel van D'Angelo (acht jaar stilte) en The Fugees (twaalf jaar stilte), die blijkbaar echt aan nieuw materiaal zitten te schaven. Bij de eerste stond al die tijd een joekel van een alcoholverslaving in de weg en bij The Fugees schoven geschillen, ego's en drugsproblemen de opvolger van The Score op de ultralange baan.

En voor wie het écht zou interesseren: ook Busta Rhymes laat in maart nog eens van zich horen met Back on my B.S..

De terugkeer van de verloren zonen

2009 wordt zonder twijfel een jaar van spectaculaire comebacks: na jarenlange vetes, succesvolle sologangen of eindeloos teren op oud succes zouden Blur, Aerosmith, Das Pop, Helmet, Kiss en Roxy Music (zeventien jaar na Avalon en in de originele line-up met Brian Eno!) dan toch een nieuwe plaat uitbrengen. Daarnaast doen geruchten de ronde dat ook Faith No More - een groep waarvan de leden zelfs in de gloriedagen elkaar het licht in de ogen niet gunden - een reünie zou plannen.

Zes jaar na 100th Window verschijnt er dit jaar ook een nieuwe Massive Attack. Op Weather Underground zou de Bristolse topgroep je wel eens sterk kunnen verbazen met een experimentele plaat waarop David Bowie, Tom Waits, Damon Albarn, Liz Fraser en Tricky hun opwachting maken. Als de songs ook maar half zo goed klinken als de rist cameo's doet vermoeden kennen we nu al de plaat van het jaar.

Of is die eer dan toch weggelegd voor PJ Harvey en John Parish? Die twee hebben na twaalf jaar een vervolg gemaakt op het grandioze Dance Hall at Louise Point. Met A Woman a Man Walked by (release: 30/3) wil Harvey gelukkig ook weer de hort op gaan.

Met zo'n rij imposante comebacks zit niemand nog te wachten op een nieuw teken van leven bij Lynyrd Skynyrd, Limp Bizkit, Michael Jackson of The Prodigy.

Oude honden, nieuwe trucs?

U2 liet maar liefst vijf jaar tussen How to Dismantle an Atomic Bomb en No Line on the Horizon (2/3) - een stilterecord voor de Ierse band. Drie jaar geleden begon het viertal evenwel al aan de opnames met Rick Rubin, maar die vervingen ze intussen door de vertrouwde compadres Brian Eno en Daniel Lanois. Ook Will.I.Am werd gespot in de studio, maar vrees niet: volgens Lanois wacht je een plaat die nog grensverleggender klinkt dan Achtung Baby.

In eigen land zet Axelle Red dan weer de bakens verder uit: op Sisters & Empathy (release: 19/1) zingt ze voor het eerst in het Engels. De Pet Shop Boys doken op hun beurt de studio in met het productieteam van meidengroep Girls Aloud - u leest het goed. Hun tiende plaat Yes zou eind maart in de winkels liggen.

Minder radicaal was de producerskeuze van Morrissey, die voor Years of Refusal (13/2) opnieuw Jerry Finn onder de arm nam in plaats van de legendarische Tony Visconti. Gelukkig maar, want die laatste tekende voor het teleurstellende Ringleader of the Tormentors, terwijl Finn de knappe comebackplaat You Are the Quarry voor zijn rekening nam.

Ook Bruce Springsteen doet op zijn 24ste studioplaat Working on a Dream (release: 27/1) een beroep op oude vrienden: de E-Street Band én producer Brendan O'Brien. Die laatste adviseerde The Boss om na de opnames van Magic (2007) gewoon te blijven schrijven. Daardoor zouden de nieuwste songs "de spontaanste en meest energetische nummers ooit" van de hand van Springsteen zijn.

In Engeland legt Depeche Mode op dit eigenste moment dan weer de laatste hand aan zijn twaalfde studioplaat: wie nu al een zicht wil krijgen op hun experimenten kan de opnamessies op de voet volgen via hun website. De plaat zou in het voorjaar uitkomen.

Ook de nieuwe platen van Franz Ferdinand (release: 26/1) en Doves (verwacht in april) laten niet langer op zich wachten: die eersten beloofden om de vertrouwde huisstijl te respecteren, maar Doveszanger Jimi Goodwin gelooft dat hun nieuwste worp beïnvloed werd door "country seventies German". We noteren het maar, voor het geval het u wel iets zou zeggen.

Opvolgingstrauma

Soms slaagt een plaat erin zich zo stevig vast te klinken aan je geheugen en je gemoed dat een opvolger al magisch moet zijn om eenzelfde effect te sorteren. Zo staat Amy Winehouse eind dit jaar voor een zwaardere klus dan het overwinnen van een cold turkey: na het legendarische Back in Black moet Stronger - hopelijk is het een profetische titel - je evengoed van je sokken blazen. We houden ons hart evenwel vast: Winehouse staat erop om alle drumpartijen zelf in te spelen.

In eigen land blijft onze blik dan weer strak gericht op Goose, Daan (april), Soulwax en Yevgueni, die net als Mastodon, Alela Diane en The Divine Comedy in het grootste geheim een poging ondernemen om hun vorige, definiërende plaat te evenaren.

Maar eerst brengen Antony & The Johnsons The Crying Light (release: 21/1) uit, dat de competitie aangaat met het wondermooie I Am a Bird Now. Frontman Antony Hegarty verwoordde waarschijnlijk ook de angst bij de overige artiesten in dit lijstje toen hij verzuchtte: "Hoe kan ik nog iemand verwonderen en ontroeren, nadat ik al eens helemaal uit mijn eigen lichaam ben getreden?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234