Woensdag 29/06/2022

InterviewVincent Van Sande

Vincent Van Sande, zoon van en acteur in ‘Glad ijs’: ‘Extreme figuren vind ik zalig om te spelen’

null Beeld Marco Mertens
Beeld Marco Mertens

Wanneer heb je het in Vlaanderen gemaakt als acteur? Wellicht moet je een hoofdrol hebben gespeeld. Misschien moet je naast klasbakken zoals Koen De Bouw en Lucas Van den Eynde hebben gestaan. Of op twee zenders tegelijk scoren. In alle geval: het is check, check en dubbelcheck voor Vincent Van Sande. De komende weken mag hij zowel met Glad ijs (VTM) als Twee zomers (Eén) de kijkcijferlijsten aanvoeren, en hoewel hij nog geen 30 is, doet hij het met de naturel van een ouwe rot in het vak.

Evelien Roels

Vincent Van Sande: “Het is toeval dat beide reeksen tegelijk uitkomen, want Glad ijs is vier jaar geleden al opgenomen. Het is een compleet andere wereld dan die van Twee zomers, de nieuwe serie van Tom Lenaerts en Paul Baeten. Ik ben er gerust in: niemand zal mijn personages vergelijken, ook al speel ik twee keer een dragende rol naast Koen De Bouw.”

In Glad ijs speel je Frankie, een gewetenloze ontvoerder die nergens voor terugdeinst.

“Een fantastische rol. Frankie is een extreem figuur, dat vind ik zalig om te spelen. Ook het contrast met Leon, de rol van Koen De Bouw, is geweldig. Frankie is hyperberedeneerd en intelligent, Leon de marginale flapuit, een man aan de rand van de samenleving. Als kijker weet je niet van wie je het bangst moet zijn.”

Stef, je personage in Twee zomers, is in zowat alles het tegenovergestelde. Hij is de duts van de bende, de jongen die niet goed weet wie hij is en hoe hij zich moet gedragen.

“Ik zeg dit niet omdat ik erin meespeel, maar Twee zomers is fantastisch. Het gaat over een groep vrienden die de tijd van hun leven hebben, tot het fout loopt. Dertig jaar later zien ze elkaar terug en blijken de gebeurtenissen van toen nog steeds na te zinderen. Als kijker zie je dat het kan, iets je hele leven meedragen. De mooie dingen, zoals de liefde die je ooit voor iemand voelde, maar ook de trauma’s, die je misschien diep had weggestopt. Dat is heftig.”

In beide series springt jouw rol eruit. Frankie door zijn typerende kleding en kapsel, Stef door de wijnvlek in zijn gezicht.

“Ik vind het fijn om zulke extra’s toe te voegen. Een personage mag je niet spelen, je moet het zíjn. Die dingen helpen daarbij.

“Frankie is een crimineel, maar ik wilde een beetje menselijkheid in ’m steken. Tijdens de auditie zei ik al dat ik hem niet louter als psychopaat wilde neerzetten. Hij ís een psychopaat, dat spreekt uit zijn daden, maar met zijn atypische kleding en kapsel ziet hij er haast uit als een schooljongen, iemand voor wie je, op het eerste gezicht, sympathie zou kunnen voelen.

“Het idee voor de wijnvlek van Stef kwam er toevallig. Ik heb een lichte vorm van vitiligo (aandoening waarbij de huid pigment verliest, red.). De opnames waren tijdens de zomer en ik had net een klein vlekje in mijn gezicht. Ik dacht: wat als we dit uitvergroten en gebruiken? Het leuke is dat Koen, die de dertig jaar oudere versie van Stef speelt, dat dan ook kon meenemen. Ik denk graag mee na over zulke dingen. En met wat geluk ondersteunt de productie dat.”

Hoe was het om als jonge acteur naast kleppers als Koen De Bouw, Lucas Van den Eynde en Barbara Sarafian te staan?

