Zondag 25/09/2022

Ariel Pink's Haunted Graffiti in Trix: Even gek als geniaal ***

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Ariel Pink zou wel eens een van de grootste popgenieën van deze eeuw kunnen zijn. Maar het is net zo goed mogelijk dat hij een totaal overbodige losgeslagen krankzinnige is. Al jaren laat Pink onze mening over hem balanceren tussen grensverleggend en volstrekt nutteloze moeilijkdoenerij. Zou hij ons in zijn vuistje gewoon uitlachen terwijl we tevergeefs proberen te analyseren wat hij ons wil vertellen? Of zitten de bedradingen in zijn schedel zodanig verknipt aan mekaar gesoldeerd dat hij niet eens tijd heeft om over iemand anders dan zichzelf na te denken? Hoe groot dat cliché ook, het hele geniale gek-aura past Ariel Pink als geen ander. En het bewijs daarvan was z'n set in Trix.

PJ Symons

Zelden een applaus zo met tegenzin afleveren, als dat wat voorprogramma Geneva Jacuzzi te beurt viel. Zélfs voor de trouwste soldaten van het hipsterleger leek een in aluminiumfolie gewikkelde griet die hysterisch kweelde overheen minimal wave- en discobeats, net een stap te ver. Dezelfde zangeres dook echter ook op bij de hoofdact. Terwijl z'n band Haunted Graffiti de set aftrapte, bleef Pink voor de eerste paar songs in de coulissen staan en werden de door Geneva Jacuzzi gefilmde beelden daarvan rechtstreeks geprojecteerd op een scherm op het podium. Na de totale mental breakdown op het podium van Coachella vorig jaar (hij begon er te huilen, te schreeuwen en stuurde zijn band weg), lijkt hij nu eerst even de temperatuur van het publiek te willen opmeten alvorens zichzelf voor de leeuwen te gooien.

Met de plaat 'Before Today' wist Pink in 2010 een wat meer indie publiek te raken, in tegenstelling tot het exclusieve groepje R. Stevie More- en DIY-adepten dat hem tot dan had aanbeden. Zijn jongste 'Mature Themes' bouwt wat verder op de 70s pop van 'Before Today', maar schuwt veel minder het experiment, drijft op een wat zwaardere bas en gaat tekstueel alle kanten uit. Maar dé reden waarom Pink nu eens de nieuwe Syd Barett, dan weer de nieuwe Frank Zappa wordt genoemd, is de manier waarop hij onder die psychedelische waas steeds schilderijtjes van popsongs weet te verstoppen. Het mag best indrukwekkend heten dat Haunted Graffiti die sound al van bij opener 'Kinski Assassin' wist te vertalen naar een liveset met behulp van weinig meer dan een bas, een orgel en een nogal bescheiden drumkit.

Op songs als 'Symphony of the Nymph' (waar een stukje 'Love Me Do' van de Beatles in verstopt werd), 'Fright Night' en 'Menopause Man' zag je in Pink als performer zowel het wat verwarde, schijnbaar stonede mannetje als een van de grote, geniale redders van de popmuziek. Wanneer hij zich in de bissen echter liet meevoeren op 'Round & Round' (een van de mooiste popsongs van dit decennium) konden we alleen maar de meest riante superlatieven bedenken.

Het twijfelen tussen geniaal en gek, het publiek net zo goed afstoten als aantrekken en een zo schizofreen mogelijke indruk wekken: perfect of uitzonderlijk was dit concert allerminst. Maar onvergetelijk was het wél en daar draait het - zéker in Pink's wereld - uiteindelijk allemaal om.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234