Maandag 04/07/2022

RecensieCore

De eerste dag van Core: johnny’s, chiroleiders en evenveel hoogtes als laagtes

Nas op de eerste dag van Core.  Beeld © Stefaan Temmerman
Nas op de eerste dag van Core.Beeld © Stefaan Temmerman

Het gloednieuwe Core kwam op gang als een blitse bolide die te lang op stal had gestaan. Een Britse-Oostenrijker, elf Duitsers en een 48-jarige rapper zorgden er echter voor dat het gezamenlijk experiment van Tomorrowland en Rock Werchter alsnog goed uitdraaide.

Elmo Lê van en Mathijs Minten

Tijdens de openingsdag van Core, de paringsdans tussen Tomorrowland en Rock Werchter, waren de johnny’s de dominante partij en de chiroleiders in ondertal, maar de eerste editie van het zelfbenoemde boutiquefestival was bovenal een bijeenkomst van tweeverdieners die flat whites met havermelk drinken.

In de aanloop naar de tweedaagse bestormde Core de festivalmarkt als een door dure marketeers aangestuurde supermarktketen die de onbeantwoorde wensen van de consument probeerde in te wilgen. Er werd de crème de la crème van uiteenlopende genres beloofd, wat zich aftekende in twee kampen: de raveteef versus de meerwaardezoeker.

Met Paul Kalkbrenner, Peggy Gou, Nas en Lous and the Yakuza zou iedereen bediend worden. Aan beloftes geen gebrek, maar in de praktijk was het aanbod in de eerste uren aan de magere kant. Little Dragon (★★☆☆☆) presenteerde zich als het witte product van het funkassortiment.

Yukimi Nagano voerde haar troepen aan als een modegevoelige imker die, verkleed als fluostift, probeerde te aarden tussen de vele Tomorrowlandtypes. “Björk van een b-merk”, verzuchtte een man met een baard, en je kon hem bezwaarlijk ongelijk geven. Het ontbrak Nagano niet aan charisma, wel aan magie en juiste songs om een publiek naar haar hand te zetten.

Little Dragon had het in het zonovergoten Ossegempark op de heupen gemunt, maar ‘Hold On’, ‘Ritual Union’ noch ‘Lover Chanting’ slaagden erin om het passionele betoog van een twintiger over bikram yoga te onderbreken, waaruit af te concluderen viel dat zelfs het betere werk van het Zweedse ensemble niet meer is dan koffiebarmuziek die uitnodigt tot keuvelen.

Literaire hoogstandjes

Na haar sterke debuutalbum en TikTok-hit ‘SAD GIRLZ LUV MONEY’ keken we met veel goesting uit naar de komst van Amaarae (★★☆☆☆), maar we waren zowat de enigen. Naast ons stond amper vijftig man toen ze het podium betrad, volledig uitgedost in een leren jurkje en roze, harige kniebotten. Achteraf gezien hadden zowel het gebrek aan publiek als de botten een waarschuwing moeten zijn.

De bassen stonden te luid, haar stem te zacht en de songs klonken absoluut niet zoals op haar plaat. Tussen elk nummer nam ze ook nog eens ruim haar tijd om haar beperkt aantal fans toe te spreken. Dat leverde literaire hoogstandjes op als: ‘If they ain’t got money for me, leave me the fuck alone!’. Of: ‘Ladies! If you got that fire pussy, say ‘hell yeah!’’. Kortom, de intermezzo’s waren beter dan de muziek.

Tekenend was haar zoektocht naar een vrijwilliger: de volle vier handen gingen de lucht in. Olivia werd de uitverkorene. We leerden over Olivia dat haar hele outfit gethrift was, dat ze van Nigeria was en dat ze vandaag een string droeg. En we leerden vooral dat haar applaus stukken luider was dan dat voor haar gastvrouw. Dat zegt genoeg zeker?

Amaarae.  Beeld © Stefaan Temmerman
Amaarae.Beeld © Stefaan Temmerman

Roadie

Action Bronson (★★★☆☆) bleek niet de headliner die de organisatie op Facebook liet uitschijnen, want de toeschouwers kwamen bij zijn opkomst met moeite van hun zonnig plaatsje in het gras. Toegegeven: in sportieve zonnebril, zelf geknipte marcel en hoog opgetrokken fluogroene sokken onder zijn short leek Bronson ook eerder roadie dan artiest.

