Dinsdag 16/08/2022

Tilt

'Weet u wat mij raakt? Als ik lees dat Marcel Vanthilt zich opnieuw heeft laten inlijven bij de Eurosongjury'

Liggend schrijven blijft een ergonomische ramp. Nog geen twee zinnen ver en mijn linkerarm begint al vervaarlijk te snurken. Als zelfs je eigen leden zo afvallig zijn, wat mag je dan van je medemensen nog verwachten? Toch kan ik niet op. Ik ben moe, moegestreden tegen de herrie van alledag. De zevende dag alleen al heeft me uitgeput. Dat is niet abnormaal, bekijk de zombies maar die het decor bevolken. Er leek wel een solidariteitsactie met Sharon aan de gang, zo'n collectieve coma. Na de opname worden die uit zwijgzame streken geïmporteerde mensen naar het schijnt nog vergast op een lunch en animatie in de Brusselse binnenstad. Reanimatie zul je bedoelen. Kalm... Waarom kan zoiets onbenulligs me nu voor één keer eens niet gewoon worst wezen? Als de VRT er zich nu al jaren geen zorgen over maakt, waarom ik dan wel? Ik ken die mensen niet eens. Weet je wat ik mankeer? Een gezonde portie onverschilligheid!

Ik zou graag ook eens met de hand op het hart kunnen zeggen dat iets of iemand met volkomen koud laat. Maar nee, het lijkt wel of ik rauw rondloop, met geëtaleerde zenuwuiteinden, in een zilte wereld. Hoogstens zijn er dingen die me lauw laten. De Antwerpuitspraken van burgemeester Patrick Janssen bijvoorbeeld. Hij had het over een gekregen voetbaltruitje waarmee hij zijn schoenen poets niet over een chador of zo. Ik ga ook niet zitten uitdokteren hoe die lesbische kinderwens van Eva Pauwels en haar vriendin zich in de praktijk laat realiseren. Sommige dingen wil je niet weten. Of dat hele circus rond die idiote Eurosong. Ik laat nog liever de vuilzak uit dan ernaar te kijken. Voor mijn part graven we bij wijze van kunstendecreettroostprijs Walter Verdin terug op en sturen hem nog eens met 'Rendez-vous'. Desnoods gecoverd door Laura Lynn én Zohra, twee ministers blij in één klap. Na al die jaren ken ik de profetische tekst nog: de maat is vol en mijn kop is toe. Een meezinger van jewelste en voor heel veel mensen helaas een levenslied.

Eurosong. Lauw, lauw, alhoewel. Weet u wat mij raakt? Als ik lees dat Marcel Vanthilt zich opnieuw heeft laten inlijven bij de jury. Weer moet hij de vleesgeworden sloophamer spelen en maandenlang de volkswoede trotseren. Weer op talloze weblogs voor onnozelaar versleten worden door mensen die 'ironie' voor een goedkoop parfum houden. Simpletons wier venster op de wereld de tv is. Die van Londen, Amsterdam en LA slechts de kartonnen versies kennen die hun soaps hen serveren. Weten zij veel dat die onnozelaar er heeft gewoond, gewerkt en vooral geleefd. Dat als hij alle zeikerds hier beu was hij zich niet afreageerde door op het Blok te stemmen maar de moed had om uit te vissen of het elders beter was. Over die naar showbizznormen kale Amerikareis schreef hij zelfs een zeer spitsvondig, amusant boek, Ha!Merika! Schaalvergroting leert relativeren, ook je vak. Maar wat ben je daarmee als het gros van je kijkers de intelligentie mist om fictie van realiteit te kunnen onderscheiden?

Hij doet het met enige tegenzin, 'uit gewoonte' naar hij zelf zegt in de krant. En wellicht omdat eens je een kind hebt je desnoods de mijn afdaalt om het met zekerheden te pamperen. Met het risico dat je gebroed je daarna maar saai vindt. Ook als je afkomt met verhalen over Arbeid Adelt, een Belgisch groepje dat al bestond toen Marva het binnenland nog van muziek voorzag. Over je wilde MTV-tijden met nonkel Ray Cokes, of over je anarchistische tv-show TILT, die vandaag tegen het schijnsel van de platte format tv wel potten zou breken. Over hoe jij met niets dan gedichten en Ad Cominotto als eenmansorkest al langs de theaters trok om het pad te effenen voor die hippe poëzieperformers die nu uit kieren en spleten tevoorschijn komen en de planken plaveien.

Hoe kun je altijd met alles te vroeg zijn, tot het dan plots te laat lijkt? Hoe kan je ambacht je kunst overwoekeren? Tobt de niet publieke Marcel daar misschien over wanneer hij bijtend op zijn onderlip, heel sedentair, op het Antwerpse Zuid zijn trouwe reisgenoot Zimba uitlaat. Of is het inmiddels reeds andersom? Geen hond die het weet. Geen kat onder de Eurosongverslaafden die er een zier om geeft. Zij zien hem liever een robbertje vechten met Johnny Logan, daar wordt hij voor betaald.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234