Vrijdag 07/10/2022

ZIJN DE KEMPEN STRAKS EEN MILJARDAIR RIJKER?De strijd om het Petrofinafortuin

We willen het uit de mond van Pol Nelen zelf horen. Hoe voelt het om op een mooie dag van simpele boer tot euromiljardair te vervellen, zonder op de Lotto te spelen? Onze queeste leidt naar een al bij al bescheiden hoeve op een doodlopende veldweg in het gehucht Hoek bij Essen. Aan de gevel hangt een fraai stuk email, reclame voor het Holsteiner vleesrund. We bellen aan. De deur gaat open, een bejaarde vrouw in een bloemetjesvoorschoot kijkt ons vorsend vanachter brilglazen aan. Geen tien seconden later heeft ze deur met een fors gebaar dichtgegooid. In die korte tijdspanne hebben we vernomen dat haar man niet thuis is en dat aandringen geen enkele zin heeft. “Van ulle soort moeten we hier niks weten” - ze spuwde het eruit. Zoveel is duidelijk: we zullen dit verhaal moeten schrijven zonder medewerking van de voornaamste protagonist. Nu staat Pol Nelen niet alleen met zijn ervaring. From rags to riches is de stof waar boeken en films van worden gemaakt. Een sprookjeshuwelijk, een gunstig gelegen oliebron, een btw-carrousel, een geniale uitvinding, er zijn tal van manieren om jezelf naar de top van de inkomensschaal te katapulteren. De methode-Nelen kan bezwaarlijk uniek worden genoemd. Wie kent er geen verhaal over intriganten die de hand leggen op een onverhoopte erfenis? Wat wel tot de verbeelding spreekt, dat zijn de omvang en de herkomst van die erfenis. Tweehonderd miljoen euro. Volgens insiders is die raming overigens aan de voorzichtige kant: er viel minstens 200 miljoen euro te verdelen nadat op 7 oktober 2007 Marie-Antoinette Carlier op 74-jarige leeftijd aan kanker was overleden. Met haar dood verdween de laatste telg van Hector Carlier, stichter van Petrofina en grootaandeelhouder van de Generale Maatschappij. Rechtstreekse erfgenamen waren er niet: net als haar eerder overleden broer Ferdinand en zus Amalia was Marie-Antoinette ongehuwd en kinderloos gestorven.

Duolegaat

Marie-Antoinette Carlier had een nobel doel voor ogen toen ze haar laatste wil bij de notaris liet acteren. Wat te doen met haar fortuin? Het familiekasteel De Boterberg in Kalmthout? De 1.200 hectaren bos, natuur en landbouwgronden aan weerszijden van de Belgisch-Nederlandse grens? De tientallen villa’s, herenhuizen, kantoorgebouwen en winkelpanden? De nog veel waardevollere beleggingsportefeuille, opgebouwd met aandelen van Total en het destijds zeer begeerde Fortis? De rijke kunstcollectie, met onder meer Vlaamse expressionisten zoals Permeke en Gustave van de Woestijne? Welnu, de hele zwik zou integraal aan de Koning Boudewijnstichting (KBS) worden geschonken. Tenminste, dat verhaal werd kort na haar dood naar de pers gelekt. Pas maanden later raakte een niet onbelangrijk detail bekend: de KBS was niet de enige begunstigde. Het testament, zes maanden voor het overlijden van Marie-Antoinette Carlier opgesteld, bleek immers een duolegaat, een vrij recente en steeds vaker toegepaste techniek voor het verlaten van grote erfenissen. Verdien je hemel en trek de fiscus postuum een kloot af, daar komt het zowat op neer. De erflater schenkt een substantieel deel van zijn erfenis aan een erkende vzw, genre Rode Kruis. Als tegenprestatie betaalt die vzw de successierechten over het geheel van de erfenis, dus ook over het deel dat naar particuliere begunstigden gaat. Zo ontstaat