Dinsdag 04/10/2022

Uit het archiefRed Flames

Red Flames eisen hun plek op: ‘Als de mannen een belangrijke wedstrijd hadden, moesten wij een ommetje maken’

Red Flames Janice Cayman, Laura De Neve en Tessa Wullaert zijn klaar voor het EK vrouwenvoetbal. 'Er zit genoeg grinta in onze groep.' Beeld © Stefaan Temmerman
Red Flames Janice Cayman, Laura De Neve en Tessa Wullaert zijn klaar voor het EK vrouwenvoetbal. 'Er zit genoeg grinta in onze groep.'Beeld © Stefaan Temmerman

De Belgische vrouwelijke internationals schitteren dezer dagen op het EK voetbal. Wat is er mogelijk op het EK? Voor hun vertrek spraken we Tessa Wullaert (29), Janice Cayman (33) en Laura De Neve (27) over hun kansen.

Frank Van Laeken

Het verging het EK voor vrouwen krek hetzelfde als het EK bij de mannen: het werd een jaar uitgesteld. Met dank aan Covid-19. Euro 2020 werd in de zomer van 2021 gespeeld, en Women’s Euro 2021 is pas afgelopen woensdag afgetrapt, met het treffen tussen gastland Engeland en Oostenrijk. De Belgische vrouwen zijn er opnieuw bij, net als vijf jaar geleden in Nederland. Toen was dat een primeur. Maar de eerste ronde was meteen ook de laatste: de Red Flames verloren van Denemarken en Nederland, en wonnen van Noorwegen. De derde plaats in de groep volstond niet voor kwalificatie voor de volgende ronde.

Voor dit Europees kampioenschap werden Frankrijk (3de op de wereldranglijst bij de vrouwen), Italië (14de) en IJsland (17de) samen met ons land (19de) in groep D uitgeloot. In de voorbereidingswedstrijden losten ups en downs elkaar af. Zwaar verlies met 0-3 in en tegen Engeland, stevige winst tegen Noord-Ierland (4-1), een vervelende uitschuiver tegen Oostenrijk (0-1) en een vlotte 6-1-zege tegen Luxemburg.

Tessa Wullaert

geboren op 19 maart 1993 in Tielt • aanvalster • voetbalde bij Zulte Waregem, Anderlecht, Standard, Wolfsburg, Man. City en opnieuw Anderlecht. Speelt volgend seizoen bij Fortuna Sittard • werd 4x landskam­pioen, won 6 bekers • 3x Gouden Schoen (plus de Sparkle, een trofee vóór de Gouden Schoen werd ingevoerd). Profvoetbalster 2021-2022 • zpeelde 109 inter­lands, scoorde 67 keer

Laura De Neve

geboren op 9 oktober 1994 in Aalst • centrale verdedigster • voetbalde bij FCV Dender EH, begint straks aan haar dertiende seizoen bij Anderlecht • werd 5x landskampioen, won 2x beker van België • won trofee Profvoetbalster van het Jaar 2020-2021 • speelde 55 wed­strijden met de Red Flames, maakte twee interlandgoals

Janice Cayman

• geboren op 12 ok­to­ber 1988 in Brasschaat • rechterflankspeelster • voetbalde bij Excelsior Kaart, Lentezon Beer­se, OH Leuven, Eva’s Tienen, Blues de Pali, Florida State Un., FCF Juvisy, Western N-Y Flash en Mont­pel­lier; begint aan 4de sei­zoen bij Olympique Lyon • won met Lyon 2x de Champions League, werd 4x kampioen, won 2 bekers • won 2x de Gouden Schoen • speelde 126 interlands, scoorde 47 keer

Er zat geen regelmaat in jullie jongste ­prestaties. Is dat een zorg?

Laura De Neve: “Winnen is in principe altijd leuk voor het vertrouwen, maar ik denk niet dat winnen of verliezen in de aanloop naar zo’n toernooi zoveel uitmaakt. Tegen Oostenrijk hadden we trouwens net zo goed kunnen winnen, die uitslag zegt op zich niet zoveel. Wij focusten volledig op het EK.”

