Maandag 08/08/2022

Theater Het Gevolg op Kempense bodem

Acteur Bruno Vanden Broecke:

Geel Ten Aard l Het Gevolg kruipt graag in het hol van Pluto. Of beter in de Kempense klei. Ergens in de streek wroeten ze naar de betekenis van die plaats. Daarrond maken ze dan een voorstelling.

Door Wilfried Eetezonne

Deze keer staan Bruno Vanden Broecke, Nico Sturm en Stefaan Degand in Geel Ten Aard, waar het thema van de thuiszorg zich vermengt met wielrenner Claude Criquielion.

Het Gevolg dropt dus niet zomaar een voorstelling in een wei om ook eens hip locatietheater te maken. Het is de plek die de tekst bepaalt. Of zoals Bruno Vanden Broecke het verwoordt: "Onze teksten moeten naar de speelplek ruiken."

Twee jaar geleden begon het gezelschap rond Ignace Cornelissen met dit project onder de noemer 'Littekens in het landschap'. Want daar gaan ze naar op zoek: sporen van menselijke activiteit in de Kempen.

In een vervallen schuur van een vroegere varkenskwekerij zullen ze Het gras zal altijd geeler zijn spelen. Over de voorstelling willen ze niet veel kwijt, ze willen ons verrassen. Het gaat over de thuiszorg en een patiënt. Daarvoor zijn de makers gaan praten met patiënten en de gezinnen die ze opvangen. "Je kunt daar veel over lezen of een documentaire over bekijken, maar één gesprek doet duizend keer meer", vindt Vanden Broecke. "In deze streek kent iedereen wel iemand in de thuiszorg. Echt ontroerend. Het is bijna een vorm van adoptie."

Voor Nico Sturm lag het onderwerp voor de hand. "Maar wat me fascineert zijn die relaties onderling", vult hij aan. "Soms ontstaat er tussen de opvanger en de patiënt een echte ouder-kind- of een broer-zusrelatie. Op den duur vraag je je af wie van wie afhankelijk is. Daarmee spelen we ook in de voorstelling."

"We sturen de blik van het publiek", knikt Vanden Broecke. "En plots draaien de relaties om. We willen ook niet met etiketten werken. We willen geen rollenspel brengen over thuiszorg met een karikaturale, psychiatrische patiënt."

Die rol wordt gespeeld door Stefaan Degand. "Die patiënten praten mooi", merkt hij op. "De manier waarop ze hun zinnen aaneenrijgen met woorden uit de voorgaande zinnen. Ik zeg maar wat: 'Ik zag een grijze muis, de baksteen is grijs, mijn huis is van baksteen.' Dat associatieve is bijna muzikaal. Als je dat gaat vereenvoudigen wordt het poëzie."

In Het gras zal altijd geeler zijn is de patiënt geobsedeerd door zijn fiets en Claude Criquielion. Die werd op het wereldkampioenschap van 1988 van zijn fiets geduwd door de Canadees Steve Bauer. Met de fiets in de hand sukkelde hij toen over de finish. "De kapotte wereldkampioen is de metafoor voor het wel kunnen, maar het net niet halen. Dat geldt voor veel van de patiënten," vindt Degand. "Ze hebben het allemaal, maar net niet."

Het gras zal altijd geeler zijn, tot en met 20 september in de Blokstraat 10, Geel Ten Aard. www.hetgevolg.be.

Onze teksten

ruiken naar de speelplek

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234