een win-winsituatie, met de fiscus als sportieve verliezer. Aangezien erkende vzw’s op hun eigen aandeel een sterk verminderd tarief betalen, houden ze aan hun duolegaat nog een aardig bedrag over. Voor de private begunstigden is het voordeel des te groter, naarmate de verwantschap met de erflater onrechtstreekser is. Verre familieleden of niet verwante erfgenamen betalen in Vlaanderen 45 tot 70 procent successierechten. Leuk dus als iemand anders daarvoor opdraait.De KBS heeft intussen alle successierechten betaald, 75 miljoen euro, vooral afkomstig van de Fortisaandelen die nog voor de beurscrash werden verzilverd. De eerbiedwaardige instelling houdt van haar legaat nog zo’n 25 miljoen euro over. Volgens de uitdrukkelijke wens van Marie-Antoinette moet dat geld dienen om een fonds ter verbetering van de wereld op te richten. Afrika, jongeren en waterprojecten staan in het filantropische lastenboek. Maar wat met de resterende 100 miljoen? Die wordt volgens het testament van maart 2007 over drie begunstigden verdeeld. De gelukkigen zijn geen bloedverwanten maar behoorden tot de zeer selecte entourage van de erflater. Er is de Antwerpse advocaat Louis Leysen, rentmeester van de steenrijke familie. Ook diens vriend en huisbankier Philippe Defossé passeert langs de kassa. Alvast één Fortismedewerker hoeft zich dus geen zorgen meer te maken over verschrompelende personeelsaandelen. Defossé en Leysen kregen beiden 10 procent van het particuliere erfdeel. Minstens 10 miljoen schoon in het handje, dat is beter dan de Lotto winnen. De grote slokop is evenwel Pol Nelen, die zijn verdiensten als erfopziener, privéchauffeur, klusjesman en toeverlaat van de dochters Carlier wel zeer rijkelijk beloond ziet. De boer uit Essen-Hoek rijft een erfenis van voorzichtig geschat 80 miljoen euro binnen, geheel vrij van successierechten. Nochtans ontbreekt zijn naam in het testament: Pol Nelen heeft zijn formidabele legaat naar zoon Constant doorgeschoven. Niet gek bekeken als je zelf de 80 gepasseerd bent en Vadertje Staat ongaarne successierechten gunt. Socialistische idealen worden hier niet gediend, maar toch mogen we van een spectaculaire vorm van herverdeling spreken. Een van de grootste Belgische familiefortuinen, met diepe wortels in de haute finance en het 19de-eeuwse bourgeoiskapitalisme, dreigt goeddeels in de schoot van een Kempische boer te vallen.

Stilzwijgen

Dreigt te vallen, inderdaad, want zover is het nog niet. De erfenis is geblokkeerd en wordt voorlopig integraal door de KBS beheerd. Op 8 mei wordt voor de Antwerpse rechtbank van eerste aanleg een proces ingeleid, aangespannen door Braziliaanse verwanten van Marie-Antoinette Carlier die de rechtmatigheid van het testament betwisten. Het gaat meer bepaald om de kinderen en kleinkinderen van Daniël Carlier, een naar Zuid-Amerika uitgeweken broer van oliemagnaat en miljardair Hector. Hun verbijstering bij het bekendmaken van het testament moet groot zijn geweest. Tot een jaar voor het overlijden van hun Belgische nicht, die ze geregeld in Kalmthout kwamen opzoeken, waren ze er gerust op. Bij gebrek aan nabestaanden zouden zij het fortuin zo niet integraal dan toch grotendeels erven. Volgens een goed geïnformeerde bron uit het Braziliaanse kamp stond een en ander zelfs zwart op wit in een ouder testament. Dat document werd echter in maart 2007 vervangen door het fameuze duolegaat, waarin van de Brazilianen