Zondag 22/05/2022

InterviewFamilieklap

Zahra en Hind Eljadid: ‘Wij hebben elkaar moeten leren wat liefde is’

Zahra (l) en Hind Eljadid. Beeld Wouter Van Vooren
Zahra (l) en Hind Eljadid.Beeld Wouter Van Vooren

De oudste is 28, is illustratrice, schilderes en praktiserend moslima. De jongste is 27, is spoken­word­artist en schrijfster, trouwde met een vrouw en organiseert op 14 november het Belgisch kampioenschap poetry slam in Arenberg. Zahra en Hind Eljadid, zussen.

Stijn De Wandeleer

Hind

“Mijn zus en ik hebben in het verleden al vaak samengewerkt: een jaar geleden maakten we het boek Kruimeldief, dat het verhaal van onze jeugd en onze band als zussen vertelt. De komende twee jaren gaan we het bewerken tot een theater­pro­duc­tie. Het wordt dus weer intensief samenwerken, maar dat doen wij eigenlijk altijd al. Als ik een spoken­word­tekst af heb, is Zahra de eerste die die te lezen krijgt. Wij kunnen heel eerlijk en kritisch zijn voor elkaars werk. Dat is het voordeel van zussen te zijn: ruzie­maken is toegestaan. (lacht) We proberen altijd het beste in elkaar naar boven te halen, maar zijn ook heel competitief. Soms denk ik: goed dat wij niet dezelfde kunstdiscipline beoefenen. Als wij samen gaan laser­shooten, willen wij elkaar echt áfmaken. Wij moeten kunnen winnen. (lacht)

“Mijn zus en ik hebben geen gemakkelijke jeugd gehad. We groeiden op in armoede, met een zieke en alleenstaande moeder voor wie de zorg grotendeels op onze schouders terechtkwam. Daardoor zijn wij al vroeg emotioneel volwassen moeten worden. Als kind vind je dat normaal, maar als tiener begon de vrijheid van de buitenwereld toch te lonken. In die periode probeerden we onze verantwoordelijkheden al eens op elkaar af te schuiven. Zo van: ‘Ik heb gisteren al gekuist en gekookt, nu is het aan u.’ Bij momenten is dat echt een onderlinge strijd geweest.

“Je moest bij ons thuis altijd op de toppen van je tenen lopen. Mama leefde voortdurend met pijn en kon daardoor soms explosief en giftig uit de hoek komen. Ze had ook haar favorietjes; wie dat was, wisselde van dag tot dag. Zahra en ik hebben elkaar echt moeten leren wat liefde is. Wij gaven elkaar bijvoorbeeld wél knuffels, terwijl mama dat niet vaak deed. Ik ben altijd heel dankbaar geweest dat ik mijn zus in die periode heb gehad, omdat ik niet weet of ik dezelfde persoon geworden zou zijn zónder dat vangnet.

“Maar we hielden natuurlijk ook veel van onze moeder: zij was ook maar het kind van haar moeilijke jeugd, en ze heeft op haar manier haar uiterste best voor ons gedaan. Vijf jaar terug is ze gestorven. Toen heb ik mijn verdriet even proberen te verdoven door te feesten, en na­dien ben ik in de armen van mijn zus gaan uithuilen. Haar verlies, dat blijft moeilijk, maar ik geloof dat we door samen een boek te schrijven op de meest constructieve manier met ons verdriet zijn omgegaan.

“Zahra en ik zijn kritisch over elkaars werk en kunst, maar nooit over elkaar als persoon. Daarin zijn we net heel zacht. Toen ik jaren geleden aan mijn zus vertelde dat ik verliefd was op een vrouw, was ik daar ook helemaal niet zenuwachtig over. Ik wist meteen dat ze goed zou reageren, hoewel homoseksualiteit in de islam moeilijk ligt en Zahra een praktiserende moslima is. De familie in Marokko reageerde minder goed, en heeft sindsdien het contact met mij verbroken, maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Sinds mama is overleden, bestaat mijn familie uit mijn zus, onze kinderen en onze partners. Wij hebben onze eigen familie opgebouwd, en daar ben ik ontzettend gelukkig mee.”