Janice Cayman: “Wat je niet ziet aan die resultaten, is dat we fysiek heel hard aan het werken waren. Een vermoeiende periode. Die oefenwedstrijden volgden elkaar ook nog eens in een hoog tempo op, de frisheid was een beetje weg. Die zal wel terug zijn wanneer we aftrappen tegen IJsland. Als je ziet dat Nederland, de Europese kampioen van 2017 en vicewereldkampioen in 2019, met 5-1 verliest van Engeland, mag je daar ook geen voorbarige conclusies uit trekken. Dit was slechts het voorbereidingsproces. Wat telt zijn de wedstrijden op het EK.”

Tessa Wullaert: “Iedereen verklaarde ons gek dat we onze eerste oefenpartij tegen Engeland wilden spelen, toch van een groter kaliber dan wij. De meeste meisjes waren pas bij de groep gekomen, er zat nog geen lijn in. Ach, het belangrijkste is dat we uit elke wedstrijd lessen hebben kunnen trekken. Ik ben niet ongerust.”

Na de wedstrijd tegen Oostenrijk klaagde bondscoach Ives Serneels over te weinig duel­kracht en intensiteit. Wat zeggen jullie daarop?

De Neve: “Ik denk dat hij het vooral over onze mentaliteit had in die match. Zowel tegen Noord-Ierland als tegen Oostenrijk was onze start te slap. Dat moet beter, maar ik zie dat niet als iets om ons echt zorgen over te maken.”

Cayman: “Er zit genoeg grinta in deze groep. Op training zijn de duels best wel scherp. In de loop van de wedstrijd tegen Oostenrijk zag je toch dat iedereen zijn voetje begon te zetten. Zaak is om dat op het EK elke keer vanaf minuut één te doen.”

Tessa Wullaert in actie tegen het vrouwenteam van Oostenrijk, vorige week, een match die de Belgische vrouwen nipt verloren. Beeld BELGA
Tessa Wullaert in actie tegen het vrouwenteam van Oostenrijk, vorige week, een match die de Belgische vrouwen nipt verloren.Beeld BELGA

De drie tegenstanders in de groepsfase staan boven de Red Flames in de wereldranking. Toch zegt de bondscoach dat de tweede ­ronde het doel moet zijn.

Cayman: “De ingesteldheid is hoe dan ook om te proberen elke wedstrijd te winnen, anders kun je beter thuisblijven. De eerste wedstrijd wordt cruciaal, dat geldt voor elk groot toernooi. We weten dat IJsland het vooral van duelkracht moet hebben, laten wij daar dan maar ons voetballend vermogen tegenoverstellen.”

De Neve: “Frankrijk is normaal gezien te hoog gegrepen. Zes op negen halen is wel mogelijk. Janice heeft gelijk: die wedstrijd tegen IJsland van morgen zal bepalend zijn. Winnen we die, dan kan er heel veel. Kijk naar Oostenrijk, dat vijf jaar geleden de halve finales heeft bereikt. Met een stevig collectief op basis van een goede organisatie liggen er mogelijkheden.”

Wullaert: “Wees gerust, tegen een team dat het van knokken moet hebben, zullen wij ook een tandje bijsteken. Technisch, fysiek en mentaal zullen we er staan.”

Vijf jaar geleden waren jullie er alle drie al bij op het vorige EK. Wat voor ervaring was dat?

Wullaert: “Een onvergetelijke. Het eerste grote toernooi voor het Belgisch vrouwenvoetbal, een uniek moment.”

Cayman: “Achteraf beseften we dat er misschien meer had ingezeten. Tijdens onze eerste match, die we met 1-0 verloren van Denemarken, waren we nog te veel onder de indruk van de omstandigheden. Dat zal ons nu niet meer overkomen.”

