Zondag 02/10/2022

NieuwsVoetbal

Engelse dames brengen voetbal eindelijk thuis

null Beeld EPA
Beeld EPA

Engeland veroverde zondagavond de Europese titel bij de vrouwen. ‘Has football finally come home’, zoals ze aan de overkant van de plas altijd beweren?

Patrick van IJzendoorn

‘Het was aan de vrouwen om voetbal thuis te brengen!’ Op de ochtend nadat het Engelse vrouwenteam Europees kampioen is geworden, toont Corrine Hidderley een brede lach. Met haar vriendin Terri Leanne Daly en hun vijf kinderen staat ze bij de ingang van het Nationale Voetbalmuseum in Manchester. ‘Wat er op Wembley is gebeurd, dat is zo inspirerend,’ vervolgt ze,’ ’Voor meisjes en vrouwen natuurlijk, maar misschien kunnen de heren voetballers wat opsteken van de teamgeest die we hebben gezien.’

Die aanstekelijke teamgeest was zondagavond in volle glorie te aanschouwen, bijvoorbeeld toen de Engelse spelers hossend de ruimte in de spelonken van het Wembley Stadion betraden waar hun baas Sarina Wiegman tekst en uitleg zat te geven over de historische prestatie. ‘It’s coming home,’ klonk het uitgelaten na de 2-1 zege op de Duitsers. Met een knipoog parafraseerde voormalig Staatssecretaris van Sportzaken Tracey Crouch oud-premier Margaret Thatcher, die ooit zei dat als je iets gedaan wilt krijgen een vrouw moet inschakelen.

Een jaar nadat de Euro-finale van de mannelijke vedettes in een anti-climax was geëindigd - ze verloren na een hoopgevend begin met strafschoppen van Italië - brachten de Leeuwinnen grote vreugde naar Wembley waar bijna 88.000 mensen zaten, een record uit de EK-geschiedenis. Anders dan bij de mannenfinale waren er geen horden die het nationale stadion voor de aftrap bestormden. Noch waren er supporters die, na het snuiven van cocaïne, een vuurpijl in hun achterste duwden om deze trots af te doen ontvlammen.

Het vrouwenvoetbal werd met lof beladen. In Engelse kranten verschenen afgelopen dagen brieven van lezers die hadden opgemerkt dat vrouwenvoetballers amper duiken, klagen of simuleren. Een voorbeeld was de memorabele hakbal van de Engelse invalster Alessia Russo in de halve finale. Vlak daarvoor had ze een ferme duw van een Zweedse verdediger gekregen. Een beetje man zou zijn gaan liggen, verontwaardigd roepend om een strafschop. Vrouwen, zo was de teneur, spelen voetbal zoals het ooit bedoeld was. Als heren.

Tijdens de finale stal Russo opnieuw de harten van menig fan door tijdens de verlenging wat ondeugend over de rug mee te kijken bij een Duitse speelster die tactische aanwijzingen op een briefje aan het bestuderen was. Voor de Duitsers, die acht van de twaalf voorgaande EK’s hadden gewonnen, was het een zure avond. In de Duitse pers, Bild voorop, klonken klachten over hoe de Engelsen waren bevoordeeld, net als bij de finale van 1966. Geslacht speelt duidelijk geen rol bij de rivaliteit tussen deze twee grote voetbalnaties.

Meteen na de overwinning stroomden de felicitaties binnen, van koningin Elizabeth tot premier Boris Johnson, die zijn huwelijksfeest even had onderbroken door met zijn jongste kinderen naar het voetbal te kijken, in ieder geval voor de fotograaf. The Spice Girls, met mevrouw Beckham, loofden de tentoongestelde Girl Power. David Baddiel was ook blij. ‘Het is thuis gekomen, een zin waarvan ik dacht dat ik deze nooit zou schrijven,’ tweette de auteur van ‘It’s coming home’. De Leeuwinnen sierden de voorpagina’s van alle kranten, zelfs die van de Financial Times.

Een foto heeft reeds iconische waarde gekregen: van invalster Chloe Kelly die na het scoren van de winnende treffer zwaaiend met haar uitgetrokken shirt over het heilige gras rende. ’Het beeld van een shirtloze vrouw in een sport-bh - uiterst belangwekkend,’ oordeelde de commentator Lucy Ward, zelf een oud-voetballer, ‘dit is een vrouwenlichaam - niet voor seks of voor de show - maar voor de pure vreugde over wat ze kan doen en de kracht en vaardigheden die ze bezit. Geweldig.’

De overwinning zorgt niet alleen voor de hoop dat vrouwenvoetbal zich verder ontwikkelt, maar ook voor reflectie waarom het nu pas gebeurt. In 1984 stonden de Engelse vrouwen ook al in de finale, maar die werd onder erbarmelijke omstandigheden gehouden in het stadion van Luton. Voor en na de EK-wedstrijden moesten de spelers gewoon naar hun werk. Geld was er nauwelijks, beelden ook niet. Sterker, dertien jaar eerder pas had de Engelse voetbalbond het verbod op het organiseren van vrouwenvoetbal ingetrokken.

Voordat door de bobo’s een eeuw terug overeengekomen was dat ‘het voetbalspel ongeschikt voor vrouwen is’, genoot vrouwenvoetbal populariteit, zo toont het genoemde voetbalmuseum in Manchester aan. Dat gold vooral voor Dick, Kerr’s FC uit Preston, een team dat tijdens de Eerste Wereldoorlog was gevormd voor vrouwen die in munitiefabrieken werkten. In 1920 zaten er meer dan 46.000 toeschouwers in Goodison Park om sterspeler Lily Parr en haar teamgenoten te zien spelen tegen St Helens’ Ladies.

In het voetbalmuseum is steeds meer aandacht voor vrouwenvoetbal.

Er is zelfs een hele nieuwe verdieping gewijd aan voetballende vrouwen, terug gaand tot de laat-Victoriaanse tijd. Na het binnenhalen van de titel vroeg Wiegman, die een Engelse eretitel mag verwachten, aandacht voor de voorlopers, de voetballende zusters van de suffragettes. Buiten het museum kijken kinderen van Hidderley en Daly vooruit naar de voetbalactiviteiten de jongens Ethan, George, Alfie en Devon, maar niemand meer dan het enige meisje in hun midden, Beau-Sienna. ‘Ik wil spits zijn,’ zegt ze iets wat verlegen, ‘doelpunten scoren.’

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234