Maandag 26/09/2022

Zoon van rabbi die stierf in terreuraanval op Indiase stad krijgt kans op nieuw leven

Nanny volgt terrorismeweesje van Mumbai naar Israël

Nauwelijks twee weken geleden zat de kleine Moshe Holtzberg troosteloos naast de levenloze lichamen van zijn ouders, beiden omgekomen in het terroristische inferno in Mumbai. Sandra Samuel, een Indiase nanny, redde hem echter uit de klauwen van de militanten en volgde de dreumes naar zijn nieuwe thuis in Israël.

door Ben Lyfield

Migdal Haemek l Samuels twee volwassen zonen zullen hun moeder even moeten missen. Minstens een half jaar, mogelijk een jaar blijft ze bij Moshes familie in Israël, tot de jongen zich helemaal schikt in zijn nieuwe leven.

De laatste keer dat de wereld het jongetje van twee zag, was op de herdenkingsdienst voor zijn ouders in Mumbai, terwijl hij in tranen naar zijn moeder riep. "Ima, Ima, Ima", weerklonk het door de zwijgende rangen van de rouwenden. Nu danst de jongen mee op liedjes voor het chanoekafeest. Hij kreeg inmiddels de bijnaam 'het mirakel van Mumbai' mee. Uitgelaten roept hij "grote snoep" bij beelden van suikergoed die op het tv-scherm voorbijflitsen.

"Hij gedraagt zich als een gewoon kind, hij amuseert zich. Hij is eraan gewend dat er andere mensen rondom hem zijn", legt nanny Samuel uit. "Hij is hier graag. Het stelt het goed, normaal. Hij eet goed en slaapt heel goed nu."

De nanny en de peuter verblijven in het huis van Moshes grootoom, de orthodoxe rabbi Yitzhak David Grossman, de spirituele leider van Migdal Haemek, een plaatsje in het noorden van Israël. De rabbi is tevens hoofd van de plaatselijke Migdal Ohrschool. Over enkele dagen verhuizen ze naar de woonst van Moshes grootouders van moederszijde, in het nabijgelegen Afula.

Samuel woonde al bij het gezin Holtzberg in sinds de jongen nog maar tien dagen oud was en verzorgt hem de klok rond: van zijn ontbijt tot zijn slaapliedje. De 44-jarige vrouw heeft zelf twee volwassen zonen in India, maar is hoegenaamd niet zinnens om het jongetje binnen afzienbare tijd achter te laten. Minstens een half jaar, mogelijk een jaar, blijft ze in Israël, "afhankelijk van hoe snel Moshe aan zijn familie went".

Geen heldin

Ze is duidelijk tevreden dat het Moshe goed gaat. Maar ze wimpelt het idee af dat ze een heldin is, dat ze zich niet kan voorstellen dat ze niet op Moshes gehuil gereageerd zou hebben. "Hoe zou iemand niet onmiddellijk kunnen reageren als zo'n klein kind je naam roept?" En ze voegt eraan toe dat het haar ten diepste spijt dat ze tijdens die beproeving niet aan de ouders van de jongen dacht, aan rabbi Gabriel Holtzberg en zijn vrouw Rivki. Al haar gedachten gingen naar het kind uit. "Ik ben geen engel. Als ik moedig was geweest, had ik hem doorgegeven aan mijn collega Jacky en had ik iets voor de rabbi en zijn vrouw gedaan. Ik heb er niet bij stilgestaan. Het jongetje was belangrijk voor mij, dus heb ik hem meegenomen."

De familie Holtzberg runde het Joodse religieuze centrum en gastenverblijf Chabad House in Mumbai. Daar speelde zich een van de langgerektste aanvallen af van de gebeurtenissen die Mumbai vorige maand op zijn grondvesten deden daveren. Militaire commando's daalden vanuit helikopters af op het dak, anderen bliezen een gat in een muur om de terroristen uit hun schuilplaats te drijven. Ondanks hun inspanningen vielen er in het Chabad House zeven dodelijke slachtoffers. En als Samuels zoon de kleine Moshe was komen halen zoals hij dat meestal op woensdag deed, dan had de dreumes het wellicht evenmin overleefd. Haar zoon daagde echter niet op, waardoor Sandra Samuel zelf nog in het Chabad was toen de aanvallen begonnen. "God hield me daar, omdat God al wist wat zou gebeuren", zegt ze nu.

'Sandra, Sandra'

Toen de aanval laat op die bewuste woensdag begon, verborg ze zich samen met een collega tussen twee koelkasten in een opslagruimte. Daar bleef ze tot ze Moshe de volgende morgen, om kwart voor elf, haar naam hoorde roepen van op de verdieping boven haar. "Hij huilde terwijl hij mijn naam herhaalde: 'Sandra, Sandra'." Toen ze in de kamer kwam van waar de kreten kwamen, zag ze ook diens ouders op de vloer. "Ze waren niet gewond. Aan de voeten van de rabbi lag een beetje bloed. Rivka lag op de vloer. Ze leken te slapen. Ik keek even, raapte Moshe op en liep weg, zonder verder iets, alleen zijn pop. Omdat hij die gewend is."

De eerste vier nachten na de aanval werd het jongetje telkens wakker en vroeg hij naar zijn ouders. Nu slaapt hij goed, mama en papa vernoemt hij niet meer. "Hij heeft schommels, een tuin en een wip. Hij vraagt zelfs niet meer naar hen, omdat hij te gelukkig is. Hij vindt het hier fantastisch."

© The Independent

Nanny Sandra Samuel:

Ik ben geen engel. Als ik moedig was geweest, had ik ook iets voor de rabbi en zijn vrouw gedaan

n Samuel met de twee jaar oude Moshe in de tuin van zijn grootoom in Israël. De jongen past zich wonderwel aan in zijn nieuwe thuis.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234