Donderdag 07/07/2022

Zeven zaken die in 2017 écht wel mogen verdwijnen. Op deze hypes zijn we nu echt wel uitgekeken (lijstjes zijn de achtste)

We leven in een digitale wereld waar de trends elkaar sneller opvolgen dan de gemiddelde werkstudent Big Macs kan omdraaien. Allemaal niks mis mee. Zolang die trends niet té hardnekkig en té alomtegenwoordig worden, tenminste.

Zeg aub niet dat mijn maaltijd om te 'sharen' is

Vrijdagavond, half negen, een gloednieuwe pizzazaak op 't Eilandje te Antwerpen. Drie vrienden en ik bestellen elk een pizza. Wanneer mijn pizza als eerste aankomt, wordt die in het midden van de tafel geplaatst. Ik kijk vragend naar de ober. Die zegt - duidelijk voor de zeventigste keer die avond - dat het de bedoeling is om de pizza's te 'sharen'.

(Er woedt plotsklaps een kille wind aan tafel die de sfeer verstomt.)

'Sharen' - zeg ook gerust 'delen' - op restaurant is behoorlijk trendy geworden en werkt al even behoorlijk op de zenuwen. Zo vind ik dat ik zal delen wanneer ik wil delen en niet wanneer iemand me zegt dat ik moet delen. Food sharing doe je thuis met vrienden, waar alle potten en pannen op tafel worden gezet en het niet uitmaakt dat je met je handen in andermans voedsel foefelt. Food sharing is een natuurlijke uiting van vriendschap. Dit tot concept bombarderen, vernietigt alle oprechtheid en spontaniteit van het gebaar. Daarbij had ik een vleesrijke pizza besteld en zijn mijn vrienden vegetariërs. Het werd een ingewikkelde avond.

Pop-up op de schop

Té hardnekkig en té alomtegenwoordig, zo kan de westerse verovering door de pop-upwinkel wel beschreven worden. Na de hype van de concept store - een winkel die als 'concept' kleding, design en prullaria in dezelfde kleur verkoopt - is de pop-upstore, een handel van bepaalde duur, werkelijk omnipresent geworden. Zelfs in Sint-Martens-Latem, de buurt van Jeroen Piqueur, popt er één op en ook Gazet van Antwerpen, bepaald geen heimat van hipheid, hield een pop-upcafé open. De regel luidt: babbelt je tante mee over de trend, dan is die trend morsdood. Zo komt het bijvoorbeeld doordat tantelief heerlijke 'botanicals' inslaat bij de Delhaize dat jouw gepatineerde medicijnfles gin geen indruk meer maakt. Botanicals zijn trouwens gewoon 'kruiden'. Nu, ik zie het aantrekkelijke voordeel van een pop-up in: goedkoop in opstart. Moest je dus de drang niet kunnen weerstaan, twee suggesties: 1) Vermijd het afgezaagde woord pop-up en noem het een 'tijdelijke winkel' - want dat is het - of een 'zaak-zonder-leefbaar-businessplan' - want dat is het vaak ook. 2) Verkoop dingen die mensen nódig hebben.

Bevrijd de koolhydraat, verberg de weckpot

Terwijl mensen mét kennis over biochemie ondertussen al bewezen hebben dat een portie aardappel vier keer minder calorieën bevat dan een portie quinoa en je kunt afvallen door gewoon minder te eten, gaat de ware klopjacht genre The Hunger Games (heb je hem?) op koolhydraten gewoon maar door. Nochtans is de koolhydraat gewoon een voedingsbestanddeel, geen trol. Ik stel daarom voor om de koolhydraat in 2017 even te laten onderduiken in het mapje 'Overige'. Samen met de weckpot. Noem mij gerust een complottheorist, maar simultaan met de strijd tegen de koolhydraat rees de liefde voor de weckpot. Uiteraard is zo'n bokaal handig om groenten te fermenteren of voeding te bewaren, ondertussen staat hij als Pinterest-cliché overal symbool voor de Groene Anti-Carbs Beweging. Geen hippe eetzaak meer zonder weckpot. Er bestaat zelfs een cateringbedrijf dat zich probeert te onderscheiden door haar maaltijden in een bokaal te serveren. Genoeg geweckt, mapje Overige.