De Neve: “Voor mij lag het anders: ik heb daar geen minuut gespeeld. Nu hoop ik er iedere keer bij te zijn, de beleving zal zeer verschillend zijn.”

Janice, in oktober wordt u 34. Is dit uw ­laatste grote toernooi?

Cayman: (kijkt verwonderd) “Zoals ik me nu voel, ga ik nog wel even door. Ik hoop dat we ons kunnen kwalificeren voor het WK van volgend jaar, en daar zou ik dan toch ook graag nog bij willen zijn. Leeftijd is maar een getal. Vanaf het moment dat ik voel dat ik het niveau niet meer aankan, zal ik zelf wel mijn conclusies trekken.”

Het WK van volgend jaar in Australië en Nieuw-Zeeland zit dus ook nog in uw achterhoofd. Dan moet er eerst wel van Noorwegen gewonnen worden met minstens vier doelpunten verschil. Of het kan ook, als tweede in de groep, via barragewedstrijden.

Cayman: “In Leuven kunnen we altijd iets meer, we zullen er op 1 september tegen Noorwegen vol voor gaan. En anders moet het maar via de play-offs. Een WK meemaken is toch het allerhoogste.”

Tessa, op uw 29ste moet u op de top van uw kunnen zitten...

Wullaert: “Dat zullen we vanaf morgen zien.” (lacht)

Voor de meeste topsporters is het in elk geval de leeftijd waarop het móét gebeuren.

Wullaert: “Voor mij moet er niets. Ik amuseer me op het veld, doe mijn uiterste best, wil altijd winnen, maar ik heb totaal geen nu-of-nooit­gevoel. Zo zit ik in elkaar: ik laat de dingen op mij afkomen, ik probeer mezelf zo weinig mogelijk druk op te leggen. Die mentaliteit heeft me gebracht op de plek waar ik nu sta. Gewoon je best doen en zien wat er kan.”

U zit nu twaalf jaar bij Anderlecht, Laura. Ziet u dit toernooi, op uw 27ste, als een springplank?

De Neve: “Mocht er iets moois op me afkomen, dan zou het best kunnen dat ik de stap waag, maar het is niet mijn eerste ambitie. Ik ben blij dat ik mij basisspeler bij de Red Flames mag noemen en dat ik al jaren bij Anderlecht meedraai. Ik hoef mij niet meer te bewijzen.”

Tessa Wullaert, Laura De Neve en Janice Cayman. Beeld © Stefaan Temmerman
Tessa Wullaert, Laura De Neve en Janice Cayman.Beeld © Stefaan Temmerman

Hoe erg gaat Anderlecht Tessa Wullaert missen?

De Neve: “Heel erg. Daarvoor hoef je alleen maar naar de statistieken te kijken. Het is nu aan anderen om op te staan en een leidersrol op te nemen. De club heeft ook al een paar inkomende transfers gedaan. We gaan in elk geval opnieuw voor de titel, zoals elk seizoen.”

U trekt naar Fortuna Sittard, Tessa, een nieuwkomer in de Nederlandse Eredivisie. Een club met ambitie in de vrouwencompetitie, maar zeker geen grote naam. Waarom die stap?

Wullaert: “Het was mijn bedoeling om opnieuw naar het buitenland te trekken. Spanje was een serieuze optie, tot Fortuna Sittard afkwam met zijn project. Nieuwe ploeg, grote ambities, het bestuur ziet de vrouwenploeg als een uithangbord en heeft ook oog voor vrouwenrechten. Dat sprak mij bijzonder aan. Sittard is ook redelijk dichtbij, waardoor ik toch twee keer per week naar huis zal kunnen, naar mijn vriend en mijn hond.

“Ik presteer alleen maar als de balans goed zit. Uit het verleden weet ik dat alleen in het buitenland verblijven niet goed is voor mij. Ik deed het in Wolfsburg en Manchester, de eenzaamheid woog soms zwaar. Er is weinig dat mij zou kunnen overtuigen om weer alles achter te laten om ergens ver weg te gaan voetballen. En ja, financieel ga ik er bij Fortuna ook op vooruit.”