Over zijn optreden zelf kunnen we relatief kort zijn: een Gauss-curve. De eerste helft was weinig waard, uitgezonderd van de visuals van paarden, orka’s en krokodillen. Dan kregen we in één klap zijn twee grootste hits: ‘Red dot music’, een samenwerking met wijlen Mac Miller - ‘Put your hands in the sky for Mac’ was ook het enige moment dat het publiek echt van zich liet horen - en ‘Baby Blue’; alweer een collab, dit keer met Chance the Rapper. Daarna gleed het optreden rustig richting exit, opnieuw vergaapten we ons aan paarden, orka’s en krokodillen.

Action Bronson is een man van de features. Laat hem een studio delen en hij creëert magie, zet hem er alleen en je krijgt een nummer rond de oneliner ‘I can’t touch my toes, but i can still fuck these hoes’. Op Core stond hij er helaas alleen voor.

Action Bronson. Beeld © Stefaan Temmerman
Action Bronson.Beeld © Stefaan Temmerman

Fuck Covid

Met een leeg hoofdpodium en de Werchter-helft van het publiek die absoluut geen ambitie koesterde om zich aan één van de Tomorrowland-stages te wagen, was de Endoma-tent voor SOHN (★★★★☆) goed volgelopen. Dat velen daarvan bij een vollere planning nooit voor SOHN zouden kiezen, werd helaas snel duidelijk. Bij elk nummer schoot het publiek uit de startblokken en werd er stevig gedanst, maar uiteindelijk struikelden ze steeds over een horde. Was het niet de eerste of de tweede, dan wel de derde of vierde. De aandacht en het enthousiasme gingen elke keer tegen de vlakte.

De mannen op het podium lieten het gelukkig niet aan hun hart komen. Zij amuseerden zich rijkelijk na die donkere periode zonder optredens. ‘Covid can fuck off’ sprak Christopher Taylor na zijn eerste nummer, en hij verdween terug in zijn muziek. Door het publiek schipperden we lang tussen drie en vier sterren. Maar met ‘Artifice’ duwde SOHN ons stilletjes richting de vier en na ijzersterke afsluiter ‘Conrad’ schaamden we ons dat we ooit aan drie dachten.

Sohn.  Beeld © Stefaan Temmerman
Sohn.Beeld © Stefaan Temmerman

Kleine Beer

Het was de meerderheid intussen ter ore gekomen dat er iets zou gebeuren op en rond de tientallen vierkante meters waar binnenkort ook het hoofdpodium van Couleur Café zal neerdalen. Lous and the Yakuza (★★★☆☆) stond voor haar grote vuurdoop, wat de hipperds immers interessant materiaal voor Instagram Stories zou kunnen opleveren.

Zelden een artiest met zoveel flair over een podium weten dartelen als Marie-Pierra Kakoma, maar daar tegenover stond een leegloop, wat veel zei over de spanningsboog van haar set, of eerder het gebrek eraan. Il faut oser natuurlijk: tijdens je allereerste festivalshow ooit 19 songs spelen, waarvan bijna de helft uit nieuw materiaal bestond, en een eerste ontmoeting verloopt altijd wat onwennig. Van de met dancehall doorspekte Franse chansons ‘Monsters’ en ‘Takata’ mag het niet verbazen als een jongerenzender als Studio Brussel ze straks zal grijsdraaien.

Lous bevestigde haar status als fenomeen door de Kleine Beer van de hemel te zingen en tussendoor het publiek te bespelen alsof ze in een vorig leven Whitney Houston was. Met ‘Dilemme’, ‘Kisé’ en ‘Amigo’ bezit de Brusselse bovendien de perfecte popsongs waar elke zichzelf respecterende artiest met arena-ambities een moord voor zou plegen. Maar laat Lous in dit stadium van haar carrière voortaan sets spelen van hooguit 40 minuten. Het zou haar zomaar viersterrenshows opleveren.

