Zaterdag 02/07/2022

Warm en koud blazen

Steek de komkommers maar weer in de ijskast: wijn swingt zelfs in deze broeierige zomer. De historisch vroege oogst van 2003 zwengelt immers de moeten-we-wijngaarden-irrigeren-of-niet-discussie in Europa weer aan, de wijngoeroes Parker en Coates vliegen elkaar in de haren en de Amerikanen blijven hun Koude Oorlog voeren tegen Franse wijn.

Frank Van der Auwera

Waarmee beginnen we? Onze Amerikaanse vrienden, die - economische crisis of niet - de vinnigste stijging van de wijnmarkt noteerden in de laatste tien jaar, maar ondertussen toch de Franse wijnbouwers een hak zetten. Volgens statistieken van de 'The U.S. Wine Market: Impact Databank Review and Forecast' klom de Amerikaanse wijnconsumptie in 2002 met 6 procent tot een duizelingwekkende 245 miljoen kisten, de grootste jaarlijkse stijging gerekend vanaf 1992, toen de regering er aan de heffingen sleutelde. Intussen zijn de Amerikanen, na het gebekvecht over Irak, steeds meer anti-Frans in hun wijnkeuze geworden. Medio juli kwam er een rapport uit waaruit bleek dat de Amerikanen de voorbije vier weken zeker 20,6 procent minder volume Franse wijn kochten - en zelfs bijna een kwart minder in dollarwaarde - vergeleken met de referentieperiode het jaar voordien.

Deze plotse aversie tegenover Franse wijn wordt nog dreigender bij de vaststelling dat in diezelfde periode de verkoop van kwaliteitstafelwijnen in de VS vlotjes met 7 procent aandikte in volume en zelfs met 3,9 procent in waarde. Dat moet de Franse wijnproducenten- en verdelers extra pijn doen. Ze verliezen dus duidelijk marktaandeel. Of we nu ons instinct of de klinkende cijfers bekijken: Amerikanen straffen Franse wijn steeds meer af, met een spectaculaire daling van zeker 25 tot 30 procent.

We blijven even in het land waar de elektriciteitscentrales graag domino spelen: er broeit namelijk een nieuw conflict tussen de schrijvende wijngoeroes Robert Parker (VS) en Clive Coates (UK), twee van de toonaangevendste wijncommentatoren in het Angelsaksische taalgebied, waar zoveel Europeanen ook mee flirten. Parker bijt namelijk eindelijk van zich af in het nu al maanden aanslepende 'juridische' conflict, waarbij zijn medewerkster/vertaalster Hanna Agostini van fraude werd beticht - valse facturen en briefhoofden met name - waardoor ook zijn 'million dollar'-reputatie in de tang kwam zitten. Robert zet nu in een interview met The Guardian à la Lance Armstrong de tegenaanval in. Hij stelt onomwonden dat de Bordelese autoriteiten hem gewoon koeioneren om hem, op aanpoken van zijn 'vijanden', vleugellam te maken. Een stelling die wij een hele tijd geleden trouwens in deze kolommen ook verdedigden. Zelfs wie Parker rauw lust, moet bekennen dat hij via zijn nieuwsbrief reputaties, oogstjaren en winstmarges maakt of kraakt.

Door zijn helaas veel te zwaar wegende scoresysteem - wie 90/100 haalt, kan langs de kassa passeren, de anderen mogen commercieel uit het raam springen - heeft Parker namelijk veel gefrustreerden en afvalligen gecreëerd, die hem nu waarschijnlijk willen pakken. Parker gelooft echt dat velen hem doelbewust in diskrediet willen brengen: "Ik ben misschien wel de machtigste man in de wijnwereld, maar ik denk ook dat ik veel vijanden heb. En ik geloof dat zij mee in hun maag zitten dat ik zo'n bolwerk heb kunnen uitbouwen in de business van goeie wijnen in Frankrijk", zo stelde hij.

Tegelijk bevestigde hij aan het vakblad Decanter dat bepaalde 'ancient names', die zich nu blijkbaar benadeeld voelden door zijn commentaren, waar hij echter 100 procent blijft achter staan, de rangen hebben gesloten en hem irriteren met een georchestreerd proces tegen zijn medewerkster Agostini. Hun ware intentie is hem persoonlijk te pakken, stelt hij, omdat hij hun commerciële belangen schaadt.

