Vrijdag 19/08/2022

Review

De generatiekloof gaapt voor het podium bij Faith No More

Faith No More. Beeld Alex Vanhee
Faith No More.Beeld Alex Vanhee

Vorig weekend was Faith No More nog een anomalie op de affiche van Graspop. Omsingeld door topacts van wie de versheidsdatum al enkele decennia overschreden was maakte het vijftal rond brulboei Mike Patton als vanzelf een vitale indruk, maar op Werchter werd de match met de concurrentie op een heel ander niveau gespeeld, én bovendien had de groep de ondankbare taak om in te vallen voor de weggevallen Foo Fighters, de naam voor wie de meeste mensen donderdag een kaartje hadden gekocht.

Bart Steenhaut

Gelukkig is Faith No More een combatief bandje, en stond er genoeg materiaal uit het klassieke Angel Dust op het programma om te overtuigen. Soms provocatief, soms grappig, maar altijd vinnig en to the point. "Bedankt om zo geduldig met ons te zijn", knipoogde Patton toen de vonk niet meteen oversloeg. En ook: "We staan ons hier prima te amuseren. Ik zou willen dat Dave Grohl elke dag z'n been brak. Just kidding!" Waarna prompt 'All My Life' werd ingezet van, jawel, de Foo Fighters.

Faith No More is het soort act waarmee een hele generatie tieners zijn demonen heeft bezworen. De tieners van toen zijn inmiddels volwassen, maar in Werchter zag je hen zienderogen weer jonger worden. Daardoor werd het contrast met de echte jongeren - die er geen boodschap aan hadden en in dichte drommen naar Oscar & The Wolf verhuisden - nog groter.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Kent u die oude reclame met Jan Thys nog? Daarin poogde het voormalige tv-icoon weerloze huisvrouwen zover te krijgen dat ze hun gebruikelijke wasmiddel inruilden tegen een tonnetje Dash, want niks waste witter dan dat. Het leek alsof ook Mike Patton en zijn vrienden door de knieën waren gegaan, want allemaal stapten ze in maagdelijke pakken het podium op. Daar etaleerden ze het betere beukwerk, af en toe gelardeerd met -getuige het furieuze 'Epic' - een copieuze portie rap. "Midlifecrisis", zegt u? You bet, maar wel eentje waar ze fier op konden zijn.

Er stonden frivole bloemstukken op het podium, het ene fluolicht volgde het andere op, allemaal onder de noemer ironie. De combi tussen gladde classic rock en beenharde grunge en messcherpe metalriffs blijft niettemin ook vandaag nog bijzonder. Tel daar nog een klassieke keyboard, een croonende zanger en een cover van Lionel Ritchie bij, en je houdt een bandje over dat zich niet voor een gat liet vangen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Leuk dat Faith No More met Sol Invictus voor het eerst in zeventien jaar een nieuwe plaat uit heeft, trouwens. Altijd een risico, en die hindernis hebben ze alvast mooi genomen. Blijft nog de vaststelling dat de hipste naam op de affiche van Graspop in Werchter toch vooral voor bekeerde dertigers en veertigers optrad. Dat zegt veel over het verschil tussen beide festivals, maar ook over de groep zelf: bewonderd door één leeftijdscategorie, terwijl de rest wat afwezig stond toe te kijken. Ook dat is rock-'n-roll.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234