“Zalig. Ze zijn ongelooflijk goed, ze trekken je mee naar boven. Het is een cliché, maar het is wel echt waar: je bent maar zo goed als je tegenspeler. Als ik blokkeer, kunnen zij ook niet voluit spelen. Je moet met z’n tweeën een connectie vinden. Pas op, ik ben ook weleens onzeker. Maar ik ben vooral iemand die zich goed voorbereidt. Ik graaf diep, ik wil weten hoe mijn personage denkt, praat, loopt, ademt. Als ik dan op de set kom, hoef ik niet meer na te denken over wat ik moet doen, dan komt dat haast naturel.

“Spelen in Glad ijs en Twee zomers was op alle vlakken een geweldige ervaring, we kregen als acteurs echt de ruimte. Dat is niet altijd zo, soms moet het gewoon vooruitgaan – het blijft een business. Maar als regisseurs zeggen: ‘We vertrouwen op onze spelers, we nemen onze tijd’, dan gebeurt er iets heel bijzonders. Dat voel je aan deze reeksen.”

Twee kijkcijferkanonnen op twee verschillende zenders: je gaat de komende weken in veel huiskamers ronddwalen. Ben je klaar voor de roem?

(blaast) Dat hoeft voor mij niet, hoor. Nu, ik speelde ook in Cordon en Chaussée d’Amour, reeksen die goed bekeken zijn, en ik werd daarna niet vaker herkend of zo. Dus ik weet niet of dit zoveel zal veranderen. Op de één of andere manier zie ik er op tv anders uit dan in het echt. Ook nu weer: Frankie draagt die gekke kleding, voor Stef ben ik een paar kilo’s verdikt en heb ik die wijnvlek. Ik vind dat helemaal oké, ik heb niks met de media of met het BV-schap.”

Je leeft eerder teruggetrokken.

“Ik heb een boerderij op de buiten. Zalig. We hebben bewust naar een stukje groen gezocht, en in Antwerpen, waar ik vroeger woonde, is dat niet te betalen. Ik woonde op een appartement met nog twee verdiepingen boven mij, nu hebben we een tuin van honderd meter en een boomgaard, en ik betaal evenveel huur als vroeger.”

Wat trekt je zo aan in het platteland?

“De rust, de natuur. Wakker worden en denken: het regent. Mijn fruitboom staat in bloei en ik ga straks mijn kippen eten geven. Het zijn heel eenvoudige dingen, maar ze helpen zo hard om alles te relativeren.

“Toen ik uit de stad wegtrok, vroegen mensen: ‘Maar wat als je met vrienden iets wil gaan drinken?’ Wel, ik heb nog nooit zoveel vrienden gezien als nu. Het lijkt hier soms een bed and breakfast, iedereen komt hier graag. Ook de combinatie met acteren werkt goed. Op de set zit ik vol energie, thuis ben ik relaxed. Dit is mijn basis. Onlangs moest ik ver rijden voor opnames, en de andere acteurs vroegen waarom ik niet bleef slapen. Maar ik moest de dag erna pas om één uur op de set zijn. Dan rij ik liever terug naar naar huis, zodat ik de volgende ochtend nog wat in mijn tuin kan werken.”

Je hebt zelfs een YouTube-kanaal over je boerderij: Blue Jack the Farm.

“Die naam komt van Blue Jack Dog Training, het hondentrainingscentrum van mijn vriendin Margaux. Ik wil graag iets doen voor de planeet. Bijvoorbeeld in filmpjes tonen dat er voor alles duurzame oplossingen zijn. Heb je slakken in je tuin? Dan kun je slakkengif kopen, óf je kunt, zoals ik heb gedaan, je eenden een halfuur loslaten. Dan is het probleem ook opgelost. En intussen bemesten die eenden ook nog de grond, zodat je geen compost meer hoeft te kopen. Een ander voorbeeld: we hadden last van muizen. Ook dan kun je vergif leggen, maar ik dacht: wat als we steenuiltjes proberen aan te trekken? We hebben een vogelkast gebouwd, en er is al een koppeltje gepasseerd. Die eten twintig muizen per dag. Probleem opgelost. Zulke dingen wil ik aan de mensen tonen.

