Maandag 08/08/2022

'Sinds mijn ongeval denk ik elk jaar: 'Nuis de limiet bereikt'

Voor de helft verlamd door het leven gaan en toch doen wat je graag doet: het maakt Marc Herremans (38) tot de gelukkigste mens ter wereld. Zijn eigen '185 Coaching Center' is opgestart, poulain Kevin Pauwels boert goed. En in januari 2013 wordt de oppermotivator voor de eerste keer papa. 'Het wordt goochelen met de tijd.'

Dikke proficiat, vader in spe.

"Dank u wel, dank u wel. Ja, plezant hé. Griet (Herremans' vriendin, JDK) is uitgerekend voor januari."

Het was geen evidente zwangerschap, gezien je handicap.

"Als je verlamd bent van borst tot tenen is niks nog evident in het leven. Ik heb tot hiertoe voor alles een oplossing gevonden, dus ook voor dit. We probeerden het eerst via de natuurlijke weg. Omdat ik me al die jaren conditioneel goed gesoigneerd heb, kon dat. Uiteindelijk hebben we toch medische hulp moeten inroepen. Op zich niet verbazend. Als je ziet hoeveel moeite het valide koppels soms al kost om zwanger te geraken, zou het een wonder zijn geweest mocht het bij ons zijn gelukt. Maar goed: het kleine wonder komt er, dat is het voornaamste."

Een wonder dat je leven zal veranderen.

"Nog wat drukker, hé. En het zit al stampvol. (lacht) Het wordt goochelen met de tijd, met dat ukkie erbij. Sinds mijn ongeval in 2002 denk ik elk jaar: 'Nu is de limiet bereikt.' Maar elk jaar neemt de hectiek verder toe. De voorbije weken alleen al... Het opstarten van mijn eigen coaching center. De begeleiding van mijn atleten, triatlonteam en motorcrossteam. De lezingen tussendoor. Binnenkort is er in het casino van Knokke de galaparty van de 'To Walk Again Foundation', die nog helemaal in elkaar moet worden gebokst. En dan moet ik zelf ook nog een beetje 'in orde' blijven."

Hoeveel tijd steek je precies in je eigen revalidatie?

"Ik train nog dagelijks heel intensief. Als valide blijf je tot acht uur op kantoor, ga je naar huis en that's it. Zelf moet ik constant rekenen en plannen. Mijn hoofd is één groot tijdschema, dat voortdurend wordt ingevuld en aangepast. Werken tot vier uur, dan elektrostimulatie, anderhalf uur 'rechtstaan', op de rollen rijden om mijn doorbloeding te stimuleren en me weg te houden van de medicatie. Rusten is er niet meer bij. 'Hoe hou je dat in godsnaam allemaal vol, Herremans?', vraag ik me soms af. Maar tot hiertoe lukt het."

185 Coaching Center, heet je nieuwe trainings- en begeleidingscentrum. Waar staat die '185' voor?

"'185' is het rugnummer waarmee ik in 2006 de Ironman op Hawaï won. In het logo merk je dat de '1' een breuk vertoont en breed uitzwaait naar links. Symbolisch. Ik was op weg om 'nummer één' te worden, werd geremd in mijn opmars, maar vond toch nog de schwung om mijn grote doel te bereiken. Het is een boodschap die ik het jonge, sportieve talent wil meegeven: alles kan, zolang je maar in jezelf gelooft, je je met de juiste mensen omringt en doorzet. Zelf was ik niet uitzonderlijk fysiek begaafd, maar ik heb veel gecompenseerd met wilskracht, doorzettingsvermogen en de energie die ik bij mezelf aanboorde om door de pijngrens te willen gaan. Mij werd mijn hele leven lang volgehouden dat ik nergens zou geraken. 'Er komt niks van jou terecht, Marc', hoorde ik op school. Paracommando worden? Lukt niet. Aan triatlon doen? Nooit. De Ironman winnen? No way. De 'Foundation' opstarten? In geen honderdduizend jaar. Het 185 Coaching Center? Gedoemd tot mislukken. Ik heb het allemaal stuk voor stuk gerealiseerd. Ik kan zelfs weer stappen! 'Binnen de tien jaar bewegen mijn benen weer', riep ik na mijn ongeval. We zijn nu exact tien jaar verder en kijk: ze bewegen... in de buik van Griet."