U speelt al tien seizoenen in Frankrijk, Janice: eerst bij FCF Juvisy Essonne (nu: Paris FC), dan bij Montpellier en sinds drie jaar bij de Europese topclub Olympique Lyon, die in de laatste elf jaar maar liefst acht keer de Champions League heeft gewonnen.

Cayman: “In Frankrijk heb ik stap voor stap naar de top toegewerkt. Lyon en PSG steken er ver bovenuit, de Division 1 Féminine is zeker niet de sterkste competitie van Europa.”

Bij Lyon heeft u geen basisplaats. Op uw erelijst staan twee Champions Leagues, maar de eerste finale bleef u op de bank en dit jaar werd u pas in de slotfase ingebracht. Het is elke week ­knokken voor erkenning?

Cayman: “Het gaat met ups en downs. Ik vond dat de selectie de voorbije jaren ook niet altijd eerlijk verliep, maar de huidige trainer heeft wel veel respect voor me. Als ik aan het einde van de dag in de spiegel kan kijken en zeggen dat ik er alles voor heb gedaan, volstaat dat voor mij. De coach kiest.”

Als je beelden van vrouwenvoetbal van dertig à veertig jaar geleden bekijkt en vergelijkt met nu, merk je een wereld van verschil. Lang is het een spelletje geweest, een tijdverdrijf voor jonge vrouwen die in het weekend ook weleens tegen een bal wilden trappen. De kentering kwam er een jaar of tien geleden: professionelere omkadering, elke vrouwenploeg in de Belgische hoogste klasse telt momenteel toch een paar profs in de rangen, bij de voetbalbond lanceerden ze in 2013 het project Red Flames. Voordien heetten ze Rode Duivelinnen, een naam waarin je sowieso al proefde dat het slechts om een nevenproject ging.

De voetbalbond investeerde flink in de groei van het vrouwenvoetbal, met Katrien Jans werd zelfs een aparte manager aangesteld om alles wat met vrouwenvoetbal in België te maken heeft te coördineren.

Mooi, maar de trainer is nog altijd een man. Al elf jaar zit Ives Serneels als bondscoach in de dug-out. Los van zijn persoonlijke verdienste: waarom zit daar geen vrouw? Of nog beter: waarom wordt geen enkele Belgische profclub bij de mannen door een vrouw gecoacht?

Wullaert: “Er zijn gewoon weinig trainsters. Als ik alleen naar mezelf kijk, is het ook niet mijn ambitie om ooit hoofdtrainer van een club te worden.”

De Neve: “Het is nog maar een paar jaar dat ook vrouwen proberen een Heizeldiploma te behalen. We zullen dus nog even geduld moeten hebben.”

U heeft ook ervaring bij drie Amerikaanse teams, Janice. De Verenigde Staten staan eerste op de wereldranglijst. Hoe kijken ze ginds naar vrouwen­voetbal?

Cayman: “Vrouwenvoetbal is daar groter dan mannenvoetbal. Als je daar als vrouw zegt dat je voetbalt, zeggen de mensen: wow, cool! Er is daar een veel grotere sportcultuur.”

Hoe kijken ze in landen als Duitsland, Engeland en Frankrijk naar vrouwenvoetbal? Zien ze dat als een nevencompetitie, zoals bij ons nog het geval is, of als een volwaardig iets?

Wullaert: “Je wordt er in elk geval met meer respect behandeld. In België laat vooral de omkadering te wensen over. Maar er blijft ook daar toch een verschil in benadering. Bij Manchester City zeggen ze dan wel ‘One Team’, maar als de mannen een belangrijke wedstrijd moesten voorbereiden, werd aan ons gevraagd een ommetje te maken. De heren mochten niet gestoord worden.”