geen spoor meer te bekennen is. Manipulatie door het trio Nelen-Leysen-Defossé? De Brazilianen zijn er rotsvast van overtuigd dat Marie-Antoinette haar testament niet zelf heeft gedicteerd. “Alles wijst in dezelfde richting”, aldus dezelfde bron. “Het testament werd opgesteld toen mevrouw Carlier al in de revalidatieafdeling van een rusthuis verbleef, in zeer zwakke lichamelijke en geestelijke toestand. In juridische zin was ze misschien niet wilsonbekwaam, maar ze was alleszins niet meer in staat om bijvoorbeeld de finesses van een duolegaat te snappen. Daar komt bij dat ze al jaren compleet geïsoleerd leefde, ook al omdat boer Nelen alle vertrouwelingen uit haar entourage een na een uit De Boterberg had verbannen. En wat ook eigenaardig is: de Carliers, die om de haverklap huizen en gronden kochten, waren decennialang vaste klant bij notaris Mennes uit Essen. Toch werd het duolegaat bij een andere notaris geacteerd, bij Jacques Van Roosbroeck uit Merksem. Het is moeilijk te geloven dat die transfer er op verzoek van mevrouw Carlier is gekomen. Het testament beslaat overigens maar anderhalve pagina. Minder dan twee A4’tjes om een fortuin van 200 miljoen te verdelen, dat moet zowat een wereldrecord zijn.” Notaris Mennes, intussen op emeritaat, onthoudt zich van commentaar. Discretieplicht, al wil hij ten behoeve van de goede verstaander wel beamen dat de gang van zaken hem destijds heeft verwonderd. Notaris Van Roosbroeck beroept zich al evenzeer op zijn discretieplicht. “Belt u later eens terug”, zegt hij. “Als alles is vereffend, dan pas kan de volledige waarheid boven water komen.” Discreet of niet, we mogen ervan uitgaan dat Van Roosbroeck blij was met zijn nieuwe cliënt. Notarissen vangen op erfenissen een commissie die schommelt tussen de 0,50 en 0,75 procent van de totale waarde. Graag hadden we hem gevraagd of het klopt dat in die prijs ook een portie bluf zat om gefrustreerde kandidaat-erfgenamen te misleiden. Van Roosbroeck zou de Brazilianen aanvankelijk hebben afgescheept met de mededeling dat de volledige erfenis naar de KBS ging, een versie die ook door rentmeester Leysen gretig werd verspreid. Er is inderdaad een tijd geweest dat de Antwerpse advocaat Louis Leysen (60) vlot met de pers babbelde. Om schamper te doen over de Braziliaanse familie, zoals in december 2007 in Gazet van Antwerpen. “Op de begrafenis duiken ze ineens op, terwijl ze nooit naar hun tante hebben omgekeken. Mij verbaast het niks dat ze geen cent erven.” Van die spraakzaamheid schiet niets meer over. “Daar ga ik nu eens geen commentaar op geven.”Meester Leysen is niet de enige die zich in een stilzwijgen hult, zelden een onderwerp geweten dat zoveel tongen verlamt. Wie toch praat, doet dat uitsluitend off the record. De voorbije weken heeft het mutisme zich tot het Braziliaanse kamp uitgebreid. De algehele radiostilte valt makkelijk te verklaren: er wordt op dit eigenste ogenblik druk onderhandeld om op de valreep een wellicht jarenlang aanslepend proces te voorkomen. Vanaf de zijlijn kijkt de KBS met meer dan gewone belangstelling toe. Een proces en eventuele nietigverklaring van het duolegaat zou zeer gênant zijn, het zou immers betekenen dat de KBS zich voor de kar van een stel sjoemelaars heeft laten spannen. Maar dat is zeer voorbarig, benadrukt woordvoerder Josse Abrahams. “We wachten rustig af. Het gaat tussen de Brazilianen en de privélegatarissen.”

