Dinsdag 27/09/2022

Zondagskind met gouden voeten

Al een paar jaar speelt Eden Hazard de pannen van het dak bij het Franse Lille. Nu wenkt de Premier League, en reken maar dat er interesse is voor de geniale dribbelkont. Portret van een zondagskind, jonge vader, grote mond. 'Hij heeft nog nooit tegenslag gehad.'

18 augustus 2011. In het Noord-Franse Camphin-en-Pévèle hangt een enorme wolk boven het trainingscomplex van Lille. Het Domaine de Luchin ligt verscholen achter een klein bosje vlak bij de autosnelweg.

Camphin-en-Pévèle is voor Vlamingen weinig meer dan een hoop kasseien. Putten en stenen, duwen en stoempen, op weg naar de velodroom van Roubaix. Een paar honderd supporters wachten aan een haast militaire slagboom, opeengepakt maar vol verlangen, jong en oud, het rood-zwarte tenue van 'Le Losc' stevig omgord. Steevast op de rug gedrukt: '10: HAZARD'.

De wolk, zwart als kool, waait over en zal een paar uur later Pukkelpop aan flarden rijten. Het kleine legioen sijpelt langzaam het domein binnen. Dit is een simpele training in de aanloop naar de wedstrijd tegen Caen, maar toch loopt het complex vol. Wanneer de A-kern het terrein op wandelt, zijn alle ogen gericht op het kleine mannetje met het opvallende schoeisel. 'Eden, ici!', weerklinkt unisono. Een uur lang zal Eden Hazard weinig meer doen dan nonchalant op doel trappen. Dol op de bal. Geen sprint of tackle voor le petit Belge, die steeds te vinden is langs de zijlijn, dicht bij het publiek. Zíjn publiek. Hazard is een publieksspeler, ook na de training: iedereen een handtekening, op de foto met de dames. Alleen journalisten krijgen geen aandacht. Beetje hautain: 'Je n'ai pas envie.' Iedereen smeert stroop aan zijn dunne baard. Een fan: "Eden Hazard is onze koning."

Het rijk van 'Roi Hazard' was zelden groter in Frankrijk: speler van het jaar, tweevoudig belofte van het jaar, de titel met Lille, de beker met Lille, de poules van de Champions League met Lille. Het einde van de cyclus wenkt.

Onbekende wereld

Na acht jaar Frankrijk is het verhaal geschreven. Lille heeft Hazard gevormd. Als voetballer, maar ook als mens. Veertien was hij in 2005 bij zijn aankomst in Frankrijk. Een uk, letterlijk. Hij had net een aanbod van Anderlecht afgeslagen wegens te licht. Niet financieel te licht - jeugdspelers worden niet betaald - maar wel inhoudelijk. "Anderlecht kon geen project voorleggen", oordeelde vader Thierry. Na de duiveltjes bij Braine-le-Comte en de miniemen bij Tubize volgden dus de knapen bij Lille. Hoe de Fransen hem op het spoor kwamen? Vreemd verhaal. Par hazard, bijna. Met de Waals-Brabantse selectie gaf Eden als tiener een beloftenteam van dames partij. 5-0 verlies. Ze waren te groot en te sterk, de dames. Achteraf, in de tribune, tikten twee scouts van Lille hem op de schouder.

Eden Hazard kreeg een kleine kamer in het befaamde 'centre de formation' van Lille, in Domaine de Luchin, een gespierde vierkantshoeve zoals in Rundskop, maar dan groter, en vooral moderner. De kleine speelvogel verliet het ouderlijke nest met gemengde gevoelens. De goesting was er wel. Maar wie veertien is, wil 's avonds met papa en mama tv-kijken, en niet alleen op een kamer, ver van huis. "Een moeder wil haar kind nooit zo vroeg afstaan", zegt moeder Carine. "Je zoon zien vertrekken naar een onbekende wereld, dat voelt vreemd aan."

Hazard zette door, beet op de tanden. "Hij kreeg een gsm van Lille, om te kunnen bellen met het thuisfront", zegt Jolan Mine, de neef van Hazard, maar ook de boezemvriend. De twee bellen bijna dagelijks, maar zien elkaar ook wekelijks. "'Ik mis thuis. Ik mis jou', stond in de eerste sms'jes. Eden was nooit ongelukkig. Maar het was niet altijd even simpel. Nu en dan een coup de blues. Geen zin meer om te trainen, geen zin meer in Lille. Al huilde hij nooit. Althans niet aan de telefoon. Daar is hij te sterk voor. Ik zou het niet gekund hebben, vertrekken op mijn veertiende. De bal heeft hem overeind gehouden."

