Zondag 22/05/2022

InterviewFamilieklap

Tom Vermeir en broer Luk: ‘Hij zei plots: ‘Wat je nu doet, is echt slécht'. Dan verschiet je natuurlijk wel’

Tom (l) en Luk Vermeir. Beeld Bob Van Mol
Tom (l) en Luk Vermeir.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 45, acteur in theater en film, en nu op Eén te zien in de nieuwe fictiereeks Twee zomers. De jongste is 41, toetsenist bij Isolde en sinds anderhalf jaar elektricien in opleiding. Tom en Luk Vermeir, broers.

Stijn De Wandeleer

TOM

“Ik vind het nog steeds een onwerkelijke gedachte dat mijn kleine broer ondertussen éénenveertig is. De mensen die je dierbaar zijn, die zitten toch vaak in je geheugen opgeslagen op het moment dat je hen leerde kennen. Het lukt me maar niet om hem als veertiger te zien. Je kleine broer, dat zal altijd je kleine broer blijven.

"Luk is vier jaar jonger dan ik, wat eigenlijk nét te veel is om als kind heel close te worden. Waar we elkaar op die leeftijd wel in vonden, was in onze liefde voor muziek. Een bandje hebben we nooit gevormd, maar we speelden wel regelmatig samen: hij op de piano, ik op de saxofoon. Als ik erop terugkijk, is het straf dat onze ouders dat allemaal konden verdragen, want echt stil moet het bij ons thuis niet vaak geweest zijn. (lacht)

“Van onze ouders hebben we alle vrijheid gekregen in onze studiekeuze. De enige voorwaarde was dat we er hélemaal voor gingen, waar we ook voor kozen. Dat vind ik moedig van hen, zeker als je kinderen zich willen verdiepen in een sector waar je zelf weinig van kent: de muziekwereld en het theater. Onze ouders hielden lange tijd een speelgoedwinkel open op de dijk in Koksijde; veel cultuur was er bij ons thuis niet te vinden.

“Mijn broer en ik hebben een groot deel van ons volwassen leven, op professioneel vlak althans, andere paden bewandeld. Tot we in 2018 voor het eerst samenwerkten aan de theatervoorstelling Locke. Wat Luk toen voor de sound van die voorstelling betekend heeft, is enorm. Mijn broer denkt soms dat ik hem alleen maar bij dat project betrokken heb omdat we familie zijn, maar niks is minder waar: als het niet voor zijn reusachtige talent was, deed hij niet mee. Zo simpel is het.

"In een creatief proces horen discussies er nu eenmaal bij, maar als Luk en ik woorden hadden, ging dat er toch nog op een andere manier aan toe. Als broers verval je snel terug in die dynamieken van vroeger. Dat begon dan met de ene die zei: 'Kalm zijn, hè’, en de andere die daar wat geagiteerd op reageerde: 'Ik bén kalm, jíj bent niet kalm'. (lacht) En dan ben je vertrokken. Wij hebben nu eenmaal allebei een groot talent voor drama, en ik kan heel uitgesproken zeggen wat ik van iets vind. Maar dat werkt langs twee kanten: als ik iets echt heel goed vind, ben ik de eerste om te zeggen: godverdomme, je bent schoon aan het spelen.

“Ik ben er zeker van dat we door samen te werken een sterkere band hebben gekregen. Je bekijkt elkaar plots in een ander licht, hè. Ik denk dat mijn broer en ik lange tijd vooral verschillen hebben gezien in hoe we met ons vak omgingen: hij was eerder de jazz genegen, ik was lang op zoek naar mijn eigen muzikale stem. Dat er tussen ons een mooie samenwerking tot stand kon komen, dat hadden we tot op dat punt niet voor mogelijk gehouden.

“Wat me nog steeds charmeert aan Luk, is wat voor een geduldige mens hij eigenlijk is. Dat merk je aan hoe zorgzaam hij met zijn muziek omgaat, maar ook aan de manier waarop hij in het leven staat. Zijn privéleven is veel stabieler dan het mijne, en hij past zijn koers niet aan bij de minste verandering van de wind. Pas op: soms krijgt hij ook weleens een crisis, maar zijn kookpunt ligt wel wat hoger dan het mijne.”