Spartaans

J. zal het allemaal worst wezen. Hoe langer de patstelling duurt, hoe langer zij met haar vriend op De Boterberg kan wonen. Niet op het kasteel zelf, maar dat kan de pret niet drukken. Waar vind je tegenwoordig nog een conciërgewoning met een domein van 400 hectaren bos en natuur voor 300 euro in de maand? Gevonden via Lancelot, legt J. uit, een gespecialiseerd vastgoedkantoor dat bewaking van leegstaande monumenten organiseert, in dit geval in opdracht van de KBS. Op termijn wil die het beheer van De Boterberg aan een natuurvereniging toevertrouwen. Logisch, want het domein paalt aan de Kalmthoutse Heide. We lopen met J. rond het kasteel. Reusachtig is het niet, maar wel opvallend door enkele uitzinnige ornamenten. Behalve leeuwen houden draken en griffioenen de wacht, van onder de nok komt een olijke kop met slaapmuts piepen. De imposante deuren en ramen zijn potdicht, maar een venster van het souterrain gunt ons een ontluisterende blik op het leven van de laatste bewoners. De keuken is een zaak van twee elektrische komfoortjes, frigo en gootsteen hebben Churchill nog meegemaakt. De plastic tulpen en lege champagneflessen op het dressoir kunnen de sfeer niet redden, het hele kader ademt schraalheid en tristesse. Na de dood van hun moeder hebben Marie-Antoinette en Amalia nauwelijks nog een voet in het eigenlijke kasteel gezet. Ze verhuisden naar deze kelderverdieping, ooit ingericht voor huispersoneel dat er allang niet meer was. Ze hadden nochtans geld genoeg voor een faraonische hofhouding. Butler, kamermeisje, kapper, manicure en pedicure, ze hadden het in hun portefeuille niet eens gevoeld. Maar zelfs een schoonmaakster wilden ze niet, de juffrouwen sloegen in hoge nood zelf wel een dweil door hun keldervertrek. Over eten deden ze niet moeilijk. Op de komfoortjes is menig blik ravioli opgewarmd. J., zelf afkomstig uit Kalmthout, kent de verhalen over de spartaanse levenswijze van de zussen Carlier. “Zich wassen deden ze buiten aan de pomp. Ze droegen altijd dezelfde sjofele kleren. Truien waar de rafels uit puilden, het was net geen vierde wereld. Hun benen stonden vol striemen, van de rubberlaarzen die ze altijd zonder sokken droegen.”Toch, zo meent J. met vele anderen, waren de Carliers niet gierig. Wereldvreemd, dat des te meer. Maar zoals alle telgen van Kalmthout heeft ze de bewoners van De Boterberg ook van hun zonzijde leren kennen. “Met oudjaar was het hier een begankenis”, vertelt J. “Kinderen stonden in de rij om ‘Nieuwjaarke zoete’ te zingen, want het was algemeen bekend dat de Carliers erg gul waren. Ouders dropten hun kinderen met de auto voor de kasteelpoort om toch maar een graantje mee te pikken. Er waren er die zich om het hoekje gingen omkleden om een tweede keer aan te bellen. De Carliers hadden er plezier in. Als het geld op was, belden ze de bank om direct een verse lading briefjes te leveren. In de namiddag, als er ook oudere kinderen kwamen aanbellen en al het geld was uitgedeeld, gaven ze weleens een fles wijn mee.” De zussen Carlier hadden een Idéfixcomplex: aan bomen mocht niet geraakt worden, alleen zieke exemplaren werden geveld. “Natuur was hun grote passie”, zegt J. “Daar waren ze heel principieel in. Er zijn meermaals vastgoedmakelaars gepasseerd met ambitieuze plannen om een stuk grond van de Carliers vol te bouwen. Die hebben ze allemaal wandelen gestuurd. Ik vind dat wel knap, op hun manier hebben ze veel gedaan voor de natuur hier.”Wie hier ook beleefd maar beslist de deur werd gewezen, is Carlo de Benedetti. Het was 1988, de strijd om de Generale Maatschappij woedde in alle hevigheid. De Italiaanse zakentycoon was dan ook niet voor de gezonde boslucht naar De Boterberg afgezakt. De Carliers stonden bekend als de grootste particuliere aandeelhouders van de Generale Maatschappij. Allicht was zijn voorstel meer dan verleidelijk, maar moeder Carlier bleef onverzettelijk. Over haar lijk dat ze zich door die Italiaanse raider zou laten uitkopen.

