Zondag 25/09/2022

Verstoppertje spelen in Apulië

De excentrieke Lord McAlpine en zijn Griekse vrouw Athena bouwden een klooster om tot gastenverblijf. Dit geheime adresje ligt diep in de hak van Italië.

Toen het Convento di Santa Maria di Constantinopoli in 2003 zijn eeuwenoude deuren opende, ging er een kleine schokgolf door de beau monde en de politieke kringen van Groot-Brittannië. Was Lord Alistair McAlpine gek geworden? Van notoir figuur, protegé en schatkistbewaarder van Margaret Thatcher en verwoed en gegoed kunstverzamelaar naar ordinaire B&B-uitbater, en dan nog in een godvergeten gat in Italië, by all means? Om het verhaal helemaal dramatisch te maken: waarom zou de gepensioneerde Alistair, samen met zijn veel jongere, Griekse vrouw, zijn riante kunstverzameling in dit oude klooster openstellen voor gelijk welke toerist die hier wil slapen? Wat waren zijn motieven? Was hij zijn kapitaal kwijt, of misschien betoverd door een van de talrijke voodoopoppen uit zijn wereldse collectie? Oh dear! De glossy media sprongen op het verhaal en trokken naar onbekend Apulië, ver weg van de riante Amalfikust en elegant Toscane.

Onconventionele luxe

Wat ze daar, net zoals wijzelf, aantroffen, was een van de meest verfijnde, gestylede en speciale logeeradressen van Italië. Van Vogue, Marie Claire tot Conde Nast Traveller, iedereen was het er snel over eens: neen, Lord McAlpine was niet gek geworden. Hij had gewoon de smaak van het goede, Zuid-Italiaanse leven te pakken. Geen voodoobetovering, maar gewoon de charmes van authentiek Italië. Nog beter, hij deelt zijn oude klooster, of convento, graag met zijn elegante vrouw Athena en met een select groepje van gasten die zich hier al snel vriend aan huis voelen. Want wie droomt nu niet van een perfect gerestaureerde convento, volgepakt met uitzonderlijke kunst en boeken, en omringd door een riante tuin waarin de hemelse lunch al fresco op tafel verschijnt?

Maar u bent gewaarschuwd: Lady Athena bellen of het convento bereiken, is niet gemakkelijk. Het oude klooster, dat zij jaren geleden als huwelijksgeschenk kreeg, is bijna onvindbaar. Een paar Apulische hoteliers waarschuwden ons bovendien voor de excentrieke sfeer die er hangt. Niet bedoeld voor de doorsneetoerist, maar voor de meerwaardezoekende reiziger die wel een vleugje van dat eigenzinnige karakter weet te appreciëren. Dit uitzonderlijke guesthouse zit goed verborgen op een halfuur rijden van de mooie stad Lecce, langs een slingerende kustweg, in het compacte dorp Marittima di Diso. In Marittima geeft geen enkel pijltje of bord aan waar het hotel is. Alleen het oude kerkhof met aan de overkant een gebouw dat misschien wel ooit als klooster dienstdeed, is een hint. De twee oldtimers met Engelse nummerplaat onder het stof voor de deur verraden ook iets. Verder geen uithangbord, geen bel, niente. Een Italiaan op een scooter houdt halt wanneer hij ons ziet staren naar het gebouw, en vraagt of hij kan helpen. We vragen hem of dit de albergo is. Hij lacht en knikt van ja. Omdat hij de huishoudhulp kent, kan hij wel even aanbellen zodat we hier niet langer hoeven staan twijfelen.

Weg van de wereld

Na een luid telefoongesprek van twee minuten schuift iemand een piepklein deurtje open om ons binnen te laten. In een paar seconden tijd verhuizen we van een snikheet ruw landschap naar een koele binnenplaats met gaanderijen die volgepakt zijn met etnische kunst en textiel. De geur, een cocktail van bloemen en muf antiek, doet me denken aan een museum. Wanneer de houten deur achter ons dichtgaat, waan je je onmiddellijk in een andere wereld. Eentje waar Lady McAlpine, die in januari weduwe werd, de regeltjes bepaalt, en waar het goede, rustige leven primeert.

