Zondag 25/09/2022

'starsky & hutch', de film: hetzelfde, maar helemaal anders

Voor de zoveelste verfilming van een tv-serie op rij werd voor de gulden middenweg gekozen: 'Starsky & Hutch' is deels hommage, deels parodie

Nostalgie met een vette knipoog

Naambekendheid blijft in Hollywood een zeer belangrijke factor om filmprojecten op te starten. En dan hebben we het niet over de bekendheid van grote sterren, maar over die van stripfiguren of televisieseries. De politiekomedie Starsky & Hutch is daar het zoveelste bewijs van. Het resultaat van deze nieuwe transformatie van het kleine naar het grote scherm blijkt deze keer goed mee te vallen.

Brussel

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

Dat zoveel televisiefeuilletons uit de jaren zestig en zeventig nu naar het witte doek promoveren, zal daarnaast ook wel een beetje met jeugdsentiment te maken hebben, want de babyboomers die indertijd met die series zijn opgegroeid, delen nu de lakens uit in Hollywood. En geven dus het groene licht voor filmprojecten met titels als The Fugitive, Mission Impossible, I Spy, The Mod Squad, Charlie's Angels, The Avengers, S.W.A.T., The Brady Bunch Movie en dergelijke meer.

In die context kon een verfilming van de buddy-cop-serie Starsky and Hutch - de & of ampersand hoort bij de filmtitel - niet lang uitblijven. Dat politiefeuilleton, met Paul Michael Glaser en David Soul in de titelrollen, ging in september 1975 van start op de Amerikaanse televisie en liep tot augustus 1979, maar bleef naderhand in ontelbare reruns de fans verblijden, niet alleen in de VS maar ook bij ons.

Zoals je van rechercheurs in een cop-show mag verwachten, zaten David Starsky en Ken 'Hutch' Hutchinson wekelijks allerlei booswichten achterna in de (fictieve) Californische stad Bay City. Tot zover is alles business as usual. Maar er moest natuurlijk een reden zijn voor de grote populariteit van beide misdaadbestrijders. In de persmap van Starsky & Hutch wordt dat als volgt mooi samengevat: "They looked good doing it. They had the clothes, they had the hair and they had the car." Met andere woorden: Starsky en Hutch waren geen saaie dienders, ze waren heel erg cool. En er was meer: met de nodige branie en andere machoattitudes durfden ze ook wel eens buiten de reglementaire lijntjes kleuren, ook al impliceerde dat dat de burgerrechten van het crimineel gespuis dat zij achterna zaten niet altijd even nauwlettend gerespecteerd werden. Starsky en Hutch waren dus niet politiek correct, al moest dat begrip toen nog uitgevonden worden. Zo hielden zij er ook een nogal dubbelzinnige werkrelatie op na met de kleurrijke informant Huggy Bear (toen vertolkt door Antonio Fargas, nu door rapper Snoop Dogg).

Er bestaan natuurlijk verschillende manieren om oude tv-series naar het bioscoopscherm te transformeren. Je kunt het parodiërend doen (zoals bij The Brady Bunch Movie), of je kunt het verhaal resoluut en grootschalig updaten (zoals bij Mission Impossible). Bij Starsky & Hutch werd voor de gulden middenweg gekozen: deels hommage, deels parodie. Dat blijkt de juiste beslissing, want een 'ernstige' verfilming zou, gezien het hoge camp- en kitschgehalte van de typische seventieslook, hoe dan ook een riskante onderneming geweest zijn. Het project zou dan onbedoeld maar onvermijdelijk in Austin Powers-territorium verzeild geraken. Misschien had Quentin Tarantino, tegelijk Mister Cool én nostalgicus par excellence, er wel iets mee kunnen aanvangen, maar dan zou het sowieso een totaal andere film geworden zijn.

Dat Todd Phillips als regisseur werd ingehuurd, voorspelde in eerste instantie niet veel goeds. Zijn filmografie beperkte zich op dat moment tot de niet bepaald fijnbesnaarde tienerkomedies Road Trip en Old School. Maar als coscenarist heeft hij hier blijkbaar enkele zeer goede beslissingen genomen en als regisseur heeft hij duidelijk vorderingen gemaakt.

Een van die essentiële scenario-ingrepen was het resoluut opteren voor een politiekomedie. Een andere goede beslissing was de personages van Starsky (vertolkt door Ben Stiller) en Hutch (Owen Wilson) qua temperament, en dus ook qua werkwijze, zo ver mogelijk uit elkaar te situeren. Starsky is een politieman voor wie kleine overtredingen of kruimeldiefstallen onbekende begrippen zijn. Er is alleen de wet, en wie de wet overtreedt, krijgt met hem te maken. Ook al moet hij bij de achtervolging van een zakenroller die 7 dollar gestolen heeft de halve stad overeind zetten. Commissaris Doby (Fred Williamson) wordt er soms wanhopig van. Van zijn kant zit Hutch liever achter zware criminelen aan, want daar valt meer geld te vinden, dat daarom nog niet altijd op het politiekantoor hoeft te belanden. Hij is ook de man die, als hij opgeroepen wordt omdat er ergens een lijk is aangespoeld, eerst zal proberen dat dode lichaam weer weg te duwen, in de hoop dat het naar een ander politiedistrict zal wegdrijven. Maar niet voordat hij eerst de portefeuille heeft leeggehaald. Van die dingen dus. Commissaris Doby wordt er soms wanhopig van, bis. En dus beslist hij Starsky en Hutch met elkaar op te zadelen in de hoop dat ze dan tenminste elkaar een beetje in bedwang zullen houden. De zaak die ze samen moeten onderzoeken, heeft te maken met de notoire drugsdealer Reese Feldman (rol van Vince Vaughn), die enerzijds een familievriendelijk en zelfs filantropische façade hoog weet te houden - hij heeft zowaar een stichting om ex-gedetineerden weer aan 'werk' te helpen - maar die anderzijds bezig is met de ontwikkeling van een nieuw soort cocaïne, die speurhonden niet langer kunnen detecteren. Het product in kwestie blijkt de chemische samenstelling van een of andere kunstmatige zoetstof te hebben, wat bij Starsky voor vreemde gewaarwordingen zorgt als hij het goedje door zijn koffie mengt. In de film levert dat onder meer een hilarische discoscène op, met een vette knipoog naar Saturday Night Fever. Ook dat waren de seventies.

Dat hele onderzoek fungeert uiteindelijk vooral als een soort kapstok om de intense en gedreven Starsky in de clinch te laten gaan met de meer relaxte en niet zo plichtsbewuste Hutch. Tot ze uiteindelijk, zoals het buddy-cops betaamt, allebei een beetje dichter naar de ander groeien.

Een typisch voorbeeld van de grappige manier waarop hier met allerlei clichés en conventies uit talloze politiefilms en -feuilletons wordt omgesprongen, is dat Starsky niet gebukt gaat onder de zware verantwoordelijkheid om te beantwoorden aan de herinnering van een bewonderde vader-agent. Bij hem was het de moeder die een dergelijke voorbeeldfunctie had. Vandaar ook zijn getormenteerde verdediging: 'Ik ben mijn moeder niet!'

HHHII

VERTOLKING Ben Stiller, Owen Wilson, Snoop Dogg, Vince Vaughn, Juliette Lewis, Fred Williamson, Carmen Electra, Amy Smart REGIE Todd Philips LAND VS SPEELDUUR 100 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234