Bedank niet langer de afgedankte onderbroek

Yoga, mindfulness, slow dining, soloreizen, anti-stress-apps, me-time: de rust-industrie beleeft gouden tijden. Er worden zelfs boeken geschreven over hoe opruimen een rustgevend effect kan hebben op je lichaam. In het boek Stuffocation bijvoorbeeld staat dat het bezitten van te veel spullen onrust veroorzaakt. De Japanse opruimgoeroe Marie Kondo raadt aan om ieder voorwerp dat je weggooit eerst met een buiging te bedanken voor bewezen diensten - echt waar. Verder bestaat er geen Instagram-account meer dat níét door minstens vijf Jenny-types bezoedeld wordt met yoga-posts. Om maar te zwijgen van de bulk aan paradijselijke natuurfoto's en selfies van me-time-sessies in de zon. Of van Kinfolk-achtige ontbijtjes. De collectieve drang om zen te zijn loopt ietsje uit de hand. Tijd om in te grijpen. Heb je echt nood aan rust, loop dan eens wat minder opgefokt rond. En probeer jezelf eens het fenomeen 'zelfcontrole' aan te meten. Als in: niet ingaan op ieder belletje of rinkeltje, letterlijk of figuurlijk. En ja, ruim zeker ook je kamer op. "Arigato!" en hopla, broekje in de vuilnisbak.

OSB is niet oké

Over grijs gedraaide platen gesproken: OSB-, vezel-, multiplex- en andere houtplaten met daarrond de gehele esthetiek van de sobere DIY-cultuur. Lees: witgekalkte of bakstenen muren, onafgewerkte vloeren, betonnen plafonds. Een nonchalant plantje hier en daar. De Berlijnse stijl eigenlijk, die de wereld veroverde via het geglobaliseerde netwerk van hippe koffiebars. Hoewel de zogenaamde early adoptersondertussen andere materialen aanspreken, denkt de goegemeente het geheime ingrediënt van hipheid gevonden te hebben. Het gevolg: OSB overal, woekerwinsten bij Gamma. Begrijp me niet verkeerd: ooit was de OSB-aangedreven DIY-stijl erg fris en duidde het op een stroming van alternatieve, jonge ondernemers met veel attitude en weinig geld. Het bood een andere kijk op interieur. Maar ondertussen is onze planeet tsunami-gewijs overstelpt met OSB. Tate Modern bracht dit najaar zelfs een kerstkaart uit in OSB-print. Ironie? Hoe het ook zij, tijd voor iets anders. Wat denk je van volhout? Het is maar een suggestie.

Ja, je hebt mooie knieën en nu gaat het leven verder

Het zou veel te gemakkelijk zijn om de baard of de man-bun (dat dotje) aan te kaarten. Ik zie bouwvakkers in Limburg met zo'n haarstijl. Het zaakje sluit zichzelf dus wel. Over gewaxte snorren wil ik het ook niet hebben: die zijn altijd al voor poseurs geweest. De opgerolde broeken laat ik ook aan mij voorbijgaan: ik ben maar al te graag de enige met warme enkels deze winter. Waar ik me wel aan waag: de 'blogster outfit'. Nooit opgevallen dat blogsters, en in het verlengde daarvan iedere jongedame die te veel naar blogsters lonkt, een zeer specifiek uniform dragen? Dat uniform bestaat uit: 1) eenoversizedtrenchcoat of manteljas, 2) een donkere skinny jeans die gescheurd is aan de knieën en 3) witte sneakers. Vooral de gescheurde jeans verdient het om naar de vuilnisbak verwezen te worden. Hij is toch al gescheurd, ha-ha. Nee, bedekte knieën zijn een waar exotisme geworden. Daarbij begrijp ik deze trend niet. Gefabriceerde kleerscheuren en andere prefab patina zijn eigen aan Nickelback-fans en aanverwanten. Is dat de richting die wij de mensch willen aanwijzen?

Schrap de vraag 'Wat denk je van samen naar de keramiekles?'

Voorspelling: tegen 2018 zal alle klei uit de westerse bodem gedolven zijn. Oorzaak: de stedeling die graag creatief de handen uit de mouwen steekt. Gevolg: een andere bodemconsistentie; algemene opluchting. Keramiek is, zoals we dat in vakjargon beschrijven, hot & happening. Het materiaal sluit dan ook naadloos aan bij onze hernieuwde belangstelling voor authenticiteit en ambacht. En het is mooi. En de mogelijkheden zijn legio. En iedereen kan het. En daar ligt het probleem. Sinds twee jaar stromen de avondlessen vol. In Antwerpen steeg het aantal leerlingen van vier in 2014 naar twee volle klassen in 2015. Er heerst een keramiekmanie. Zelfs Rinus Van de Velde bakt klei - waarom, Rinus? Het is echt een kwestie van tijd voordat Ikea de ambachtelijke, imperfecte kopjes zal aanbieden die nu op allerhande hippe websites verkocht worden. Tenzij we ingrijpen. Ik stel voor: een staakt-het-pottenbakken. We confisqueren alle draaischijven, breken de vingers van zij die naar klei ruiken. Als maatschappij zijn wij erin geslaagd om te vermijden dat Ikea taxidermie-in-stolp is beginnen te verkopen. Laten we deze strijd ook winnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234