Cayman: “In Lyon hebben we het geluk dat de voorzitter mannen en vrouwen gelijk wil behandelen. Hij ziet ons als een prioriteit voor de club. Als ik dan hoor hoe amateuristisch het eraan toegaat bij andere clubs, prijs ik me gelukkig.”

De Neve: “In België is er sprake van een enorm niveauverschil tussen de clubs die bovenaan staan en de rest. Een kloof die niet snel gedicht zal worden. Bij Anderlecht is er al veel verbeterd – we mogen nu bijvoorbeeld ook al op Neerpede trainen – maar we komen van ver. Heel even was er zelfs sprake van om de vrouwenwerking af te schaffen, maar gelukkig hebben de media toen de druk verhoogd. Anderlecht kan het zich niet permitteren om geen vrouwenelftal te hebben, maar als we ook iets willen betekenen in Europa, zal er geïnvesteerd moeten worden.”

Wullaert: “Clubs ervaren tegenwoordig toch wel meer druk om aandacht te besteden aan hun vrouwenelftal.”

Janice Cayman: ‘In de VS is vrouwenvoetbal groter dan mannenvoetbal. Als je daar als vrouw zegt dat je voetbalt, zeggen de mensen: wow, cool!’ Beeld Photo News
Janice Cayman: ‘In de VS is vrouwenvoetbal groter dan mannenvoetbal. Als je daar als vrouw zegt dat je voetbalt, zeggen de mensen: wow, cool!’Beeld Photo News

Hoe hebben jullie het vrouwenvoetbal zelf zien evolueren? Heleen Jaques, ex-Red Flame, ­nationaal beloftecoach en tv-analiste, zegt dat het heel lang geduurd heeft voor we hier in ­België uit de hobby­sfeer zijn geraakt.

Wullaert: “Als ik jongere speelsters vertel hoe ik in het begin van mijn carrière moest werken, geloven ze me gewoon niet. Ik was al een paar jaar actief toen ik eindelijk mijn eerste schoenensponsor vond. Vandaag ondertekenen talenten op hun achttiende al een contract met een sponsor. Wij mogen best wel zeggen dat we de generatie zijn die het vrouwenvoetbal in België op de kaart heeft ­gezet.”

Cayman: “De omstandigheden waarin er vroeger gevoetbald werd, dat is een wereld van verschil met nu. Er werd toen amper twee keer per week getraind en er kwamen twintig toeschouwers op de matchen af.”

Wullaert: “Bij Anderlecht trainden we om acht uur ’s avonds, omdat de meeste speelsters nog een dagjob hadden. Overdag moest ik mij maar zien bezig te houden. Bij de start van het EK zullen we allemaal zes weken als prof geleefd hebben, je zult het verschil qua intensiteit en kracht merken.

“Je kunt ook niet iedereen aanraden om alles achter te laten en prof te worden bij een buitenlandse club: zo eenvoudig is het niet. In Sittard investeert men één miljoen euro in de vrouwenploeg, in Lyon stak de voorzitter geld in de vrouwenafdeling omdat hij daarmee kans zag om de Champions League te winnen, wat met de ­mannen nooit zal lukken. Waarom gebeurt zoiets niet in België?”

Is dat een drijfveer geweest om GRLPWR, een project met trainingskampen voor voetballende meisjes, op te starten en samen met voetbaljournalist Pieter-Jan Calcoen het boek ­Vrouwenvoetbal te schrijven?

Wullaert: “Ik had toch tijd overdag en dacht al na over later: wat vind ik leuk, wat wil ik na mijn voetbalcarrière doen? Ik zie het niet zitten om ooit te moeten werken onder een baas die mij vertelt wat ik moet doen, en hoe. Ik probeer advies te geven, beschikbaar te zijn. Toevallig vind ik dat nog leuk ook. Het is voor ons belangrijk dat er nieuwe generaties voetballende meisjes opstaan.”

Cayman: “Dat iemand als Tessa haar naam hieraan verbindt, is voor jonge meisjes een stimulans om te gaan voetballen.”