Van Beirendoncks favoriet

Het 15de-eeuwse Convento di Santa Maria di Constantinopoli is geen gewoon hotel. "Het is een gastenverblijf", omschrijft Lady McAlpine het fijntjes. "We willen dat je als gast zowel het gevoel krijgt dat je bent uitgenodigd op een Engels landgoed, als dat je de zomer doorbrengt in relaxed Griekenland."

Baron Alistair McAlpine was een paar decennia geleden een van de meest kleurrijke en besproken politici in het Verenigd Koninkrijk. Hij was een belangrijk protegé van Thatcher en een verwoed verzamelaar van dure, etnische kunst.

Wie naar Broome in Australië reist, zal een standbeeld voor deze Brit zien omdat hij het stadje op de toeristische kaart zette, zoo en enkele hotels inbegrepen. Na zijn carrière in de politiek, als uitgever, hotelier in Venetië, kunstverzamelaar en fervent reiziger, entertainde hij met Lady Athena de internationale gasten van hun convento. Velen kwamen hier voor de eerste keer aan als gewone gasten en zijn ondertussen huisvrienden geworden. Sommigen komen naar hier voor de kunst, anderen voor de locatie hier in rustig Salento. "Ik heb een drukke baan in Londen en kom hier een paar keer per jaar uitblazen. Ik laat zelfs mijn vriend thuis. Gewoon een lang weekendje weg-van-de-wereld", zo zegt een dertiger die haar tijd besteedt aan zonnen bij het mooie zwembad, yogaoefeningen, boeken lezen op verborgen plaatsjes in de tuin en genieten van de kookkunst van de huischef van het convento. "Ik heb dit nodig om opnieuw mens te worden. Londen is te druk, te hectisch om het zonder pauze uit te houden."

Het voormalige klooster heeft koele gangen en gaanderijen volgepakt met Marokkaanse tapijten, Nigeriaans houtsnijwerk, Aboriginalkunst, manuscripten uit Ethiopië om boze

geesten te bezweren, Zoeloekeramiek, Indiase beschilderingen op glas en 14 ton boeken, bijna allemaal eerste edities. Walter Van Beirendonck komt hier ook graag en al dikwijls verwerkte hij die etnische patronen in zijn ontwerpen. Lady McAlpine toont me trots het boek met het bewijs. Andere bekende Parijse ontwerpers en grote namen komen hier ook vaak om inspiratie en rust op te snuiven. Alles wat hier staat of hangt, heeft museumwaarde en elk boek dat in de bibliotheek of de kamers te vinden is, zal misschien ooit onbetaalbaar worden. Boven is er een riant dakterras met cactussen en beneden een kruidentuin met meer dan tachtig soorten munt. Lord McAlpine had dan ook een boon voor dat plantje. Een verzamelaar pur sang.

Relaxen als gast doe je aan het zwembad, op verborgen plekjes verscholen in de grote tuin rond het convento, in weelderige kussens op de koele binnenplaats... De zes kamers van het klooster zijn allemaal anders ingericht. Sommige met een sierlijk bad in de kamer zelf, andere met een balkon dat uitkomt op de grote kruidentuin. Lady McAlpine zegt dat ze liever heeft dat mensen via de telefoon boeken. "Zo kan ik hen uitleggen wat ze kunnen verwachten of liever gezegd, wat er níét is. Geen airco, geen sleutel op de deur, geen tv, geen telefoon, geen wifi. Voor de meeste gasten is dat allemaal geen probleem en dat is een verademing in vergelijking met traditionele hotels." Het is duidelijk: wie hier logeert, gaat akkoord met onconventionele luxe.