Wat biedt je 'coaching center' zoal aan?

"Je kunt bij ons terecht voor een lactaattest, die uitwijst in welke zones of op welk wattage je moet trainen. Je kunt een inspanningstest ondergaan en je week na week verder schematisch laten begeleiden en toewerken naar bepaalde doelen. Er is de kinepraktijk van David Bombeke (bekend van wielerploeg BMC, JDK). Atleten die het fysiek onder controle hebben maar mentaal niet, kunnen bij Griet terecht, zij is sportpsychologe. Haar broer Jeroen houdt zich bezig met training en bikefitting (het bepalen van de ideale fietspositie voor wielrenners en triatleten, JDK). We hebben een masseur. Er is een shop aan het centrum verbonden. Een fitnesszaal ook. En wekelijks organiseren we wegtochten of veldtrainingen, op de Molenbergen in Wuustwezel." Kevin Pauwels-land, zeg maar.

"In de media word ik automatisch gelinkt aan Kevin, wat hem zo'n beetje tot ons uithangbord maakt. Maar er zijn ook jonge veldrijders bij, die vorig jaar nog werden gedubbeld en nu top vijftien rijden. Ze hebben misschien nog meer progressie gemaakt dan Pauwels. En in de toekomst hoor je ongetwijfeld ook nog wel van motorcrosser Yannick Heylen, triatleet Maarten Van Riel en wielrenners Joachim Vanreyten en Nathan Van Hooydonck, Edwigs neefje."

Probeer je die jonge gasten een zekere 'way of life' bij te brengen?

"Absoluut. Op die leeftijd is dat een serieuze investering in zichzelf, maar ze loont wel op termijn. Veel van hun leeftijdsgenoten gaan verloren in het uitgaansleven. Verkeerde vrienden, drugs... Het is niet alleen rozengeur en maneschijn. Dat probeer ik hen duidelijk te maken: 'Jullie zijn met iets chics bezig, gá ervoor.' En de ouders zeg ik: leg je kind niet te veel druk op. Wees trots, laat hem of haar rustig groeien, hij/zij moet nu nog geen wereldkampioen worden."

Geen Jonathan Legearkes kweken, met andere woorden.

"Voeten op de grond, ja. Hét probleem in het voetbal. Die jonge kerels verdienen zoveel geld, ze wanen zich god. Als ze met miljoenen naar je kop smijten, moet je behoorlijk sterk in je schoenen staan om daar rustig en eenvoudig onder te blijven. Sommigen slagen daar niet in. Die rijden dan met hun Porsche (krijgt slappe lach) een Tongers tankstation binnen en stappen rustig naar buiten zonder iets te zeggen. Dat is er dus los over."

Zijn er expansieplannen?

"Ho, neen. Ik zal al heel blij zijn als dit loopt. Trouwens: ik ben niet zo'n businessman in strak maatpak. Al die cinema hoeft niet. (lacht) Als je mij laat doen, loop ik elke dag rond in een kapotte jogging."

Zegt de man die tot in de kleinste uithoeken van Europa 'motivational talks' geeft voor de allergrootste internationale bedrijven.

"Terwijl ik daar nooit voor gestudeerd heb. Ik had een gloeiende hekel aan school. Of ik mijn verhaal eens kon doen, vroeg een Brugse firma me twee, drie maanden na mijn ongeval. In het Engels... Pfff. Ik ben op dat podium gekropen en begon gewoon te vertellen. Geen ingestudeerd nummertje, maar puur en naturel. Intussen deed ik dat al in veertien landen. Ooit kreeg ik een quotatie, in Zwitserland. Eén maand voordien was Bill Clinton daar komen spreken. Hij scoorde minder goed. (grinnikt) Dan dacht ik toch even van 'waaaah'."