In hetzelfde interview schiet Parker ook met scherp naar zijn Britse collega-wijnauteur Clive Coates. Nochtans heb ik onlangs nog met allebei vriendschappelijk aan dezelfde proeftafel gezeten - ogenschijnlijk in peis en vree. Er lijkt de komende weken echt een VK-VS-wijnvete in de maak.

Parker schuimbekt namelijk over het feit dat Clive Coates, een in mijn ogen zeer conservatieve bourgogne - en bordeauxliefhebber, hem publiekelijk kleineerde. Coates, die enige jaloezie over Parkers impact moeilijk kan verhullen, stelde immers in een eerder interview dat het smaakvermogen van Parker vermoedelijk de nuances miste die de meer geraffineerde Britse tong wél zou kunnen vatten. We citeren: "In Engeland waarderen we het raffinement, dat missen de Amerikanen misschien."

Geloof me: wanneer een Brit zegt 'Americans' denkt hij meteen ook aan 'continentals', dus deze keer ga ik 200 procent achter Parker staan en zijn lekker bitsige repliek: "Ik denk dat hij bedoelt: vulgaire Amerikaanse wijnproever die niet in Oxford gestudeerd heeft. Alsof je zou zeggen dat ik alleen Pamela Anderson aantrekkelijk vind." Benieuwd hoe deze titanenstrijd, alhoewel Clive Coates de laatste jaren alleen in de Britse stiff-paperclip-wijnschrijverij nog enige aanhang geniet, zich ontwikkelt wanneer in september Robert Parker eindelijk de 2002-oogst ter plekke gaat proeven, nadat hij dit voorjaar verstek liet gaan wegens - ahum - "the wishes of his family".

Amerikaanse Koude-Wijnoorlog en journalistieke burenruzies, wat hebben we nog op het menu in deze zomerse wijnzomer? Dat, nu zelfs Château Haut Brion, de topper uit de Graves, na deze hittegolf al begonnen is met zijn vroegste oogst, er in wijnkringen een oud debat de kop opsteekt: hoe ver mogen we voortaan ook in Europa gaan met de irrigatie van onze wingerds? Samengevat is men in de Nieuwe Wereld heel soepel qua irrigatiesystemen, terwijl men in de Europese wijngaarden het Heilige Principe hanteert van "de natuur moet zijn werk doen". Maar hoelang is zo'n tweedeling nog houdbaar? Vooral in Italië verhitten na deze dolle zomerperiode ook de argumenten en opinies. De kernvraag is: wanneer en in welke omstandigheden mogen we 'noodirrigaties' op grote schaal toelaten? Neem nu twee van de 'populairste' - populair lijkt een lelijk woord als we de prijskaartjes bekijken - appellaties Barolo en Brunello di Montalcino. In principe hangt daar een bijna-perfecte oogst te rijpen, maar als - zeker op het moment dat u deze kolommen leest - de weergoden grilliger worden of kurkdroog blijven, kan 'fantastisch' wel eens dramatisch ombuigen in 'flubber'.

Zelfs ervaren ratten als Ezio Rivella, voorzitter van de Unione Italiana Vini, die een paar weken geleden nog overal verkondigde dat de 2003 een perfecte oogst zou worden, loopt met zorgrimpels rond. In een interview verkondigde hij onomwonden: "Als het niet binnen de week regent, kan de oogst ernstig worden gehypothekeerd, zowel in kwaliteit als hoeveelheid, met slechts één duidelijke uitzondering: die gebieden waar irrigatie wordt toegestaan." Ook Barolo-producenten als Gianni Voerzio zien het heil van deze extra bevloeiing komen. "Ik ben pro irrigatie, zelfs als op het ogenblik alles pico bello lijkt en de wijnstokken in grote vorm blijken. Maar wij hebben nog de rest van augustus en minstens een deel van september te gaan, en het zou hoogst comfortabel zijn dat, als we vooraf wisten dat de huidige droogte zich nog doorzet, we tenminste de optie hebben om de wijnstokken te irrigeren alvorens zij echt zullen lijden."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234