Een volwaardig eitje

De andere grote luxe van het convento is alles wat er op het bord verschijnt. Verwacht geen triest en standaard Italiaans hotelontbijt (je weet wel, droog beschuit met confituur uit plastic kuipjes) maar een ochtendlijk feest van zoetigheden en hartige, gezonde alternatieven. Gasten kunnen tot na de middag ontbijten en bedienen zichzelf aan de rijkelijke en fijn gedekte ontbijttafel. Op elk moment van de ochtend ziet het ontbijtbuffetje eruit alsof er een of andere fotoshoot zal plaatsvinden. De kleurrijke tafellakens komen uit Afrika, de antieke messen zien er bijna te mooi uit om te gebruiken en het pure keramiek is Italiaans zonder de franjes. Lady McAlpine eet trouwens elke ochtend hetzelfde: "Een flinterdun spiegelei, zo dun dat je er bijna doorheen kunt kijken, gebakken in olijfolie van topkwaliteit. Een product dat zo compleet is als een eitje, kan gewoon niet slecht zijn. Vroeger at ik nooit brood, maar sinds we het donkere brood van onze bakker hier in het dorp ontdekten, eet ik er elke ochtend een sneetje brood bij." Wat later is de lunch een aaneenschakeling van verse lokale kazen, groenten en fruit van het seizoen en natuurlijk de verse pasta, gevolgd door lichte, smakelijke secondi. Soms wordt de lunch onder de pergola in de tuin opgediend, andere keren in de kruidentuin, op hete dagen in de koele eetzaal... Gasten hoeven niet samen te eten, dat doen ze alleen als ze dat wensen.

Volgens Lady McAlpine komen veel mensen naar hier om alleen te zijn en uit te rusten. Socializen mag, maar hoeft absoluut niet. Niemand kijkt hier raar op van iemand die alleen en op z'n dooie gemakje van een mediterrane lunch geniet. Met een glaasje (of flesje, waarom niet) rosé als tafelgenoot. Een wijntje dat trouwens door de bekende Britse tv-chef Rick Stein tijdens een van zijn bezoeken hier werd uitgeroepen tot beste rosé die hij ooit gedronken had.

Elke gast kan hier trouwens vrij in en uit de keuken lopen en bedient zich de hele dag door van wijn, fris en vers gemaakt lekkers. De chef en zijn assistenten in de open keuken zijn praktisch de hele dag bezig met koken en simpele, lokale en gezonde producten te transformeren in memorabele gerechten. Misschien is het de ravioli met ricotta en verse salie tijdens een van die beruchte, zonovergoten, zomerse lunches die mij doen besluiten om snel terug te komen. Niet pas volgend jaar, maar misschien zelfs al over een paar maanden? Of zitten Baron McAlpines' voodoopoppen er toch voor iets tussen?

Ach, het zal mij een zorg wezen, daar in het meest geheime logeeradresje van Italië.

---

LEKKER ETEN IN LECCE

In het barokke Lecce, de stad die wel eens het Firenze van het zuiden genoemd wordt door de overvloed aan statige gebouwen en monumenten, kun je zalig dineren bij Anna Carmela Perrona, de dame achter trattoria Le Zie. Je geniet er van de authentieke, Pugliaanse 'cucina povera'. De eetzaal doet huiselijk aan, alsof je in een woonkamer zit, en je ziet perfect wat er in de keuken gebeurt. Als er een tafeltje vrijkomt, vraagt Anna wat we wel en niet graag eten, om vervolgens vlug te verdwijnen in de keuken. Wat volgt, is een culinaire ontdekkingsreis doorheen de Pugliaanse keuken, zonder blabla, simpel en goed. Gevoelige magen, opgelet: dit soort eten diende vroeger om de boeren op het land op de been te houden. We aten ciceri e tria (pasta met kikkererwten), taiedda (aardappelgratin met mosselen) en fave e cicorie (bonenpuree met cichorei en croutons).... Kortom, Hier smul je van de echte keuken van de armen.

Via Costadura 19, Lecce. +39 0832 245178. Een kennismaking met de Pugliaanse keuken met huiswijn kost rond de 30 euro p.p.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234