Donderdag 30/06/2022

FamilieklapDirk en Angélique Brossé

‘We hebben allebei dat pitbulltrekje’: broer en zus Brossé

Dirk Brossé en zus Angélique. ‘Een kind begraven, dat draag je je hele leven mee.' Beeld Tine Schoemaker
Dirk Brossé en zus Angélique. ‘Een kind begraven, dat draag je je hele leven mee.'Beeld Tine Schoemaker

De oudste is music director van The ­Chamber Orchestra of Philadelphia en ­FilmFest Gent. De jongste werkt als ­opvoedster in een Gentse middelbare dalton­school. Ze heeft vier kinderen van wie er een is ­gestorven. Dirk (61) en ­Angélique (42) Brossé, broer en zus.

Eva Keustermans

Dirk

“Angélique is negentien jaar jonger dan ik. Ze was een nakomertje, de jongste van vijf broers en zussen. Wij zijn de twee uiteinden van een touw, we sluiten de cirkel. Dat maakt het bijzonder.

“Toen ze heel jong was, hadden we een fantastische band. Als enige van de oudere kinderen woonde ik toen nog thuis, tussen het reizen en studeren door. Daarna volgden er, door mijn carrière, jaren dat we elkaar weinig of niet hoorden, maar de laatste tijd is dat compleet veranderd. Nu zijn we zeer close. Ik heb zelf geen kinderen, misschien heeft het daar iets mee te maken. Toen ze een jaar of 5 was en ik 24, ging ik eens schoenen met haar kopen. In de winkel dachten ze dat Angélique mijn dochter was, wat natuurlijk had gekund. Stiekem stond ik te blinken van fierheid.

“Onze ouders waren begrafenis­onder­nemers. Ik wist al op mijn 10 of 11 jaar dat ik componist en dirigent wilde worden, maar ik heb serieus moeten vechten om hen te overtuigen. Niemand in onze familie was musicus en bovendien werden in die tijd de kinderen nog klaargestoomd om de zaak over te nemen. Maar als ik iets wil, bijt ik me daar als een pitbull in vast. Angélique is net hetzelfde. Zij werd echter veel vrijer gelaten om haar eigen pad te volgen, mijn ouders wisten natuurlijk al wat voor eentje ze was, omdat ze zo op mij lijkt. (lacht)

“Door onze jeugd hebben wij geleerd om elke dag te leven alsof het de laatste is. Onze ouders hielden hun werk niet verborgen voor ons. Mijn studeerkamer paalde aan het lijkenhuisje. Het gebeurde dat je ’s morgens in het dorp iemand tegenkwam bij de post of wherever, en wanneer je ’s avonds thuis­kwam, lag die bewegingloos, horizontaal op de koeltafel. Met de muziektheatervoorstelling ONT roerd, waar ik momenteel met acteur Dirk Van Vaerenbergh aan werk, willen we de dood bespreekbaar maken. Het taboe doorprikken. Al hoop ik niet dat mensen achteraf met een triestig gevoel buiten­stappen. Ik wil dat ze iets bijleren, stof hebben om over na te denken. Het zal enkel audio worden, want het visuele zou voor te veel afleiding zorgen.

“De dood is voor Angélique en mij dus iets heel natuurlijks, hoewel we er allebei ook al totaal onverwachts mee in aanraking gekomen zijn. Mijn zus heeft een kindje moeten afgeven na de geboorte, na zes miskramen dan nog. En ik een stiefdochter: mijn vrouw Claire is haar dochter verloren (Aurore Ruyffelaere, 29 jaar, werd in 2013 vermoord na een dag Gentse Feesten, EK). Je merkt hoe broos het leven is.

“27 juli, Aurores sterf­datum, is een speciale dag. Hoewel Claire en ik er niet veel over spreken, hangt er een bepaalde energie in de lucht. Dit jaar waren we op reis. Ik merkte dat ze veel vroeger wakker was dan op andere dagen en ik vroeg haar: moet je veel aan Aurore denken? Ja, zei ze, de hele film speelt zich weer af in mijn hoofd. Toch zijn we naar een museum gegaan, we hebben zelfs gelachen met een kindje dat van zijn stoel viel. Claire was wat stiller, maar je moet verder, je hebt geen keuze. Je gaat niet in een holletje zitten. Daar slaagt Angélique ook heel goed in. Ondanks alle shit die ze al meemaakte, blijft ze de energie vinden om er iets moois van te maken, om het leven voluit te blijven leven.”

Angélique

“Als je je kind moet begraven, is dat een zwarte vlek die je blijft meedragen tot aan het einde van je leven. Drie dagen na Julies geboorte is gebleken dat ze geen linker­hart­helft had. Ze is in coma geraakt, dreigde een plantje te worden en dan hebben we beslist: hier stopt het. Het is deze maand tien jaar geleden. Je hoort altijd dat aanvaarding de laatste stap van het rouwproces is. Toch ga ik nooit aanvaarden dat mijn dochter overleden is, maar je leert ermee leven. Het verdriet slijt een beetje.

“Daardoor weet ik wat Dirks vrouw voelt en zij weet wat ik voel, we hebben daar geen woorden voor nodig. Ik stuur haar elk jaar op 27 juli een sms: ‘Ik denk aan jou.’ En zij stuurt dan terug: ‘Dankjewel schonezus.’ Meer moet dat niet zijn. Zoals Dirk zegt, je moet ook gewoon verder met je leven. Natuurlijk, ik had een kindje van een paar dagen oud, bij Claire is het een ander verhaal. Dat zijn bijna dertig jaar aan herinneringen.

“Ik ben zeer dankbaar voor wat ik wel nog allemaal heb, voor de drie kinderen die er wel nog zijn. Ik ben niet in het verdriet blijven hangen, heb alle stukjes bij elkaar genomen en mezelf steen per steen heropgebouwd tot iemand die positief in het leven staat, die durft te lachen. En da’s oké. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben.

“Al van kleins af hoor ik van mama dat ik precies hetzelfde karakter heb als Dirk. Dat pitbull­trekje, ergens je tanden in zetten en niet lossen tot je je doel bereikt hebt. We zijn allebei heel altruïstisch, met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Dat is de lijm tussen ons. Lezen we in de krant over homofobie, armoede of genocide, dan kunnen we daar allebei lastig van lopen om dan bij elkaar een klankbord te vinden. En we delen dezelfde humor. Dirk stuurt me soms sms’en die me prompt de slappe lach bezorgen. Een bericht waar expres een dt-fout in staat, bijvoorbeeld. Iemand anders zou er de humor niet van inzien, maar mijn kinderen zien me lachen en zeggen: da’s weer een sms van nonkel Dirk, zeker?

“Wat ik het meest aan hem bewonder, is zijn pure hart. Naast een briljant componist en dirigent is hij ook gewoon een goed mens die niet naast zijn schoenen loopt. Ondanks die carrière stelt hij zich kwetsbaar op en staat hij sober in het leven. Terwijl hij ook heel verwaand had kunnen zijn. Je kunt hem niet blijer maken dan met een potje zelfgemaakte confituur.”

Gekke gewoontes

Dirk over Angélique: “Ze komt overal en altijd een half uur te laat, behalve bij mij en op haar werk.”

Angélique over Dirk: “Hij eet zijn tomaten­soep graag met witte druiven in plaats van met balletjes.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234