Marc Herremans, de bevlogen redenaar.

"Er vált natuurlijk ook wel wat te vertellen. Ik heb vaak zwarte sneeuw gezien de voorbije tien jaar. Ja, ik overwon mezelf en de twijfels na mijn ongeval. Toen ik op intensieve mijn ogen opende, zag ik er zo één in een zwart gewaad met een kruis op zijn borst naast mijn bed staan. Ik heb hem weggestuurd. Dat deed ik figuurlijk ook na de Crocodile Trophy - toen dacht ik dat ik écht ging sterven. In Australië haalde ik nog de voorpagina's van alle kranten als de nieuwe 'Captain Cook', bij mijn thuiskomst werd ik afgeschilderd als de eerste de beste crimineel. 'Wat vind je ervan om te worden beschuldigd van fraude en in de bak te belanden?', duwden ze me een micro onder mijn neus. Slik. Dan krijg je 600 euro invaliditeitsuitkering per maand van het RIZIV, maar omdat je als handbiker de Ironman hebt betwist, ben je plots een fraudeur omdat je zogezegd je job hebt hervat. Grondig fout dus, zeggen dat je nog alles kunt terwijl je van borst tot teen verlamd bent. Kruip in een zetel, doe niets meer, verkommer en we betalen je fulltime: dát is wat andersvaliden wordt opgedragen. Wraak-roepend is dat. Maar niet met mij, hoor. Ik heb alles teruggegeven, tot de laatste cent. Velen zouden in mijn plaats aan een touw zijn gaan bengelen. Ik ben blij, want ik voel me opnieuw een vrij mens. Had ik die 600 euro gehouden, dan was mijn leven voorbij geweest. En dan te weten dat sommige mensen, die het topje van hun pink verloren, voor de rest van hun dagen van de ziekenkas leven. Dat maakt me boos. Ach, het zijn levenslessen geweest. Groter en belangrijker dan wat ik destijds op school leerde. Allemaal goed en wel, maar met de straal van pi of het trekken van een vierkantswortel ben ik niks."

Even over naar je poulain. Hernieuwt Kevin Pauwels in Tabor zijn WB-zege van vorig jaar?

"Kevin komt altijd wat traag op gang. Maar vorige zondag in Ronse bleek dat hij er toch stilaan staat. De definitieve aansluiting met de wereldtop maakte hij vorig seizoen al. Hij sloot niet voor niets af als nummer één op de UCI-ranking. Toch blijft hij zijn pijnpuntjes hebben. Los zand, bijvoorbeeld. Kevin zit heel elegant op de fiets, handjes vaak los op het stuur. Zijn kracht is enorm, wat hem toelaat groot te kunnen trappen. Maar in het zand loopt dat tactisch nog té vaak fout. Pauwels moet het in de eerste plaats van zijn vechtlust hebben. Beetje zoals ik, hé. Een trainingsbeest, no-nonsensefiguur, niet te veel blabla. Ik hoop dat hij de progressie doortrekt."

Jouw taak om dat te verwezenlijken. Je zult je energie goed kunnen gebruiken deze winter.

"Daar heb ik nooit gebrek aan gehad. En Herremans junior zal me straks nog een extra boost geven. Ergens hoop ik dat hij me ook een zekere rust schenkt. Ik wil straks mijn laptop kunnen afzetten, hem op mijn buik hangen, mijn hond Flap aan de leiband slaan en naar het bos rijden. Die doldwaze rollercoaster van mijn leven heel even kunnen stilleggen en me afsluiten van alles en iedereen. Even niet meer moeten praten of luisteren. Relax. Het bos, de vogeltjes, de hond, de kleine en ik... Dat lijkt me wel wat."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234