Vijftien van de 23 geselecteerde Red Flames speelden het afgelopen seizoen in de Belgische competitie. Als ik jullie uitleg over gebrek aan professionalisme hoor, word ik daar niet optimistischer van voor de komende dagen. Bij de Rode Duivels zijn er slechts een paar spelers die in de Jupiler Pro League actief zijn. Moet er een uittocht georganiseerd worden?

Wullaert: “Cru gezegd klopt dat, maar het is niet voor iedereen weggelegd. Je hebt er een speciale mentaliteit voor nodig.”

De Neve: “Als je bij topclubs kunt spelen, ga je er ongetwijfeld op vooruit, maar ik ben er niet zeker van dat ik beter af zou zijn bij een buitenlandse subtopper dan bij Anderlecht. Dan blijf ik liever hier.”

“In de Belgische competitie zijn er clubs die voor de vrouwenploeg een budget hebben dat lager is dan één jaarloon bij de mannen”, zegt Tessa Wullaert in de eerste aflevering van de docu Het EK van de Red Flames, die vanaf vanavond op Canvas wordt uitgezonden. Ze heeft het dan niet eens over de toplonen in de Jupiler Pro League.

Maar het is niet alleen kommer en kwel, want voor het eerst zendt de openbare omroep alle wedstrijden van een EK voor vrouwen live uit. De matchen van de Red Flames zijn intussen al een paar jaar op open net te zien. Tien jaar geleden kwamen er amper zeshonderd fans op interlands af, vorige week werden er tienduizend tickets verkocht voor drie oefenwedstrijden. Er komt een fandorp op het Martelarenplein in Leuven. Op pleinen in het land zullen de wedstrijden op groot scherm te zien zijn. Na de Rode Duivels-­manie leeft nu ook een beetje Red Flames-­gekte op.

Jullie leven al zes weken samen op trainingskamp. Dat is even wennen, neem ik aan?

De Neve: “Mentaal is dat soms toch wel zwaar. Ik ben iemand die graag af en toe iets anders doet. Gelukkig hebben we elk een eigen kamer waarin we tot rust kunnen komen. We hoeven niet de hele tijd bij elkaar te zijn. En we hebben allemaal hetzelfde doel, dat helpt.”

Wullaert: “We hebben meer vrije tijd dan in 2017, de staf heeft heel goed geluisterd naar onze kritiek van toen. Nu kunnen we af en toe heen en weer naar huis. Dat helpt de focus te behouden.”

‘Als wij nog beter ondersteund zouden worden, kunnen we ons niveau misschien opkrikken en meedoen voor de prijzen.’ Beeld © Stefaan Temmerman
‘Als wij nog beter ondersteund zouden worden, kunnen we ons niveau misschien opkrikken en meedoen voor de prijzen.’Beeld © Stefaan Temmerman

Peter Bossaert, CEO van de voetbalbond, zei twee weken geleden in De Standaard dat equal treatment al een poos het geval is, maar dat het nog wel even wachten zal zijn op equal pay. In de VS en Noorwegen verdienen voetbalsters al evenveel als voetballers, in Nederland en Spanje krijgen ze dezelfde bedragen qua portretrechten, in Engeland zijn de wedstrijdpremies identiek, behalve op grote toernooien. Ik las dat jullie per over­winning 1.000 euro bruto ontvangen. Vorig jaar zou elke Rode Duivel na het EK 80.000 euro hebben gekregen. Nou!

Wullaert: “Zelfs equal treatment is nog niet echt het geval. Als de Rode Duivels en wij tegelijk in Tubeke zijn, is het hotel te klein om iedereen te slapen te leggen en dan zijn wij het die moeten wijken.”

Cayman: “In de Verenigde Staten heeft een rechter geoordeeld dat het onlogisch is dat mannelijke voetballers meer betaald krijgen (vrouwelijke internationals kregen er een schadevergoeding van 22,8 miljoen euro toegewezen, red.).”

