Vrijdag 07/10/2022

R&B Festival Peer terminaal ziek, maar verder springlevend

PEER l De 24ste editie van het Rhythm 'n' Blues Festival in Peer werd traditioneel getekend door overvloedig alcoholgebruik en een affiche vol klinkende namen. Toch kende het evenement slechts een magere opkomst. Zondag maakten Jools Holland, Ian Siegal en Solomon Burke een knappe, maar zelden beklijvende indruk.

Door Gunter Van Assche

In hun eigen programmaboekje stond het zwart op wit bij de aankondiging van Ian Siegal: "Blues ontbreekt het af en toe aan fut", vlak na de bewering dat blues terminaal ziek zou zijn. Lag het aan die zelfverklaarde palliatieve staat dat heel wat bluesfanaten het Limburgse festival carrément aan zich lieten voorbijgaan dit weekend? Of stelde Peer het met minder bezoekers door Bospop, een concurrerende festival in het Nederlandse Weert dat zich op hetzelfde ogenblik liet voorstaan op topnamen als Neil Young, Santana en ZZ Top.

Toch vonden de habitués ook dit jaar de weg naar het Limburgse gehucht: denim, leder en schreeuwerige tatoeages bleken onveranderd de verplichte dresscode, hoewel de organisatie met haar programmering steeds meer buiten de lijntjes durft te kleuren. Zo werd een zieke Alvin Lee zaterdagavond vervangen door de Toearegs van Tinariwen, en weken covers van The Beatles en een interventie van DJ 4T4 bij Jim Coffey evengoed serieus af van de typische twaalfbarsblues.

Zondag ondernam ook Marc Broussard (JJ) een aanslag op de deltablues. De zoon van de bekende Boogie Kingsgitarist werkte in het verleden al voor Dave Matthews, Willie Nelson en Tori Amos, maar helaas viel zijn eigen repertoire te snel tussen wal en kade om in hun voetspoor te treden. Broussard flirtte met gospel, rock, zompige blues en cajun maar klonk daarbij steeds alsof John Mayer een onderonsje had geregeld met Raf Van Brussel: géén adelbrief in Peer, als je het ons vraagt.

Aangenamer was de Deense bluesboy Thorbjørn Risager (JJJ). De gedachte aan Scandinavië gaat bij ons veeleer vergezeld met beelden van eindeloze landschappen dan van stoffige steengroeves, maar Risager overtuigde moeiteloos met een strakke liveset en een stem die af en toe iets van Ray Charles weghad. Nu eens droop het New Orleans van de jaren zestig als dikke honing van zijn songs, dan weer ging een aangeschoten slide met de aandacht lopen in 'Here I Am' of klonk BB King stevig door in de vette gitaarlicks van 'Let The Good Times Roll'. In die song werd en passant nog een a capella exorcisme vervat: één van de hoogtepunten die avond.

Even demonisch klonk Ian Siegal (JJJJ), die schijnbaar niet kon beslissen of hij door het leven wilde gaan als vuilgebekte dokwerker, dan wel als dolgedraaide priester. Voor de derde keer in vijf jaar stond hij al in Peer, waarop hij bekende: "We misten jullie vorig jaar." Waar hij grijnzend aan toevoegde: "Die editie trok op geen bal, is het niet?"

Om zijn boutade kracht bij te zetten, kreeg je een stomende versie van de traditional 'John The Revelator' en verweefde hij naast 'Folsom Prison Blues' ook 'Thunderstruck' in zijn set. "I'm a banana, squeeze me until the juice drips down from me", klonk het onder meer. Hoezo, blues is niet om te lachen?

Over "squeeze" gesproken: even onderhoudend was de passage van Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra (JJJ). De BBC-presentator, die ooit aan de wieg stond van Squeeze, mag dan wel over een stem als een kaduke misthoorn beschikken, maar met zijn gouden pianovingers en de komst van 'Boogie-Woogie Queen' Ruby Turner en Mark 'Soft Cell' Almond zorgde hij voor een vermakelijke set.

Hollands achttienkoppige orkest gedroeg zich als een stel beschonken Britse lads ('You Are My Sunshine' werd ineens jolig ingezet), maar geen feestelijke noot klonk verkeerd bij de blazers. Waarom Skatalite Rico Rodriguez de trombone dan toch inruilde voor een amechtige mompelronde achter de microfoon bleef ons onduidelijk. Nee, dan liever de prachtige soulstem van Ruby Turner tijdens 'Whatever I've Done, Whatever I Do, I Told The Truth' of de voortreffelijke bis 'Well Alright, Okay You Win' van Count Basie, die even lentefris klonk als vijftig jaar geleden.

Even daarvoor had een uitbundige Marc Almond ook al een knappe, zij het bespottelijk korte beurt gemaakt met 'Say Hello Wave Goodbye' en 'Tainted Love', die een fabuleuze bigbanduitvoering meekregen.

Als de organisatie van het Rhytm 'n' Bluesfestival beweert dat blues te weinig fut heeft, dan bruisten jazz en synthpop als een aspirientje op Peer. En dan moest Solomon Burke nog zijn aanval op disco inzetten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234