Maandag 23/05/2022

Vader die eigen kinderen verslindt

Zelfs als de band wel gensters sloeg, klonk Dylan als een stoorzender die in oorlogstijd vijandelijke vliegtuigen moet desori�nteren

Rock l Bob Dylan geeft tenenkrommend concert in Brussel HH

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Hoewel zijn jongste plaat al van 2001 dateert, staat Bob Dylan (64) weer volop in de belangstelling. Dat dankt hij in ruime mate aan No Direction Home, de briljante rockumentaire van Martin Scorsese over de gouden jaren uit zijn carrière. De film bevestigt Dylans reputatie als ondoorgrondbaar genie wiens culturele impact sinds de sixties amper te overschatten valt. De tijd staat echter niet stil: dinsdag kregen we in Brussel een teleurstellende Dylan te zien.

In tegenstelling tot een decennium geleden slaagde Zijne Nasaliteit erin de Brusselse rockbunker te doen vollopen. Een bewijs dat hij weer tot de verbeelding spreekt? Of een teken dat veel jongeren hem nog eens aan het werk willen zien voor het definitief te laat is? Bij Dylan kan het alle kanten uit: zijn carrière verloopt met creatieve ups-and-downs en sinds zijn vorige tournee lijkt ze zich weer een diep dal in te slingeren. Aan de muzikanten zal het alvast niet hebben gelegen. De vijfkoppige band, waarin naast twee gitaristen vooral violist en pedalsteeler Donnie Herron mocht schitteren, kleurde de nummers vakkundig in en trachtte structuur te brengen waar De Meester duidelijk zelf de draad was kwijtgeraakt. Meestal tevergeefs.

Bob Dylan is een charismatische figuur die tijdens concerten alle aandacht moeiteloos naar zich toe weet te trekken. Jammer dus dat hij ook nu weer zijn gitaar onaangeroerd liet en enkel keyboards speelde, wat hem toeliet zich de hele avond verdekt op te stellen, achteraan op het podium. Een groot deel van de toeschouwers kreeg enkel de rug van de zanger te zien en dat was zeker niet bevorderlijk voor de participatie.

Dylan is zo'n artiest die de routine bestrijdt door zijn nummers aan onverwachte transformaties te onderwerpen. Op zich hoort u ons daar niet over morren, maar wat de Song and Dance Man dinsdag met zijn liedjes uitvrat, was ronduit hemeltergend. Vooreerst was er zijn vermoeide, astmatische stem, waarmee hij meer rochelde dan zong. Daarmee vergeleken was Tom Waits een echte koorknaap. We zijn de laatsten om het expressieve vermogen van gehavende stembanden te onderschatten, maar de lusteloze frasering en toonloze voordracht lieten van klassiekers als 'The Times They Are-A Changin', 'Love Minus Zero/No Limit', 'Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again' of 'Desolation Row' bitter weinig heel. Geen enkele melodie bleef overeind. Pijnlijk, omdat er soms wel verdienstelijke pogingen waren gedaan om oude songs muzikaal op te frissen. Voorbeelden? Het elegante 'Girl from the North Country', het wervelende, naar de Appalachen wijzende 'John Brown' of het snijdende 'Masters of War'. Vocaal gedroeg Dylan zich echter als een slagersknecht die zijn repertoire met de botte bijl te lijf ging. Tot overmaat van ramp werden de songs oeverloos uitgesponnen, leidden zijn harmonicasolo's volstrekt nergens naartoe en liet de materiaalkeuze soms te wensen over. Ook verstokte dylanologen zullen immers toegeven dat 'Under the Red Sky' tot het banaalste uit zijn discografie behoort.

Opvallend was voorts dat heel wat songs in een versleten bluesrockjasje waren gehesen. Eenvormigheid troef dus in 'To Be Alone with You' (uit Nashville Skyline), 'Lonesome Day Blues' (uit Love & Theft) en 'Down along the Cove' (uit John Wesley Harding). Zelfs als de band wel gensters sloeg, zoals in 'Cold Irons Bound' of het door loopse slidegitaren opgejaagde 'Highway 61 Revisited', klonk De Meester als een stoorzender die in oorlogstijd vijandelijke vliegtuigen moet desoriënteren.

Het publiek was verbazend mild voor de oude bard, wat werd beloond met extra's als 'Like a Rolling Stone' en 'All along the Watch- tower'. Dit waren echter geen vertolkingen, het waren trieste vormen van zelfparodie. Dylan heeft natuurlijk het recht zijn repertoire publiekelijk aan flarden scheuren, maar als een barbaarse vader zijn eigen kinderen opeet, reken je toch ook op wetten die dat strafbaar maken? Misschien dat die Never Ending Tour nu maar eens definitief moet worden afgerond. Want laten we wel wezen: niemand ziet zijn helden graag teloorgaan.

WAAR EN WANNEER Vorst-Nationaal, dinsdag 1 november

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234