Lous and the Yakuza. Beeld © Stefaan Temmerman
Lous and the Yakuza.Beeld © Stefaan Temmerman

Wes Anderson

Het ontbrak Lous voorlopig aan killerinstinct, wat je Meute (★★★★☆) dan weer niet kon verwijten. Enig scepticisme vooraf was nochtans op zijn plaats. Een technofanfare bestaande uit elf Duitsers, gekleed als door Wes Anderson vormgegeven circusapen? Dat moest wel een flauwe gimmick zijn.

Wat Meute in Endoma bracht, was van hohes Niveau, het ultieme antwoord op de knaldrang. Fost Plus of Recupel moeten achter het concept zitten, want nooit eerder was een recyclagecampagne zo succesvol: Meute is een marsband die danceklassiekers letterlijk nieuw leven inblaast. Röyksopps ‘What Else Is There’, Laurent Garniers ‘The Man with the Red Face’ en ‘You & Me’ van Disclosure passeerden de revue, een uitzinnige massa was hun deel.

Meute doet niet aan covers, maar aan sloopwerken voor gevorderden. Laat het een les zijn voor elke organisator die complete chaos beoogt. Haal elf dronken Duitsers, high van endorfine, in huis. Ze zien er misschien niet uit, maar ze zijn de investering meer dan waard.

Meute. Beeld © Stefaan Temmerman
Meute.Beeld © Stefaan Temmerman

Floreren

Een optreden van een held uit de twintigste eeuw kan maar twee kanten uitgaan: uitgedoofde has-been of levende legende. Nas (★★★★★) opteerde voor dat laatste. Met binnenkomer ‘N.Y. State of Mind’ maakte hij aan de festivalweide meteen duidelijk: er staat een brok hiphopgeschiedenis op het hoofdpodium. Ook de onwetenden stroomden toe.

Met ‘Nas is Like’ en ‘Represent’ bracht hij harde songs, maar er was ook ruimte voor emotionele momenten tijdens ‘If I Ruled the World’ en voor ‘zuster’ Amy Winehouse het knappe ‘Cherry Wine’. Amy en Nasir deelden een verjaardag, wou hij ons graag vertellen. Het internet bevestigt dat. Afsluiten deed hij met ‘One Mic’ en de meest welgemeende dankbetuiging van de avond: ‘All i needed was one mic, two turntables and you guys to spread my words to the whole world.’

Het publiek riep om meer, en ondanks de strakke festivalplanning gaf hij (en vooral de organisatie) toe. Op zijn 48ste floreert hij nog steeds in de spotlight. Met een fenomenale a capella versie van ‘Memory lane’ bevestigde hij wederom: Nasty Nas is de meester. Hopelijk stond de nieuwe generatie in het publiek met hun notitieboekje.

Nas.  Beeld © Stefaan Temmerman
Nas.Beeld © Stefaan Temmerman

Massagesalonmuziek

Mura Masa (★★☆☆☆), de Pat Krimson van zijn generatie, is een prins onder de popproducers. R.Y.C, zijn laatste album, was een zelden vertoonde grand écart binnen het muziekcircuit, maar het lukt de timide Alex Crossan maar niet om ook live te imponeren.

Je moet het niet ver zoeken. Wanneer je voor elke productie met een andere artiest werkt en op het podium moet terugvallen op één zangeres, krijg je natuurlijk niet het beoogde resultaat. Charli XCX, Bonzai en Nao hadden allicht de Eurostar gemist en zo werden ‘Complicated’, ‘What If I Go?’ en ‘1 Night’ gereduceerd tot matige karaokeversies.

Natúúrlijk ging het publiek los op een banger als ‘Firefly’, maar daar tegenover stond een nummer als ‘Lotus Eater’, wat loungemuziek is voor overprijsde massagesalons. Het verschil in beleving tussen stofzuigen met Spotify en de liveshow van Mura Masa op Core was soms zoek, en da’s toch een pijnlijke vaststelling.

Dag één van Core was er een met evenveel hoogtes als laagtes, maar met Caribou, Jamie xx en Denzel Curry in het verschiet heeft het er alle schijn van dat het eindrapport van de samenwerking tussen Tomorrowland en Rock Werchter alsnog positief zal zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234