“Het is op dit moment nog knutselwerk, maar ik wil dat YouTube-kanaal zeker verder uitbouwen. Je kunt daar veel mensen mee bereiken. Ken je de natuurdocumentaires van David Attenborough? Die zijn fantastisch – ik heb ze allemaal gezien – maar voor mij zou hij een stap verder kunnen gaan. Wij reden onlangs naar huis toen ik op straat een mol zag kruipen. Ik ben gestopt, heb dat diertje meegenomen en verderop weer vrijgelaten, zodat het niet overreden werd. Ik maakte er een filmpje van, en daar kwamen veel verraste reacties op: ‘Ik wist niet dat een mol zo schattig was!’

“Als je iets in het hart van mensen kunt krijgen, als ze ergens medelijden mee kunnen hebben of moeite voor willen doen, dan krijg je veel meer gedaan. Voor dieren, maar ook voor planten en zelfs de planeet. Neem de klimaatverandering: ik merk dat mensen dat thema grondig beu zijn. Begrijpelijk, het zijn al zulke moeilijke tijden en iedereen zit op z’n tandvlees. Dan moet je niet komen aanzetten met wat er allemaal niet mag. Maar als je zegt: ‘Probeer dit eens, misschien vind je dit ook tof?’, dan krijg je heel andere reacties. Dat kan gaan van iets vegetarisch proeven tot een bakje met wilde planten op je balkon zetten. Een positief verhaal werkt veel aanstekelijker dan een vingertje in de lucht. Daar wil ik zeker nog iets mee doen.”

In ‘Glad ijs’. Beeld Streamz
In ‘Glad ijs’.Beeld Streamz

QUICK FIX

Waar komt je interesse in de natuur vandaan?

“Ik had die als kind al. Ik had een tante in de Ardennen met een tuin van twee hectare. Ik vond dat fantastisch, ik heb daar veel vakanties doorgebracht. Toen ik 7 was, hebben we enkele maanden in Zimbabwe gewoond, voor de opnames van de serie Kongo. Daar ontdekte ik de pure ongerepte natuur, en dat heeft zeker ook een impact gehad. Ik ben er later vaak teruggekeerd. Ik wil groen om me heen: toen ik in Antwerpen woonde, had ik ook al overal plantenbakken staan.

“Dat is trouwens ook één van mijn plannen: aan stadsbewoners uitleggen hoe ze hun eigen groenten kunnen kweken, ook al hebben ze enkel een klein balkon ter beschikking. Er zijn in de wereld een aantal ‘blauwe zones’, gebieden waar mensen opvallend langer en gezonder leven, en allemaal eten ze heel lokaal of uit eigen tuin. Dus eigenlijk is het simpel: eet wat je zelf kunt kweken.”

Eten jullie uit eigen tuin?

“Dat is het idee. Het begint te lukken, maar we willen er nog beter in worden. Dit is nog maar het vijfde jaar dat ik aan het planten ben, en die dingen vragen tijd. Die slakken zullen bijvoorbeeld niet in één keer weg zijn, maar volgend jaar zal ik er al de helft minder hebben omdat ze geen eitjes hebben kunnen leggen.”

Wat doen jullie met vlees? Filip Peeters, die zijn acteercarrière inruilde voor een bestaan als bakker, kreeg enkele jaren geleden veel reacties toen hij vertelde dat hij graag uit eigen tuin eet en ook zijn eigen kippen slacht.

“Dat doen wij niet. We eten sowieso amper vlees, en op de boerderij proberen we alles in leven te houden. Onze kippen houden we voor de eitjes. Het zijn zelfs geen echte legkippen, maar een kruising van van alles. En dan nog hebben we te veel eieren. Ik denk dat we binnenkort een mandje aan de deur moeten hangen met daarop ‘gratis eitjes’. (glimlacht)

Deelt je vriendin je interesse?