Luk: ‘Ik dacht: wat gaat dat geven, wij twee samen?’
 Beeld Bob Van Mol
Luk: ‘Ik dacht: wat gaat dat geven, wij twee samen?’Beeld Bob Van Mol

LUK

“Tom en ik groeiden op in Koksijde, in een warm nest. We hebben twee ongelofelijk lieve en bezorgde ouders, waar we echt geluk mee hebben gehad. Onze jeugd was, naar mijn aanvoelen, zorgeloos. Uren mochten we aan de zee of in de duinen doorbrengen. De mensen waren toen nog veel minder bang om hun kinderen los te laten.

“Vrijheid, daaraan was er bij ons thuis geen gebrek, al zal Tom dat bij momenten misschien anders ervaren hebben. Zijn eisen wat die vrijheid betrof lagen wat hoger dan de mijne, en mijn broer is ook gewoon rebelser van aard, Hij was de oudste, en heeft het pad voor mij moeten effenen. Ik herinner me dat hij op een bepaald moment ook echt wég wou uit Koksijde. Nu, vele jaren later, merk je dat hij terug verlangt naar de zee. Hij is nu bijvoorbeeld een huis aan het verbouwen in Oostende.

“Een klassieke grote broer is Tom niet: hij heeft me nooit willen beschermen of bemoederen. Zorgzaam en genereus is hij dan weer wel: als je bij Tom over de vloer komt, word je altijd in de watten gelegd, en doet hij ook op culinair vlak erg zijn best. Maar ook door me bij zijn projecten te betrekken, laat hij merken dat hij mij er graag bij heeft.

“De eerste dag van onze samenwerking ben ik met knikkende knieën naar de repetities voor Locke vertrokken. Ik dacht: wat gaat dat geven, wij twee samen? We hebben een hoop gemeenschappelijk: veel van mijn muzikale opvoeding heb ik bijvoorbeeld van hem gekregen. Maar zeker vroeger kon Tom zonder al te veel omwegen zijn mening geven over de projecten waarbij ik betrokken was. Ik herinner me nog een gesprek op café net na een optreden, toen hij plots zei: ‘Wat je nu doet, is echt slécht'. Ik weet dat zijn kritiek altijd gaat over het werk zélf, nooit over de persoon. Maar je verschiet natuurlijk wel.

"Toen we samenwerkten, zagen Tom en ik elkaar elke dag. Dat was voor ons uitzonderlijk, want normaal kan het toch best even duren voor we elkaar ontmoeten. Die afstand maakt onze band niet minder hecht. Tom heeft nu bijvoorbeeld een moeilijk jaar achter de rug, nadat een relatie stukliep. Tijdens die periode heb ik van dichtbij en vanop een afstand een oogje in het zeil gehouden. Dat is bij momenten een moeilijke afweging geweest, want ik wilde hem ook niet verstikken door zijn deur plat te lopen. Voor mij was het vooral belangrijk dat hij wist dat hij bij mij terechtkon.

"Die innerlijke onrust, dat hebben wij allebei. Iedereen denkt altijd dat ik de meest rustige mens op aarde ben, maar er zit onderhuids vaak toch heel wat te borrelen. Vooral op professioneel vlak merk ik dat ik niet altijd goed weet waar ik nu precies naartoe wil. Ik probeer die onrust dan vaak in te perken, terwijl Tom er net alle ruimte aan geeft. Als hij het even niet meer weet, gaat hij soms maandenlang op reis of begint hij aan een nieuw project. Hij gaat die onrust echt onderzoeken om te zien hoe het nu verder moet. Dat vind ik mooi aan hem.”

Gekke gewoontes

Tom over Luk: “Hij heeft een ongelofelijk muzikaal gehoor. Als iemand een scheet laat, zegt hij: ‘sol kruis’.”

Luk over Tom: “Hij kan geweldig lekker en met veel geduld koken, maar schrokt alles nadien meteen naar binnen. Als ik mijn voorgerecht op heb, begint hij aan het dessert.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234