De mysterieuze dood van Hector

Amalia senior, née Emma Goossens, moet een sterke vrouw zijn geweest. Geboren in Woensdrecht, opgegroeid in een café in het Antwerpse. Of ze nu echt een prostituee was, dan wel een gewillige flirt in de lokale horeca, daarover zijn de meningen verdeeld. Alleszins wil de overlevering dat ze de 26 jaar oudere Hector Carlier in een etablissement in Mariaburg bij Ekeren heeft ontmoet. Ze werd zwanger, en de steenrijke oliemagnaat deed iets wat weinigen hadden verwacht. Hij trouwde met Emma alias Amalia, en korte tijd later vestigde het jonge gezin zich op het domein De Boterberg. Het waren de jaren dertig, ondanks de wereldwijde crisis beleefde Petrofina gouden tijden. Het bedrijf werd in 1920 opgericht door een groep Antwerpse financiers rond de toen al erg bemiddelde broers Carlier, hun vader was eigenaar van een met de Generale Maatschappij gelieerde bank. Het zwarte goud van Petrofina kwam uit Roemenië, waar na de Eerste Wereldoorlog alle Duitse olieconcessies onder sekwester werden gelegd. De Carliers en co. slaagden erin deze olievelden over te nemen. Het bleek een meesterzet. Met de petroleum stroomde het geld met bakken tegelijk richting Antwerpen. In die periode werd het fortuin gemaakt dat na de oorlog alleen maar zou aangroeien. Maar toen was Hector Carlier er al niet meer.De erfeniskwestie heeft in Kalmthout en omgeving een onverwacht neveneffect gesorteerd. Een lang vergeten mysterie levert opnieuw splijtstof voor verhitte toogdiscussies. Wat heeft er zich die 1ste januari 1946 op De Boterberg afgespeeld? Volgens het aangiftebulletin van de gemeente is de zaak duidelijk. De toen 62-jarige oliemagnaat werd door een hartaanval geveld, vastgesteld en geattesteerd door een arts. Maar in de streek deden andere geruchten de ronde. Carlier zou zelfmoord hebben gepleegd. Het motief lag voor de hand: het hele Petrofinabestuur, de gebroeders Carlier op kop, werd door de repressie vervolgd wegens economische collaboratie. Minstens even hardnekkig was een tweede gerucht, dat onlangs nieuw leven werd ingeblazen door een publicatie in het jaarboek van de heemkundige kring Essen. Hector Carlier heeft zijn dood zelf geënsceneerd en is naar zijn familie in Brazilië gevlucht om aan zijn proces te ontkomen. In zijn kist zouden stenen hebben gelegen, als het al geen lijk van een opgegraven Duitse soldaat was. Her en der gaan al stemmen op om het familiegraf in Antwerpen open te breken en desnoods met DNA-onderzoek uitsluitsel te geven. In het Braziliaanse kamp wordt die thesis met klem ontkend, materiële bewijzen zoals foto’s of brieven van Hector in Brazilië ontbreken al helemaal. Er zijn vooralsnog goede redenen om aan te nemen dat Amalia Goossens er na de oorlog alleen voor stond met haar drie kinderen die hun jeugd in Zwitserse kostscholen hebben gesleten. Er wordt gezegd dat de meisjes voor advocaat hebben gestudeerd, maar er wordt zoveel gezegd. Vast staat dat zoon Ferdinand mentaal gehandicapt was en er wat vreemde hobby’s op na hield. Rondspoken met een masker en groene brilglazen om ongewenste wandelaars of houtsprokkelaars de daver op het lijf te jagen. Cruisen over de brandwegen van De Boterberg met wrakken van Amerikaanse sleeën die hij zelf rijwaardig maakte. Ook Amalia wordt als een intellectuele minus habens omschreven, maar Marie-Antoinette had ze wel allemaal op een rijtje. Werken heeft ze nooit gedaan, maar ze kon gepassioneerd praten over kunst. Net als haar moeder was ze vaste klant bij het bekende veilinghuis Campo. Als de Carliers een telefonisch bod uitbrachten, was de koers meestal gereden. Geld? Dat