De bal als houvast. Kan ook moeilijk anders: Eden Hazard komt uit een volbloed voetbalfamilie. Vader Thierry draafde de lijn af bij La Louvière in tweede klasse. Moeder Carine speelde een divisie hoger, bij de dames van Braine-le-Comte. Passioneel en professioneel, Thierry en Carine. Beiden ook leerkracht lichamelijke opvoeding. Sport en spel als DNA, de leidraad van de familie Hazard. Hun woning grenst aan het grasveld van Royal Stade Brainois. De straatnaam? Rue du Stade.

Het gezin telt vier zonen, met vier opvallende namen. Bij de eerste zwangerschap was Carine erg verknocht aan haar bolle buik. Ze sprak over 'het paradijs'. Resultaat? 'Eden' Hazard. Daarna kwamen Thorgan, Kylian en Ethan. Thorgan vanwege de stripreeks, Kylian is geïnspireerd op Gillian en Ethan is een samenvoegsel: e van Eden, th van Thorgan en an van Kylian. Vier zonen, vier keer voetbal, hoewel de jongste, Ethan, meer interesse heeft voor kunst. "Een beetje artistiek", zegt vader Thierry.

Het gezinsleven stond helemaal in het teken van voetbal: shotten in de tuin, in de keuken, in de woonkamer, in de slaapkamer. Een stoel was een tegenstrever, een zetel een doel. De kristallen collectie in de woonkamer? Rijp voor de glascontainer. Op de trouwfoto hangen Thierry en Carine met lijm en plakband aan elkaar.

Eden werd streng opgevoed en moest op tijd naar bed. De tweede helft van de Champions Leaguematchen zag hij door het sleutelgat van de slaapkamer. Eden vergat zijn boekentas maar had altijd een bal bij zich. Eden had geen tijd voor huiswerk, hij móést shotten. Moest: natuurlijke drang. In de blauw-wit-rode uitrusting van de Fransen. Zidane was zijn held.

Nog altijd rijden de Hazards jaarlijks 50.000 kilometer om hun kwartet aan het werk te zien. De bal als bindmiddel. "Het gezin vreet voetbal", zegt Michaël Pauly, de eerste jeugdcoach van Eden bij de duiveltjes van Stade Brainois en voormalig viceconsul in Kazachstan. "Nu, vroeger, altijd al. Ik was zijn eerste trainer, samen met zijn vader Thierry. En nog altijd is Eden mij erkentelijk. Bij de interland in Kazachstan zagen we elkaar terug. Mooi moment. Eden kreeg indertijd geen voorkeursrol, natuurlijk niet. Maar ach, rol of geen rol, je zag na vijf minuten op de eerste training dat het klein manneke talent had. Toen al. En dat beseften vader en moeder Hazard. Zonder te pochen. Nuchtere mensen, sans grosses têtes."

Hamburgergate

Eden Hazard speelde bij de jeugd van Brainois - en later ook bij Tubize - de concurrentie letterlijk op een hoopje. Hij was een magneet voor scouts uit binnen- en buitenland. Ook bij Lille stoomde Hazard door de jeugdreeksen. Altijd present, nooit geblesseerd. Een zondagskind. In alle stilte werd de diamant geslepen.

De eerste keer dat Hazard echt openbarstte, was in eigen land, op het EK voor min-17-jarigen in 2007. De Spanjaard Bojan Krkic (ex-Barcelona) en de Duitser Toni Kroos (Bayern München) waren de bekendste namen op het jeugdtoernooi. "Maar het was Eden die alle aandacht trok", zegt toenmalig coach Bob Browaeys. "Hij was toen zelfs nog een jaar jonger dan de rest. Hazard speelde op instinct en intuïtie. Zoals altijd. Resultaat? Hij werd tot speler van het toernooi verkozen."

