Donderdag 30/06/2022

Roesverwekkend

Hoe een spin er precies uitziet, zal hem worst wezen. Walter Swennen ontpopt zich tot een sensuele schilder, wiens werk boeiender is dan dat van René Magritte.

Het is de eerste tentoonstelling van Walter Swennen na So Far So Good, de veelgeprezen retrospectieve in Wiels te Vorst. De werken bij Xavier Hufkens in Brussel dateren van na 2010 en ze leren ons dat Swennen, ondanks zijn opvallende motieven, in de eerste plaats een sensuele schilder is. Er spreekt een liefde voor het autonome schilderen uit die hier en daar doet denken aan de subtiele doeken van wijlen Raoul De Keyser.

Natuurlijk is die picturale gevoeligheid er altijd wel geweest in de ruim dertigjarige carrière van Swennen. Ze kwam tot uiting in ijle en schrale partijen die contrasteerden met vette borstelvegen, in de schemering van onderliggende kleurlagen en in zijn typische warme tinten grijs en verschoten blauw. Het vormde de abstracte achtergrond waarboven zijn met krachtig gepenseelde cartooneske motieven zweefden, die meteen ook de show stalen. Het leek een statement van een punker die lak had aan de gewichtigdoenerij waarmee de schilderkunst omgeven was.

Tegelijk was hier ook een dichter aan de slag, met een opleiding als graficus, die besloten had zijn creatieve energie te vertalen in penseelstreken. Swennen bewoog zich tussen figuratie en abstractie met een karikaturale brutaliteit die de geest ademde van René Magritte in zijn zogenaamde Période Vache en van de Amerikaans-Canadese schilder Philip Guston. Maar schilderkundig is het werk van Swennen een stuk boeiender dan dat van beide beroemdheden.

Dat we dat vroeger niet meteen zagen, kwam doordat we wat verbluft waren door de comic-achtige afbeeldingen die Swennen haast nonchalant uitstrooide, wat toen redelijk nieuw was in de schilderkunst.

Misschien zijn we het zoveel jaar later al wat meer gewoon en hebben we daardoor nu meer oog voor de zinnelijke schilder in Swennen. Hoe een spin er nu precies uitziet, zal hem worst wezen. In snelle borstelstreken zet hij een bolvormig lichaam met poten op het doek. Het lijkt niet meer te zijn dan een voorwendsel om te schilderen. Dat wordt nog duidelijker bij het kleine doek met de vage sigaret tegen een met wit bedekte achtergrond. Boven de hoge horizon van de overschilderde achtergrond steekt een strook met donkerblauwe en zwarte vegen uit, zodat het werk ook iets landschappelijks krijgt.

Ook bij de doeken met respectievelijk de woorden 'Ma Bel' en 'Flor Fina' is het een genot om met de ogen het geschilderde oppervlak af te tasten, daarbij de mogelijke betekenis van de woorden vergetend. Dit is autonome schilderkunst en toch weer niet. Geen wonder dat jonge kunstenaars zich graag laven aan het ambigue en roesverwekkende werk van Walter Swennen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234