Hind: ‘Bij het laser­shooten willen we elkaar áfmaken. Wij moeten kunnen winnen.’ Beeld Wouter Van Vooren
Hind: ‘Bij het laser­shooten willen we elkaar áfmaken. Wij moeten kunnen winnen.’Beeld Wouter Van Vooren

Zahra

“Er gaat geen illustratie of schilderij van mij de deur uit zonder dat Hind er eerst naar gekeken heeft. Mijn zus is altijd mijn eerste en voornaamste klankbord geweest. Wij zijn zelfs zo hard op elkaar ingespeeld dat, als haar stem eens een dag zou wegvallen, ik het zonder problemen van haar zou kunnen overnemen op het podium. Ik ken haar intonatie, weet waar ze pauzes laat vallen... het is soms bijna eng. (lacht)

“We begrijpen elkaars kunst natuurlijk als geen ander: we hebben als kind hetzelfde meegemaakt, hebben dezelfde geschiedenis. De situatie met mama, dat heeft inderdaad op ons gewogen. Kind zijn we nooit echt kunnen zijn: wij hadden snel veel verantwoordelijkheden. Maar mama heeft ook echt haar best gedaan, en heeft zich kapot­gewerkt om ons te kunnen onderhouden.

“Gelukkig hadden we onze hobby’s, waar we nu ons werk van hebben gemaakt. Kunst, dat was onze ontsnappingsroute. Het is daarom dat mijn schilderijen en illustraties zelden vrolijk zijn, ik steek er echt alles in wat ik voel. Maar door samen met Hind aan een boek over onze jeugd te werken, is er ook vooral begrip voor de situatie van mama naar boven gekomen. Alle woede van destijds heeft plaatsgemaakt voor begrip, en ik huil nog elke dag om haar overlijden. Maar het heeft mij en mijn zus ook alleen maar onafscheidelijker gemaakt.

“Ik weet nog perfect waar we waren toen Hind me vertelde dat ze verliefd was op een vrouw. Ze stond in panne met de auto en had me opgebeld om haar uit de nood te helpen. Terwijl mijn man aan de auto sleutelde, kon ik meteen zien dat Hind me ook iets ánders wou vertellen. Toen heeft ze het er gewoon uitgeflapt: dat ze verliefd was, en dat het op een vrouw was. Ik kon haar daar alleen maar in steunen, omdat ik wist dat het haar gelukkig zou maken. De islam is duidelijk als het op homoseksualiteit aankomt, maar mijn zuster­liefde is altijd belangrijker geweest dan welk voorschrift ook. Later ben ik zelfs getuige op haar trouw geweest.

Gekke gewoontes

Zahra over Hind: ”Hind is soms verstrooid: als ze op haar telefoon kijkt hoe laat het is, is ze het uur vaak alweer vergeten als ze haar gsm wegstopt.”

Hind over Zahra: “Zahra kent ongeveer elk nummer van Eminem uit het hoofd.”

“Mijn zus en ik zijn ondertussen allebei moeder. Net omdat wij zelf niet de meest prettige jeugd hebben meegemaakt, proberen wij onze kinderen wél te geven wat we vroeger hebben moeten missen. Dat betekent dat onze kinderen veel meer cadeautjes of kleren krijgen dan wij vroeger hebben gehad, maar ook meer bevestiging en affectie. Dat is die compensatiedrang die naar boven komt, vrees ik.

“Maar dat het ook een harde wereld is, willen we niet voor hen verstoppen. Over racisme, en dat ze daar ooit mogelijk mee te maken krijgen, heb ik het met hen bijvoorbeeld al gehad. Dat ondervind ik nog elke dag aan den lijve. Als ik met mijn zus op stap ben, die geen hoofddoek draagt, merk ik dat mensen haar toch gemakkelijker benaderen dan mij. Ik word snel in het hokje van onderdrukte vrouw geduwd, terwijl ik dat helemaal niet ben. Dat vind ik heel jammer, maar is helaas de realiteit.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234