Woensdag 05/10/2022

Vancouver 2010 wordt delicate imagotest voor IOC en voorzitter Jacques RoggeWinterspelen zonder sluiproutes

Hij bestaat, de Belg die de komende twee weken moét scoren. Voor Jacques Rogge en zijn IOC gaat het in Vancouver over imago en prestige. Een breuk met het verleden moet het worden: de eerste Winterspelen zonder grote controverse. Het rodelongeluk van gisteren is ook daarom een drama.

Brussell De grootste Winterspelen worden het sowieso. Tweeëntachtig landen zijn vertegenwoordigd door meer dan 2.500 atleten. Een record.

Neen, de kwaliteit van de sneeuw zal niet bepalen welk adjectief IOC-president Jacques Rogge over twee weken gebruikt als hij de Spelen van Vancouver officieel afsluit. Sneeuw is geen probleem. De import per camion mag dan fotogeniek zijn geweest, accuut was het tekort nooit. Meer zelfs, de ideale olympische piste bestaat integraal uit kunstsneeuw. Die is duurzamer dan de natuurlijke variant en dat geeft een objectievere competitie. Sneeuw is nauwelijks nog een item bij Winterspelen, vandaar ook dat die over vier jaar in Sotsji doorgaan, Rusland is dat, mét subtropisch klimaat. Waar het in Vancouver echt over gaat is het imago van de Winterspelen. Dat is zoals bekend niet te best. Het verleden was er één van doping, omkoping, dubieuze jurering en politieke controverse. Salt Lake City 2002 was het dieptepunt. Daar was alles tegelijk: in 1999 al deed IOC-lid Marc Hodler een boekje over over de gangbare praktijken bij de selectieprocedure van de kandidaat-gaststeden. In ruil voor hun stem kregen leden van het IOC de vreemdste dingen aangeboden: van knieprotheses tot studiebeurzen. Dat was dus een schandaal. Op de Spelen zelf kwam daar doping bij: dynepo was nieuw op de markt, onopspoorbaar dachten niet weinig olympiërs. Verkeerde inschatting was dat: vijf langlaufers mochten hun gouden medaille weer inleveren. In het kunsstschaatsen kregen Rusland én Canada bovendien goud in dezelfde discipline. Omdat er geen objectieve jurering meer mogelijk was. Het waren de allereerste Spelen van Jacques Rogge: nooit heeft hij meer brandjes geblust. Commercieel was Salt Lake City wel een succes, net zoals Turijn vier jaar later. Maar daar was er opnieuw doping: Walter Mayer ging op de vlucht voor de carabinieri. Mayer was de rechterhand van Stefan Matschinger, en Matschinger was de manager van Bernhard Kohl. Doping dus. Vandaar dat het zo belangrijk was dat er de komende twee weken geen controverse ontstond. De Winterspelen zijn daarom deze keer bijzonder politiek correct, soms zelfs op het ridicule af. De medailles zijn gemaakt van afval. De bloemenkransen voor de winnaars werden vervaardigd door - volgens de officiële tekst - ‘marginalized women’: prostituees. De olympische vlam heeft een minimale CO2-uitstoot, het dak van de schaatsbaan is vervaardigd uit recycleerbaar materiaal, de overtollige warmte die de koelinstallaties van de bobbaan produceert, wordt gebruikt om een appartementsblok te verwarmen, de toiletten in het atletendorp functioneren op basis van regenwater. De slinger slaat zo ver door dat actievoerders nu al vinden dat er te veel aandacht is geweest voor ecologie en te weinig voor de portemonnee. Maar Rogge vindt het allemaal fantastisch: “Alles in Vancouver is gedaan met de ecologie en herinvulling van de infrastructuur in het achterhoofd. De getroffen maatregelen moeten de blauwdruk zijn voor alle komende Spelen.”

Ook inzake doping is weinig aan het toeval overgelaten. Dertig wintersporters die voor de Spelen werden betrapt, kregen van het IOC te horen dat ze niet welkom zijn in Vancouver. Tijdens de competitie zullen nog eens tweeduizend dopingtest worden afgenomen. En ook de speech van Jacques Rogge moet ontradend werken: “De meeste atleten weten dat er geen sluiproutes naar succes zijn”, zei de baas van het IOC vlak voor de opening van de Spelen.En toch sijpelen er nu al berichten door over al die dingen waar het IOC geen uitstaans mee wil hebben. Svetlana Terenteva is de eerste dopingzondaar, zij het zonder kwade bedoelingen. Ze gebruikte een neusspray met daarin tuaminoheptane, een product dat verboden is in competitie, maar dat de prestaties niet bevordert. Het IOC hield het daarom bij een berisping. En dan was er nog een uitgelekte e-mail. Joe Inman, een voormalig Amerikaans jurylid bij het kunstschaatsen, schreef aan de huidige generatie juryleden dat het belang van de ‘overgangen’ bij de quotering van de prestaties niet moest worden onderschat. Een richtlijn die in de kaart speelt van de Noord-Amerikanen: Europeanen focussen vooral op sprongen, niet op de overgangen daartussen. Een eerste relletje. En om de drievuldigheid ‘doping, omkoping, politiek’ compleet te maken: er bestaat in Vancouver een actiegroep No Olympics on Stolen Land. Het is een groep van oorspronkelijke bewoners die claimt dat hun land nooit officieel is overgedragen aan het blanke gezag. Voorlopig zijn het schermutselingen in de marge, akkefietjes die altijd zullen vasthangen aan de Spelen, winter en zomervariant. De grootste Winterspelen worden het sowieso. 82 landen doen mee, met de Kaaimaneilanden als laatste aanwinst. Meer dan 2.500 atleten schreven zich in, ook al een record. 10.000 mediamensen zijn geaccrediteerd, 250.000 toeschouwers, drie miljard mensen kijken op de tv. Record, record, record. Maar meer nog dan de grootste, moesten de Winterspelen dus de cleanste zijn. Maar toen kwam dat ongeluk met de Georgische rodelaar. Het kòn niet slechter beginnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234