Donderdag 06/10/2022

Van taximama's en zwempapa's

Een op de drie ouders heeft totaal geen behoefte aan inspraak op de school van hun kind, zo bleek onlangs uit een studie over ouders en participatie. Aan de andere kant van het spectrum staan de mama's en papa's die maar niet genoeg krijgen van participeren. Vooral in Nederland is het fenomeen wijdverbreid: aankleedmama's, verkeersouders en noem maar op. Ook steeds meer Vlaamse scholen doen een beroep op papa's en mama's om een handje bij te springen. Vier ouders vertellen.

Natuurouder Christel Stuer

'Absoluut geen groene vingers'

Natuurouder word je niet zomaar. Christel Stuer volgde afgelopen lente een heuse opleiding. "Jaja", zegt ze, "zes lessen. Eerst twee heel theoretische sessies met uitleg over de leerplannen en de eindtermen en dan meer praktijkgericht: hoe gebruik je een kompas of een boomhoogtemeter, dat soort dingen. Daarna moest je ook nog een proefles geven. We zijn met een twintigtal begonnen. Twaalf zijn er 'afgestudeerd'."

Nochtans is Stuer niet gezegend met opmerkelijk groene vingers. "Oh nee, absoluut niet. Af en toe plant ik wel wat bloemen in de tuin maar daar blijf het ook wel bij. Over bomen of paddestoelen wist ik niks. Daar heb ik mij helemaal in moeten verdiepen maar nu vind ik het wel interessant."

Het was eigenlijk een combinatie van haar werk, administratie op de groendienst van Temse, en haar twee kinderen, Jelle (11) en Lenka (7), die haar ertoe bracht om zich in te schrijven als natuurouder. "De provincie organiseerde samen met de groendienst die cursus en de school van mijn kinderen wou een beroep doen op natuurouders, vandaar. ik had mee de foldertjes gemaakt over het project en dacht toen: waarom niet."

Sinds vorige week is ze ook echt 'aan het werk'. "Het is dezer dagen volop herfstwandelingen", vertelt Stuer, "en dan begeleiden wij. Ik heb wat moeten schuiven op mijn werk maar ik werk deeltijds dus dat lukt wel. Onze enige natuurvader werkt voltijds. Hij neemt hier extra vakantie voor.

"De bedoeling is dat de school tijdens het schooljaar op alle momenten een beroep op ons kan doen. Nu is dat voor die wandelingen maar dat kan evengoed zijn als ze over water of zo werken. Ik vind het in ieder geval heel leuk. Ik had zelfs geen zenuwen die eerste keer. De leerkrachten zijn ook blij dat wij er zijn. Alleen met twintig kinderen gaan wandelen, is niet makkelijk, hoor. Voor je het weet zijn er tien alleen opuit getrokken. Mijn kinderen? Mijn dochter vindt het fantastisch. Niet alleen omdat ik er was maar ook omdat er nu in kleine groepjes gewerkt werd. Mijn zoon gaat niet meer op herfstwandeling. Hij heeft ook zoiets van: 'Ik zie mijn mama al de hele tijd. Toch ook niet nog eens op school?' Ach ja, zo zijn ze op die leeftijd."Zwempapa Marc Van Wouwe

'Vervanging voor opvoedende lectuur'

'Andrea, mijn dochtertje, zit nu in de derde kleuterklas. Toen ze vorig jaar voor het eerst zwemles kreeg, vroeg de school of er ouders bereid waren om te helpen." Dat zag Marc Van Wouwe wel zitten. "Eerst vond ik het gewoon een leuk idee maar toen ik er eenmaal was, zag ik dat het niet meer dan logisch was. Er waren kindjes die al konden zwemmen, er waren er die het graag wilden leren en er waren er die zelfs bang waren om hun teen in het water te steken. Een juf kan die onmogelijk allemaal de nodige aandacht schenken."

Overbezorgdheid was geen factor waardoor Van Wouwe mee ging zwemmen. "Ik was al met Andrea gaan zwemmen. Dat speelde eigenlijk geen rol. ik ben ook zeker niet alleen maar met haar bezig. Ik ga gewoon mee als hulpje van de juf en bekommer mij om de kinderen die het nodig hebben. Zelfs de laatste vijf minuten van de les, wanneer er gespeeld mag worden, is dat niet per se met Andrea. Al kan ik natuurlijk niet vermijden dat ik af en toe wel eens naar haar kijk. Zijzelf is vooral bijzonder trots dat haar papa mee gaat zwemmen." Niet alleen voor de kinderen en de juf is het een goede zaak, de tweewekelijkse zwemles doet ook Van Wouwe goed. "Vorig schooljaar waren er kindjes die in het begin watervrees hadden en die op het eind zelfs met hun hoofd onder water durfden. Dat geeft een zekere voldoening." Van Wouwe, die in ploegen werkt, ziet het ook als een manier om sociale contacten te onderhouden. "Soms ga ik in mijn werkkledij naar de les en rij ik daarna rechtstreeks door naar mijn werk. In ploegen werken heeft veel nadelen maar dat ik dit kan doen, vind ik een pluspunt. Ik zie die lessen ook als vervanging voor opvoedende lectuur. Ik kan namelijk met die andere ouders - meestal zijn we met een stuk of zes - praten over problemen, ideeën uitwisselen..."Voorleesmoeder Karin Obyn