Ook bij de echte Duivels deed Hazard van zich spreken. Hij was zeventien jaar en 316 dagen toen hij zijn eerste nationale selectie op zak stak. Bij zijn eerste training met de Duivels zaten mensen uit Braine-le-Comte in de tribune. Trots, ook emotioneel. Hun goudklompje ging het maken, hij zou hun stad op de kaart zetten.

Maar bij de Duivels liep het niet zo'n vaart, althans niet onder Georges Leekens. Die las het talent wel eens de levieten. Hazard loopt te weinig. Hazard is lui. Leekens: "Eden moet zich dringend in vraag stellen. Wat doe ik voor mezelf? Wat doe ik voor het team? Journalisten krijgen van hun baas een deadline. Welnu, ik stel Hazard een deadline. 'Bouge ton cul', beweeg je kont, verdorie."

Hazard werd in geen tijd echter de chouchou van het Belgische publiek. Ook al had België te veel zwakke momenten in de race richting het EK 2012 in Polen en Oekraïne. Winst en verlies, hoop en vrees. Tegen Turkije moest het gebeuren. Winnen was de enige optie. Alle druk rustte op de schouders van Hazard. De president van Frankrijk moest ook de koning van België worden.

Helaas: Hazard stelde teleur en werd gewisseld, dik tegen zijn zin. Assistent Wilmots en bondscoach Leekens kregen verbale drek over zich heen, zo leren camerabeelden. En liplezers. Het stond 1-1 en België moest winnen, het Boudewijnstadion stond in brand. En Hazard? Die wandelde het stadion uit en at een hamburger. Samen met zijn vader, aan de ingang. Ostentatief. Een VRT-camera legde de beelden vast. Hazard zat in een lastig parket.

'Hamburgergate' kostte hem aanvankelijk drie wedstrijden schorsing. Hazard kwam zijn 'straf' per mail te weten, want hij had zijn nieuwe gsm-nummer niet meegedeeld aan de bond. Het stuk fastfood deelde het land op in kampen. Vlaanderen schaarde zich enigszins achter Leekens. 'Hazard heeft te veel maniertjes.' Bezuiden de taalgrens bleef Hazard buiten schot. 'Leekens overdrijft.' Ook in Lille was de trainer en niet de speler kop van Jut. Hazard zelf zweeg aanvankelijk. De hetze deed pijn. Zijn entourage zweeg niet.

Het voorval maakt duidelijk hoe sterk de speler omringd is. Er zijn niet alleen de ouders, er is ook de coach van Lille, en er is - vooral - zijn managementbureau TBN Soccer NT. Die clan schermt Hazard stevig af. Hij geeft amper interviews, er zijn geen lekken over zijn privéleven. Alleen voetbal, voetbal, voetbal. "Het herhaaldelijk in twijfel trekken van het professionalisme van Eden is niet aanvaardbaar en moet onmiddellijk stoppen", poneerde TBN Soccer NT in een open brief als reactie op de schorsing. Plotseling ontstonden twijfels over Hazard. 'Engel of Duivel?', kopte Voetbalmagazinein augustus 2011. Moeder Carine suste de gemoederen: "Eden zal de Rode Duivels nooit de rug toekeren. Hij is er te trots op Belg te zijn. Hij is trots omdat hij met Lukaku en Kompany kan spelen. Hij houdt van die mannen. 'La petite Belgique', zegt hij zo vaak. De underdog. Eden is gek op België. Hij is geen Vlaming, geen Waal, Eden is een Belg. Een fiere Belg. Weten de mensen eigenlijk dat hij bij de titelviering met Lille een Belgische vlag droeg? Weten de mensen dat? Neen."

Piëdestal

De Morgenprobeerde Eden Hazardmeermaals tot een interview te verleiden. Tevergeefs. Het bleef bij een hooghartige afwijzing en een wat vreemd gesprek op de parking van Lille. Hazard staat tussen de dure spelerskarren foto's te nemen van de spelers rond hem. Hiphop weerklinkt. Er zijn laptops, smartphones, camera's. Vedetten onder elkaar. Hazard als Petit Prince. Een interview? Hoongelach is ons deel. "Pas du tout", meer niet. "Pas envie." Aandringen heeft geen zin. Hazard keert ons de rug toe. Maniertjes. Zelfs voor de kompanen rond hem, die vreemd opkijken.

