Vrijdag 21/01/2022

FilmrecensieCry Macho

‘Cry Macho’: een Eastwood om van te huilen ☆☆☆☆☆

Clint Eastwood en Eduardo Minett in 'Cry Macho'.  Beeld Photo News
Clint Eastwood en Eduardo Minett in 'Cry Macho'.Beeld Photo News

Is dit de filmmaker die ons Unforgiven en Million Dollar Baby gaf? Cry Macho, dat werd aangekondigd als een afrekening met de machocultuur uit het Amerikaanse zuiden, is een inspiratieloze opeenstapeling van nostalgische clichés en bedroevende acteerprestaties.

Ewoud Ceulemans

Een weemoedige countrygitaar, een generiek in een lettertype dat normaal voor het woord ‘saloon’ wordt voorbehouden, weidse landschappen met galopperende paarden, cowboyboots en een Stetson: Cry Macho is nog geen drie minuten bezig of het eerste blik clichés wordt al opengetrokken. Niet om ze in de daaropvolgende 100 minuten binnenstebuiten te keren, maar uit een misplaatst gevoel van heimwee naar simpeler tijden.

De 91-jarige Clint Eastwood regisseert Cry Macho niet alleen, hij speelt ook de hoofdrol: Mike Milo is een gebroken rodeoster uit Texas, wiens baas (Dwight Yoakam) hem vraagt om de zuidelijke grens over te steken en diens zoon Rafo (Eduardo Minett) weg te halen bij zijn losbandige moeder. De 13-jarige schavuit blijkt zich vooral bezig te houden met autodiefstal en hanengevechten: “een wild dier”, zegt zijn moeder, en dus mag de rodeo-kampioen hem temmen. De laatste keer dat iemand ons met zo’n botte metafoor in het gezicht kletste, werd die veroordeeld voor slagen en verwondingen.

Wat volgt is een karikaturaal portret van Mexico – je krijgt een genuanceerder beeld van het land als je tequila staat te drinken in de schaduw van een sombrero – en een opbloeiende vader-zoonrelatie die zo voorspelbaar is dat Eastwood en scenarist Nick Schenk simpelweg het intellect van hun publiek beledigen. Als klap op de vuurpijl verdrinkt Milo, die vrouw en kind verloor in een auto-ongeluk, in de ogen van de Mexicaanse Marta (Natalia Traven), met wie hij rustig mag verdwalen in kleffe montages van zonsondergangen en dansende bejaarden.

Het is moeilijk om de vinger te leggen op het ergerlijkste aspect van Cry Macho. Zijn het de bedroevende dialogen, waarin de personages de gebeurtenissen, hun eigen emoties en elke ‘dieper’ liggende laag van het verhaal letterlijk uitleggen? Zijn het de acteerprestaties van een Eastwood die het ook niet meer lijkt te weten en een Minett die elke gewichtige regel tekst laat voorafgaan door een belangwekkende blik in de verte? Of is het gewoon de aanstootgevende braafheid van deze inspiratieloze oefening in nostalgie? De conclusie is hoe dan ook: Cry Macho is een Eastwood om van te huilen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234