bleef binnenstromen. Het geurde niet meer naar olie, maar was vooral afkomstig van dividenden, huur en pacht. De familie had een eigen accountant, de man beheerde het familievermogen vanuit een imposant flatgebouw op de Antwerpse Singel, dat nog altijd als de Carliertower bekendstaat. De beleggingsstrategie leek op het Monopoliespel geïnspireerd: alle gronden in de buurt van De Boterberg opkopen, al was het maar om potentiële buren zover mogelijk af te houden. Daarnaast werden vooral in Antwerpen halve straten overgenomen, zoals op het plein de Wapper, waar menig winkelpand onder de erfenis Carliers valt. De wilde champagnefeesten uit de jaren dertig waren voorbij. Na de dood van Hector plooide het gezin zich helemaal terug op zijn landgoed. Mevrouw V. heeft daar sterke anekdotes over. Ze heeft de familie dertig jaar gekend, haar man was al die tijd de vaste huisarts van de Carliers. “Ze kwamen wel buiten”, vertelt ze. “Altijd met een dikke Amerikaanse slee. De moeder aan het stuur, de volwassen kinderen op hun vaste plaats. Ze hadden zo hun gewoontes. Altijd dezelfde producten kopen in dezelfde winkels, altijd naar dezelfde cafés als ze iets wilden drinken. In het dorp stonden ze als vriendelijk maar erg gereserveerd bekend. Daar kan ik van meespreken. Meestal ging mijn man op huisbezoek, maar het gebeurde dat ze op consultatie kwamen. Dan parkeerde de moeder aan de overkant. Een van de dochters moest door het raam komen gluren om het aantal mensen in de wachtkamer te tellen. Pas als de laatste patiënt de deur uit was, kwamen de Carliers binnen. Af en toe gingen ze naar het restaurant om de hoek. Daar werden ze in een aparte kamer bediend. De moeder heeft haar kinderen altijd onder de vleugels gehouden, ook toen ze al volwassen waren. Het is geen toeval dat de dochters nooit zijn getrouwd, dat zou de moeder nooit gewild hebben. Misschien lag het aan haar eigen verleden, ze moest niet veel meer weten van mannen.” Na de dood van de moeder waren de dochters hun kompas en roerganger kwijt. De vacature zou door een onwaarschijnlijke kandidaat worden ingevuld. Het moet zo’n twintig jaar geleden zijn dat Pol Nelen een bescheiden entree op De Boterberg maakte. Zoals veel boeren in de streek pachtte hij grond van de Carliers. En zo werd hij al eens gevraagd voor een klus. Een omheining herstellen, een zieke boom vellen, tot zover niks ongewoons. Er zijn velen in Kalmthout die op De Boterberg hebben geklust. Vorstelijk en zwart betaald, want op dat vlak lieten de Carliers zich niet kennen. Maar Pol Nelen bleek voor een boer uitzonderlijk polyvalent. Het duurde niet lang of hij spendeerde meer tijd op het domein dan op zijn boerderij, waar hij zich niet alleen met handenarbeid onledig hield. Pol Nelen werkte zich op tot chauffeur en vertrouwensman van de juffrouwen, geen van beiden gezegend met een sterk gestel. Waren de juffrouwen ziek? Dan verschenen ook vrouw en dochter Nelen op De Boterberg om de dames op te passen. Na de dood van Amalia in 2001 werd de greep van de Nelens op De Boterberg nog groter. Rekeningen betalen? De Nelens hadden een volmacht, naar verluidt was Lisa Nelen ook perfect in staat de handtekening van Marie-Antoinette na te bootsen. Nog altijd stroomden de inkomsten binnen, maar het beheer was in andere handen overgegaan. Accountant Tony Bervoets, wiens vader nog privésecretaris van Hector Carlier is geweest, werd voor bewezen diensten bedankt. Niet door Marie-Antoinette maar door Pol Nelen, die Bervoets letterlijk met de riek uit De Boterberg verdreven zou hebben. De plaats van Bervoets werd snel ingenomen… door advocaat Louis Leysen.

