Vrijdag 01/07/2022

Tussen partituur en polonaise

De onmiskenbaar melancholische Drake-sfeer viel maar moeilijk te vertalen naar de b�hne

Folk l Nick Drake Tribute in het Brugs Concertgebouw HH

Vincent Byloo

In Brugge werd woensdag eer betoond aan 's werelds mooiste treurwilg. Goed volk als Bruno Deneckere, Roland Van Campenhout en BJ Scott bundelde er de muzikale krachten voor wat een heuse tribute aan Nick Drake heette te zijn. Al bleek dat die avond een rekbaar begrip.

Nochtans is de mensheid eindelijk rijp voor de folk van Nick Drake, die bij leven en onwelzijn maar niet in de tijdgeest wist te passen. Als er ooit een miskend genie in dit tranendal heeft rondgelopen, dan was hij (enkele getormenteerde schilders daargelaten) het wel. Het jaar was 1974, de naweeën van de golden sixties leverden lillende brokken rock-'n-roll op en er was geen hond die oren had naar de fragiele liedjes van Drake. De schuchtere bard was er het hart van in en deed er letterlijk het zwijgen toe, omdat hij, naar eigen zeggen, niet meer geloofde in de kracht van woorden. Uiteindelijk bezweek hij aan een (al dan niet bedoelde) overdosis slaappillen.

Dertig jaar later vinden zijn drie platen alsnog hun weg naar het grote publiek, dat bewees de talrijke opkomst in het Brugs Concertgebouw. De twee sets die woensdag aan de Britse singer-songwriter werden opgedragen, begonnen echter telkens onder een slecht gesternte. Gitarist Gilbert Isbin mocht bij wijze van inleiding enkele instrumentale bewerkingen van Drakes oeuvre ten berde brengen, maar kneep veeleer dankzij dan ondanks zijn afwisselend stuntelige en virtuoze vingerspel elke vorm van emotie uit de nummers. Gelukkig konden Bruno Deneckere en de knappe schare muzikanten die hij rond zich verzameld had het tij tot tweemaal toe goeddeels keren. Deneckere wist in de partituurgetrouwe versies van 'At the Chime of a City Clock', 'One of These Things First' en vooral het jazzy aandoende 'River Man' toch subtiele accenten te leggen. Helaas waren die accenten vaak van Amerikaanse aard. Dat vertaalde zich niet alleen in Deneckeres articulatie, maar ook in de covers van 'Time Has Told Me' en 'Time of No Reply', die op de zweverige tonen van een pedal steel een hoger countrygehalte kregen aangemeten dan goed voor ze was. Toen in het tweede deel ook enkele illustere gastmuzikanten zich bij de groep voegden, kwam het voornaamste gebrek van deze tribute bloot te liggen. De onmiskenbaar melancholische sfeer die op Drakes platen rondwaart, viel maar moeilijk te vertalen naar de bühne en moest bij wijlen zelfs plaats ruimen voor een schaamteloos badinerende toon.

Roland, die 'Northern Sky' nog mooi deed af- en aanrollen zoals ook weemoedige buien dat plegen te doen, walste door afsluiter 'Poor Boy' als een dronken kozak in een hoerenkast. Bepaald jammer dus dat een tribute aan een treurwilg eindigen moest met een potsierlijke polonaise. Tragiek dubbelop.

WIE onder anderen Bruno Deneckere, Roland Van Campenhout, BJ Scott en Brendan Croker WAAR EN WANNEER Concertgebouw Brugge, woensdag 3 november

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234