"Eden is geen dikke nek", vertelt moeder Carine. Zelfde verhaal bij ex-coach Browaeys. "De positie van een speler op het veld bepaalt zijn gedrag naast het veld. Eden Hazard is een beetje een speelvogel. Hij is niet arrogant." Jolan Mine, zijn beste vriend, moet lachen om de term arrogantie. "Zijn levensstijl is niet die van een dikke nek. Eden is nonchalant, dat is iets anders. Zijn manier van leven wordt verkeerd geïnterpreteerd. Zie jij een Louis Vuitton om zijn nek of een Gucci aan zijn arm? Neen, hij draagt gewoon de kledij van zijn sponsor, Nike. Gewone truien, gewone kleren. Bel hem, en hij neemt op. Ga langs, en hij maakt eten."

De kleine controverse omtrent Hazard mag geen verwondering wekken. Hazard is nog altijd maar 21. Wie is volwassen op zijn 21ste? Hij groeide op in een omgeving die hem alleen maar bevestigde. Als kind al was hij het grote talent van Stade Brainois. En nog altijd is hij de kleine grote man. Hazard wordt in verband gebracht met alle Europese topclubs. In Frankrijk kreeg hij alle titels die er maar zijn. Iedereen laaft zich aan het talent van de kleine Belg. Op zijn zestiende had hij al een manager. Hij was amper prof of zijn benen waren al verzekerd. Onlangs was Hazard te zien in een spotje van Nike, aan de zijde van Cristiano Ronaldo en Zlatan Ibrahimovic. Hij is een ster. Volgens iedereen. Niemand is tégen hem. Verbaast het dan dat soms maniertjes bovendrijven?

"Vergeet niet dat hij al op zijn veertiende zelfstandig moest worden", zegt moeder Carine. "Hij is opgegroeid in een wereld van volwassenen. Hij heeft genoeg maturiteit, geloof me. Ik geef wel toe dat we schrokken, eind 2010, toen hij plotseling vader werd. 'Zo vroeg', dacht ik eerlijk. Maar het gaat goed met zijn gezinnetje. We maken ons geen zorgen." Over mevrouw Hazard is weinig bekend. Natacha is afkomstig uit het Henegouwse Ecaussines, ze is een oud schoolvriendinnetje van Hazard. Yanis heet de zoon. Yanis Hazard.

"De pers kan Eden pijn doen", vervolgt Carine. "Alles wat hij zegt wordt geïnterpreteerd. Ook als het om níéts gaat. Daarom remmen we vaak dingen af. Logisch toch? Ook over zijn gezin. Dat is puur privé. Dat gaat niemand aan."

Kwantumsprong

Wat opvalt aan de nog jonge carrière van Eden Hazard: hij heeft nooit pech. Alles lukt. Van Braine-le-Comte naar Tubize, naar Lille, naar de Duivels. Amper blessures, amper kritiek, althans bij Lille. En dat weet hij. Hazard twijfelt schijnbaar nooit.

Carine: "Hij heeft in zijn leven nog nooit tegenslag gehad, dat klopt. Alleen het verlies van zijn grootvader, toen hij acht jaar was. Aan hem denkt hij vaak, bij ieder doelpunt, na iedere overwinning. Zijn grootvader is altijd bij hem. Maar het verlies van je pépé, dat overkomt iedereen."

Ook moeder Carine beseft dat alles voorlopig gesmeerd loopt. Maar de druk neemt wel toe. Straks wachten de Premier League, de WAG's, de tabloids. Ieder detail, iedere misser, iedere quote, ieder maniertje wordt uitgelicht en uitvergroot. Leven onder een stolp is niet mogelijk over het Kanaal. Daar moet Hazard straks mee leren te leven. En met het grote geld, al verdient hij ook niet slecht bij Lille. Volgens France Footballis hij met een jaarsalaris van 5,5 miljoen euro de grootverdiener in Frankrijk. Maar de bedragen bij de toppers in Engeland zijn vaak nog een veelvoud van de Franse loonbriefjes.

Meer dan ooit zal de omkadering van het toptalent belangrijk zijn, de ouders, de vriendin, de managers. Eden Hazard staat voor de kwantumsprong van zijn carrière. "Technisch gesproken is hij er klaar voor", besluit Carine. "Hij wil spelen, scoren, een carrière uitbouwen. Maar het kan dus ook dik tegenvallen. On verra."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234