'Blijven zitten in de kleuterklas'

'Donderdag is mijn vrije dag", zegt voorleesmama Karin Obyn. "Dan ga ik een uurtje voorlezen op de school van mijn kinderen. 't Is te zeggen, een halfuurtje voorlezen en een halfuurtje meelezen. Dat laatste is dan in het eerste en tweede leerjaar. Die kunnen natuurlijk al zelf lezen."

Obyn is ook een veellezer. "En we hebben ook altijd onze twee zoontjes Stijn en Daan veel voorgelezen", zegt ze vol enthousiasme. Daan zit ondertussen in het tweede leerjaar en Stijn in het vierde, mama Karin zit nog altijd in de kleuterklas. "Ik ben blijven zitten", lacht ze. "Ze vroegen me of ik wou blijven voorlezen, zelfs al zijn onze kinderen ondertussen groter. Ik vind het zo leuk om te doen dat ik toegezegd heb. Ik blijf nu ook helemaal up-to-date wat kleuterliteratuur betreft. Als ik in een boekenwinkel kom, zal ik altijd eens kijken of er geen leuk boek ligt dat ik kan gebruiken." Want wat ze voorleest, kiest ze meestal zelf. "Tenminste, de kinderen kiezen", zegt ze. "Ik lees hen enkele boeken voor en kijk wat zij het leukst vinden. In de klas van Daan kom ik ook nog. Hij vindt het helemaal niet erg om een boek voor de tweede keer te lezen. Dat is zo fantastisch aan die kinderen. Zelfs al lees ik iets voor de twintigste keer voor, dan nog zitten ze geboeid te luisteren." Al boezemde dat Obyn de eerste keer wel wat angst in: "Zo'n hele groep voorlezen is toch iets anders dan twee of drie kinderen .Ik dacht dat ze nooit zouden blijven zitten maar ik heb nog nooit problemen gehad. Of toch, één keer was een grote, dikke spin op het venster interessanter. Maar daar gaf ik ze gelijk in, dus heb ik gewoon wat over die spin verteld." In de school waar Obyn voorleest zijn er in totaal zo'n acht leesouders actief. "Voor bijna 200 kleutertjes is dat niet veel", vindt Obyn. "Er zijn zelfs mensen die 's morgensvroeg net voor ze naar hun werk gaan even komen lezen. Zelf vond ik het ook belangrijk dat ik dit zou doen. Beroepshalve - ik ben kinesiste - ben ik niet met kinderen bezig en net daarom leek dit me leuk. Ik ben ook graag betrokken bij de school van de kinderen. Ik wil weten wat er leeft. Op deze manier kan dat perfect."

Taximama Ilse Haak

'Een euro per vervoerd kind'

Ze is taximama, voorleesmoeder en daarbuiten gaat Ilse Haak nog werken. "Een dag per week heb ik vrij en dan vind je mij op de school van de kinderen." Een paar keer per jaar komt daar de functie als taximama bij. "Wanneer de kinderen op uitstap gaan, vraagt de school aan een groepje van ouders om voor het vervoer te zorgen", legt Haak uit. "Soms gaan ze verder weg. Dan zetten wij de kinderen gewoon aan het station af. Vaak is het uitstapje echter naar ergens dichter bij huis, zoals naar een natuurdomein of naar het toneel. Dan brengen wij ze. Laatst nog werkten de leerlingen over het thema Amerika en zijn ze naar McDonald's gegaan. De ouders zijn toen ook gebleven en we hebben allemaal een rondleiding achter de schermen gekregen."

In het begin reed Haak vooral kleutertjes rond maar nu haar eigen dochters Lina (5) en Silke(7) de kleuterschool ontgroeid zijn, zitten er lagere schoolkinderen op de achterbank. "Het is toch vooral de bedoeling om de klas van je eigen kind ergens naartoe te brengen", zegt Haak. "Lina en Silke zitten ook altijd bij mij in de auto. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet zal bijspringen als er elders een auto tekort is."

De school vaart er wel bij: ze sparen de torenhoge rekeningen voor een bus uit. "Als ouder kun je wel een vergoeding krijgen", weet Haak, "een euro per vervoerd kind. Maar de meeste ouders willen daar niet van weten. Je doet het per slot van rekening voor de school."

Het is Haak al opgevallen dat de vrijwilligers vooral mama's zijn. "Logisch, denk ik", zegt ze? "Mama's zijn nu eenmaal vaker huis dan papa's."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234