De Neve: “Over wat wij op het EK gaan verdienen, mogen we trouwens niet communiceren. Daar houden we ons aan. Laten we zeggen dat we net niet hetzelfde als de Rode Duivels zullen verdienen.” (lacht)

Laura, u heeft halftijds in de zorg gewerkt: u kon daar meer verdienen dan als voetbalster. En we weten ondertussen dankzij de coronacrisis allemaal dat wie actief is in de zorgsector onderbetaald wordt. Is het zo erg gesteld met ons vrouwenvoetbal?

De Neve: “Die uitspraak blijft me achtervolgen. (lacht) Maar het is zo: mocht ik voltijds in de zorg werken, dan zou ik meer verdienen.”

Er is wel de economische realiteit: er kijken meer mensen in het stadion en op tv naar wedstrijden van de Rode Duivels en de tv-rechten brengen ook veel meer op bij de mannen. Is het dan niet logisch dat er een loonkloof blijft?

Wullaert: “Je kunt het ook omdraaien: als wij nog beter ondersteund zouden worden, kunnen we ons niveau misschien opkrikken en meedoen voor de prijzen. In Engeland zijn de stadions uitverkocht voor de Women’s Super League. Hoe meer vrouwenvoetbal er op tv te zien is, hoe meer jonge meisjes shirts van ons zullen kopen, dat is óók een economisch gegeven. Ik besef dat vrouwenelftallen momenteel verlies draaien: dat was bij Wolfsburg, Manchester City en Anderlecht zo. Maar dat mag nog geen reden zijn om er niet in te investeren.”

Cayman: “In eerste instantie vragen we niet hetzelfde als de mannen. We willen een deftig loon, zodat we nóg beter kunnen worden.”

Wullaert: “Wij doen er minstens evenveel voor als de mannen. Het zou dan ook niet meer dan logisch zijn dat voetbalsters genoeg verdienen om ervan te kunnen leven.”

De Neve: “Ik heb helaas niet de indruk dat het snel zal veranderen.”

Laura De Neve aan de bal tegen Noord-Ierland, twee weken geleden. Beeld BELGA
Laura De Neve aan de bal tegen Noord-Ierland, twee weken geleden.Beeld BELGA

Jullie spelen in de eerste ronde in het Manchester City Academy Stadium en het New York ­Stadium van toekomstig tweedeklasser Rotherham United, met respectievelijk 7.000 en 12.000 plaatsen. Dat klinkt alsof je in Werchter op de camping mag spelen en niet op het hoofd­podium. Waarom kiest de organiserende Engelse voetbalbond niet voor volwaardige stadions, terwijl Engeland zelf wel op Old Trafford speelt?

De Neve: “Het is extra jammer omdat Engeland bekendstaat voor zijn prachtige stadions. De Engelse bond had een statement kunnen maken door in de bakermat van het voetbal de vrouwen een groter podium te geven.”

Wullaert: “Ik kan me voorstellen dat het op televisie leuker is dat het Manchester City Academy Stadium helemaal vol zit, eerder dan dat het ­Etihad Stadium slechts voor een vijfde gevuld is. Maar er moeten toch ook middelgrote stadions zijn die voor dit toernooi geschikt waren?”

Hoe zien jullie het Belgische vrouwenvoetbal de komende jaren evolueren?

Wullaert: “Veel zal afhangen van onze resultaten. (lacht) Zo leg ik mezelf dan toch weer wat druk op.”

Cayman: “Als wij het goed doen in Engeland, zal dat onze sport een boost geven. Doen we het niet goed, dan zal vrouwenvoetbal in België stagneren. Dat is de realiteit.”

De Neve: “We zullen beginnen door met 1-0 te winnen van IJsland.”

EK vrouwenvoetbal: België-IJsland, zondag 10/7, 18 uur, live op Canvas

Het EK van de Red Flames (vierdelige docu), vanaf vanavond om 21.10 op Canvas

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234