“Absoluut, ook in haar job met de honden. Wat ze doet, is fantastisch. Tijdens corona heeft iedereen een hond gekocht. Toen waren we altijd thuis, nu gaan we weer naar het werk en zitten die dieren de hele dag alleen. Ze hebben dat nooit geleerd en dat kan voor problemen zorgen. Anderen komen soms al jaren niet meer buiten met hun hond, omdat hij agressief is, of omdat hij zo hard trekt dat ze denken dat de hele straat hen zal uitlachen. Het lijken kleine dingen, maar voor die mensen zijn dat echte problemen, en ze zijn zo blij als ze worden opgelost. Nu, ook hier bestaat er geen quick fix. Iets goed aanpakken vraagt tijd. Of het nu gaat over honden, de tuin of acteren: tijd is het grootste cadeau. Dat hebben we tijdens corona allemaal ontdekt, toen de rush even op pauze werd gezet.”

Hoe denk jij, als natuurmens, over corona? Is het, zoals velen aannemen, een gevolg van de overbevolking op onze planeet?

“Einstein zei al: als we met te veel zijn, gaat het niet lukken, en ik denk dat we al lange tijd met te veel zijn. Maar of corona daardoor is ontstaan? I don’t know.

“Ik bekijk de dingen graag filosofisch, ik heb ook veel filosofen gelezen. Als mens hebben we lang gedacht dat we dat we losgekoppeld waren van de natuur, dat we erboven stonden. Dat is natuurlijk niet zo, en dat blijkt nu. Ik merk wel dat mijn generatie dat begint te beseffen. Die inzichten krijgen we niet van mensen die met een spandoek op straat gaan staan, die komen vanuit een gevoel. Wie in de stad woont, wordt ook blij van frisse lucht en wat groen. Hoezeer we ook in ons hoofd kruipen en hoeveel beton we ook gieten, gevoelsmatig zijn we verbonden met onze omgeving, dat koppel je niet zomaar los. Als we allemaal weer meer evenwicht willen, zullen we onze levensstijl moeten aanpassen.”

Heb jij je tijdens de lockdowns kunnen bezighouden?

Twee zomers is tijdens de eerste lockdown opgenomen. Best heftig, we hebben lang getwijfeld of het wel een goed idee was. Dat was nog een andere tijd, hè, het was allemaal nog nieuw, iedereen was bang om ziek te worden, er waren ook nog geen zelftests. Intussen is dat helemaal veranderd. Vandaag lijkt iedereen, zeker in de bedrijven, achterpoortjes te zoeken om toch te kunnen doen wat ze moeten doen. Het gaat natuurlijk ook om veel geld. Ik vroeg onlangs aan de producer hoeveel het kost om de set stil te leggen: 250.000 euro. Voor één dag! Ik begrijp het dus wel.”

null Beeld Marco Mertens
Beeld Marco Mertens

Dansen met een kater

Wist je van kinds af dat je acteur wilde worden?

“Totaal niet. Ik heb in het middelbaar verschillende richtingen geprobeerd, ik heb het vijfde jaar ook een paar keer opnieuw gedaan. Ik had nul motivatie. Tot ik toevallig iets las over de opleiding woordkunst-drama. Onder andere Brechtje Louwaard, de vrouw van Jan Decleir, gaf daar les. Ik moest een kleine auditie doen, werd toegelaten en was vertrokken. Sindsdien is het in rechte lijn gegaan. De mop is dat ik toen ineens ook voor de andere vakken goeie punten haalde. Het voelde anders. Het was niet meer louter studeren, het had een reden, ik kón er iets mee.”

Je hebt als kind natuurlijk ook nooit anders gezien dan een vader die op de set stond en interviews gaf.

“Mijn liefde voor het vak heeft weinig te maken met mijn ouders. Integendeel misschien zelfs. De mensen in de sector kenden mijn vader ook, soms in goede zin, maar soms ook in heel slechte zin. Het was een tweesnijdend zwaard (zijn vader Guy Van Sande, de voormalige acteur, werd in 2019 veroordeeld wegens zware zedenfeiten, red.).”

Heeft je naam je parten gespeeld?

“Natuurlijk. Als acteur heb je een marktwaarde. Als je midden in een soort mediastorm zit, wordt het ingewikkeld om een rol te spelen in een feelgoodfilm.

“Ach, eigenlijk wil ik er niet te diep op ingaan. Ik begrijp dat je de vraag stelt, maar er is zoveel meer om over te praten. Het begint ook te vervagen, merk ik, zeker bij mensen in de sector. Ik ben niet meer ‘de zoon van’, maar gewoon Vincent, of ‘dienen met zijn boerderij’. In dat opzicht is het goed dat ik veel theater speel. Daar heb je dat oordeel niet of toch veel minder.”