Gans alleen

Zo zijn er wel meer verhalen. De Nelens zouden er alles aan gedaan hebben om de op zich al kleine entourage van de Carliers uit te dunnen. Hun veto gold ook voor de Brazilianen, die volgens talloze getuigen wel degelijk meermaals bij hun nichten in Kalmthout op bezoek zijn gekomen. Logeren op De Boterberg zoals voorheen, dat zat er niet meer in. Ook dokter V., een bekend huisarts in Kalmthout, rekent zich tot de slachtoffers. Hij moet voorzichtig zijn met verklaringen. Medisch geheim, tenslotte heeft hij de ogen gesloten van zowel de moeder, de zoon als de jongste dochter. Maar het steekt hem dat hij Marie-Antoinette, de oudste maar langstlevende telg van Hector Carlier, niet aan haar sterfbed heeft kunnen bijstaan. Een riek is er bij hem niet aan te pas gekomen, het ging veel subtieler. “Na de dood van haar zus voelde ze zich eenzaam. Ze was ook bang, zo gans alleen in dat kasteel in het bos. Om haar gerust te stellen bleef boer Nelen slapen. Daar chanteerde hij haar mee. Als ze niet naar hem luisterde, als ze bijvoorbeeld ongewenste bezoekers zoals ikzelf uitnodigde, bleef hij die nacht niet slapen. Op een keer belde ze, laat op de avond. Dat ze me wilde spreken, maar dat ze niet mocht van de boer. Ze zat volledig in zijn macht.” De breuk met de patiënt was al een feit, toen doktersvrouw V. Marie-Antoinette in het ziekenhuis ging bezoeken. “Ik had een cadeautje meegenomen”, vertelt ze. “Kunstcatalogi van Campo, ze was ermee in de wolken en is er meteen in gaan bladeren. Toen ik weer vertrok, smeekte ze echter om de boeken terug te nemen. Anders, zei ze, gaat de boer vragen van wie ik dat gekregen heb. Weet je, ik mag er niet aan denken hoe ze is gestorven. Door iedereen verlaten, omringd door lijkenpikkers.” Het zal wel geen pretje zijn om het voorwerp van al die verhalen, geruchten en roddels uit te maken. Dat er al heel wat waardevols, kunstwerken en tafelzilver, uit De Boterberg naar Essen-Hoek is verdwenen. En dat het nu hommeles is in binnen de familie Nelen, omdat de dochter om een nog onbekende reden buiten het testament is gevallen. Vervelend allemaal, net zoals de dagvaarding die hem boven het hoofd hangt. Maar zou boer Nelen er echt wakker van liggen? Paris vaut bien une messe, en een kermis is een geseling waard. Het ziet er trouwens naar uit dat hij straks een flinke troostprijs mag ontvangen. Uit confidentiële maar goed ingelichte bron: de onderhandelingen tussen de Brazilianen en het zogenaamde trio schieten aardig op. Meer dan waarschijnlijk draait het uit op een dading. Nelen en co. betalen de Brazilianen een niet nader genoemd bedrag om van alle procedures af te zien. Het zal om een forse som gaan, maar toch ook niet meer dan een fractie van het omstreden, particuliere erfdeel. Nelens status van kersvers miljardair komt alleszins niet het gedrang. In café Bostella in Essen-Hoek kijken ze niet verbaasd op van ons mislukte bezoek. Wat hadden we dan gedacht? Pol Nelen heeft wel wat te verbergen deze dagen. De rijkste boer van de Kempen is geen stamgast, maar zijn krachttoer wordt aan de toog druk besproken. Er klinkt enige verontwaardiging doorheen de commentaren, maar ook bewondering. Valère Mattheusen, gepensioneerd postbode, vat het goed samen. Ge moet ze verdomme niet onderschatten, die boeren uit de Kempen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234