Vrijdag 12/08/2022

'Schaamte kennen we niet meer'

Sinds ze de BBC's erelijst van Sound of 2013 aanvoeren, zijn de Californische zusjes Alana, Danielle en Este Haim geen moment uit de schijnwerpers verdwenen. Hun langverwachte debuut Days Are Gone verschijnt nochtans pas volgende week. 'En als het aan ons ligt, verdwijnen we daarna nooit meer uit jullie hart.'

De zussen van Haim groeiden op in San Fernando Valley. Toepasselijk genoeg klinken ze ook echt als de valley girl die je hoort tateren in Frank Zappa's gelijknamige song ("I'm like, totally...Grody to the max!").

Hun groepsgeluid reikt gelukkig verder dan de omzoming van die Californische vallei. Zo hoor je echo's van Fleetwood Mac, terwijl de songs origineel ingekleurd werden met de R&B van de jaren negentig. Dat crossovergeluid zorgde mee dat Studio Brussel én MNM als een blok vielen voor een single als 'Don't Save Me'. Momenteel lijkt het schitterende 'The Wire' trouwens net zo'n hoge vlucht te nemen.

Dankzij de BBC verschenen de drie dames in januari op een internationale radar, maar onbeslagen waren ze tot dan ook niet. Danielle Haim speelde jaren geleden al met Jenny Lewis van Rilo Kiley en met Julian Casablancas van The Strokes. En onlangs zong ze ook mee op 'You're No Good' van Major Lazer. Met rappers als Kid Cudi en A$AP Rocky zat de hele groep trouwens ook al in de studio.

En verder was er ook ooit Rockinhaim: het groepje dat de drie zusjes vormden met hun beide ouders. Este Haim beweert dat die eerste incarnatie van Haim het geluid van Days Are Gone voor een groot deel mee heeft bepaald. "De muziek die we toen speelden, klonk opvallend vaak door latin geïnspireerd. Die invloed schemert vandaag nog steeds door in onze muziek: de ritmes en grooves hebben soms zelfs iets weg van pure salsa. Of dat was toch onze bedoeling: we maken rockmuziek, maar die broeierige sensualiteit moest er ook noodzakelijk in te voelen zijn."

Witte tijger

Hun ouders hebben ze intussen wel buiten gewerkt. "Ze beseften gelukkig ook zelf op tijd dat mijn zussen en ik klaar waren voor ons eigen verhaal", glimlacht Este. "Ik denk dat ze vooral trots zijn dat we een familiegroep bleven. Dat de bloedband niet in rook is opgegaan. Maar om eerlijk te zijn: ik zou niet eens weten hoe het ooit anders moet. Familie betekent alles voor mij. We kunnen elkaar al eens de mantel uitvegen, maar we hebben ook een aangeboren vertrouwen in elkaar. Dat hetzelfde bloed door onze aderen stroomt, zorgt ook voor een bizarre, bovennatuurlijke communicatielijn: we zijn telepathisch met elkaar verbonden. Ik zie je sceptisch fronsen, maar geloof me: we hoeven maar een blik te delen om exact te weten wat er in de ander omgaat. Dat maakt songs schrijven zoveel gemakkelijker: ik weet precies wat die andere bitches van plan zijn, voor ze er aan beginnen. (lacht)"

Toch verschillen de zussen voldoende van elkaar om een spanningsveld te voelen zinderen. "In de clip van 'The Falling' lichten we onze uiteenlopende persoonlijkheden ook nader toe. Op de rug van onze jasjes staan drie verschillende dieren, die met ons karakter overeenkomen. Danielle heeft de blauw-groene ogen van een wolf en zorgt voor ons, maar ze zondert zich ook vaker af: de eenzame wolvin leek dus gepast. Alana is de jongste van ons drie en een echte glamour queen: de witte tijger die op haar jasje wordt afgebeeld, is zij ten voeten uit. Mij vinden ze dan weer de meest onbevreesde van de band: ik mocht daarom de fiere adelaar zijn. (lacht)"

Lustobject

Sowieso is angst uit den boze bij Haim, benadrukt Este wel. "Thuis kregen we met de paplepel mee dat we ons eigen zelfvertrouwen konden boetseren. Schaamte of angst kun je perfect uit je persoonlijkheid wegvlakken, leerde papa ons. Bijvoorbeeld door genoeg te oefenen: hoe meer we speelden, hoe meer zelfvertrouwen we kregen. Dankzij die raad hoeft een afgeladen festivalwei ons zelfs niet langer te intimideren. Schaamte kennen we niet meer! Dat is misschien niet altijd zo'n goede zaak: ik krijg vaak scheve blikken van mijn zusjes, wanneer ik in de roes van het moment iets roep als "I love you and I want to fuck you" (lacht). Schijnbaar zie ik het publiek in het heetst van de strijd als één gigantisch lustobject. Maar Alana kan er ook wat van, hoor: ik zag haar onlangs wellustig de hals van haar gitaar likken. Zo goor!"

Haim heeft zijn plaats tussen de grote jongens bijna verdiend, vindt Este niet zonder trots. "Maar zweven zit er niet in. Days Are Gone zien we als ons lottobiljet: we moeten die kans tot succes met beide handen aangrijpen, anders belanden we straks weer in het amateurcircuit waarbij we speelden voor vrienden. Wees gerust: we herinneren ons allemaal nog goed hoe we vroeger mochten openen voor een Elvis-imitator. Een hoop lol, maar eerlijk gezegd: vandaag mag het wel wat meer zijn."

Days Are Gone verschijnt op 27 september bij Universal. Op 2 december speelt Haim in Trix, Antwerpen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234