Je moeder is gestorven toen je 13 was.

“Ik heb veel herinneringen, maar ze zijn soms vaag. Als je me zou vragen of ik van karakter op haar lijk, zou ik moeten puzzelen. Uiterlijk zijn we twee druppels. Mensen die haar hebben gekend, zeggen me vaak: ‘Ik moest twee keer kijken, ik zag Mimi.’”

Zij had ook artistiek bloed: ze gaf balletles aan Studio Herman Teirlinck.

“Ze was alles wat je van een danslerares verwacht. Een heel mooie, stijlvolle vrouw die goed wist wat ze wilde. Een harde tante ook – dansleraressen zijn streng, hè. Ik herinner me mijn eigen danslessen tijdens de acteeropleiding, de lerares was nog een collega van mijn moeder geweest. Kater of niet, we moesten ’s ochtends op die vloer staan. Dat was pittig als student.”

Draag je het mee, opgroeien zonder mama?

“Ja, natuurlijk. Sowieso. Maar als kind heb je een soort van… Hoe moet ik dat noemen? Je doet voort, je gaat naar school en groeit op, ongeacht de omstandigheden. Je moet alleen het geluk hebben dat je de juiste mensen tegenkomt en je niet op het slechte pad wordt gebracht, en dat geluk heb ik gehad. Zeker ook dankzij die opleiding woordkunst-drama. In het acteren kon ik mijn emoties kwijt, hoewel het zeker niet louter therapeutisch was, want dat zou niet gezond zijn. Er is een reden waarom acteurs soms stevig drinken of op andere manieren de roes opzoeken. Als iets te persoonlijk wordt, moet je het verdoven. Ik ben daar altijd waakzaam voor geweest. Ik voel de emotie, ik ga ze vertolken, maar ik zal nooit mijn getroebleerde jeugd in een rol duwen. (denkt na) Ik snap dingen wel meteen. Mijn rugzak zit goed vol, ik weet hoe de meeste emoties voelen. In zekere zin is dat een cadeau voor een acteur.”

Tot slot: binnenkort word je 30. Wat doet dat met je?

“Niks. Ik voel me heel goed waar ik nu sta. Op de boerderij en als acteur. Ik weet beter wat ik wil, ik hoef me niet meer zo nodig te bewijzen, ik durf nee te zeggen als ik voel dat een rol me niet gelukkig zal maken. Het is een stomme anekdote en hij zal het zich niet herinneren, maar als student stond ik op een feest ooit naast Matthias Schoenaerts, en hij zei: ‘In the long run ga je blij zijn als je nee kunt zeggen.’ Dat heb ik altijd onthouden.”

Onzekerheid schrikt jou niet af?

“Nee. Als acteur weet ik inderdaad nooit wanneer mijn volgende opdracht er zal zijn, maar dat trek ik me niet aan. Ook weer dankzij mijn boerderij. Ik heb altijd wat anders te doen, ik móét die rol niet hebben om iets omhanden te hebben. En als er morgen iets gebeurt waardoor ik meer geld nodig heb, raakt dat ook wel weer opgelost. Ik heb daar vertrouwen in. Ik zie rond me veel mensen die zoeken, die iets zouden willen proberen maar niet durven, omdat ze een auto en een huis moeten afbetalen. Daar ben ik op één of andere manier totaal van losgekoppeld.

“Iemand zei me ooit: ‘Als cultuur een huis is waar iedereen voortdurend zit na te denken over hoe het verder moet, ben jij degene die af en toe komt binnenvallen, even volle bak meedoet en dan weer verdwijnt. De anderen kijken je na door het raam en denken: die heeft het wel goed daar, op zijn boerderij. Daar kan ik me wel in vinden.”

Glad ijs, woensdag om 21.10 uur op VTM en integraal op Streamz. Twee Zomers, Eén, zondag om 21.05 uur. Vanaf dan integraal op VRT NU.

© Humo

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234