Woensdag 05/10/2022

De meest disfunctionele familie op Werchter: Red Hot Chili Peppers

Flea en Anthony Kiedis van de Red Hot Chili Peppers in Barcelona, eerder deze maand.  Beeld DM / Samir Hussein/^WireImage
Flea en Anthony Kiedis van de Red Hot Chili Peppers in Barcelona, eerder deze maand.Beeld DM / Samir Hussein/^WireImage

Met Red Hot Chili Peppers kan het sneeuwen of dooien. Dat is dit weekend niet anders. In het beste geval verschroeien ze de aarde op Rock Werchter, maar het kan ook anders uitdraaien.

Gunter Van Assche

Of de Red Hot Chili Peppers wel dan niet spelen op Rock Werchter: het was altijd al een dubbeltje op zijn kant bij deze faux-funkateers. Zelden werd grof geld ingezet op het voortbestaan, laat staan het eeuwige succes van deze legendarische groep.

Spoelen we even terug naar de eerste helft van de jaren 80. Toen zag de toekomst er grauw en grijs uit voor de roodgloeiende Peppers. Te bizar en buitensporig. Te onconventioneel, ook. Zo keken muziekrecensenten in de beginjaren aan tegen de Red Hot Chili Peppers. Dit zootje ongeregeld speelde ook graag zelf met zo’n uitzonderlijk imago. Tot het begin van de eeuwwisseling traden de Peppers bijvoorbeeld slag om (eigen) slinger op met niets meer dan een sok over hun geslachtsdeel. Een traditie die in 1983 begon tijdens een van hun eerste concerten. De band speelde destijds in de fameuze stripclub Kit Kat Club in Hollywood en besliste dat alles behalve de sok uit moest gaan om enige aandacht te krijgen.

Allesonthullende show

Die aanpak legde hen geen windeieren. Op basis van mond-tot-mond­re­cla­me kwamen velen naar de club, niet alleen voor de muziek, maar ook voor die allesonthullende show. De band kreeg almaar meer naam, de optredens stroomden binnen, evenals de drugs. Terwijl bassist Flea goeddeels bleef hangen bij marihuana, waren zanger Anthony Kiedis en toenmalige gitarist Hillel Slovak dol op harddrugs. In een interview uit 1999 voor het programma Behind the Music op muziekzender VH1 vertelde Kiedis dat hij op 14-jarige leeftijd voor het eerst heroïne probeerde, in de veronderstelling dat het cocaïne was. De zanger begon als tiener regelmatig wiet te roken nadat zijn vader hem zijn eerste joint had gegeven. Die catastrofale kalverliefde betekende een gewis begin van het einde voor de groep.

Kiedis ontmoette de jongens die later lid zouden worden van de band in de late jaren 70 op Fairfax High School. Met Flea en Hillel Slovak in het bijzonder deelt Kiedis een diepe vriendschap. Maar ook een heel broze. Een algemene wet binnen de muziekindustrie zegt dat: als heilige huisjes op wankele fundamenten staan, zullen ze vroeg of laat neerkomen. Of je er nu tegen wilt schoppen of niet. Veel schoppen of slaan kwam er niet bij kijken, als het de Peppers betreft. Verzot op heroïne holde de groep zichzelf uit. De spil moest er eerst aan.

Overdosis

Hillel Slovak sterft op een eerste hoogtepunt van hun carrière aan een overdosis. Enter: John Frusciante. Een briljante snarendrijver, maar ook een overdreven gevoelige ziel en een commerciële purist. Hij huilt wanneer hij bij de Peppers kan spelen, hij jankt wanneer hij ziet dat de groep onder zijn auspiciën uitgroeit tot een van de grootste groepen aller tijden. Blood Sugar Sex Magik zal een wereldwonder blijken, begin jaren 90. Maar de overgevoelige Frusciante draait dol. Het succes van ‘Give it Away’ maar vooral ‘Under the Bridge’ is een – welja – brug te ver.

In 1990 stonden Red Hot Chili Peppers er geweldig én ellendig voor. De fatale overdosis van voormalig gitarist Hillel Slovak in ’88 is nog niet verteerd. Maar tegelijk kijkt het viertal – nu met de grandioze gitaarduivel John Frusciante – aan tegen wereldfaam. De magie kun je zelfs zomaar uit de lucht plukken, wanneer de Peppers Blood Sugar Sex Magik opnemen in The Mansion. Een huis dat niet toevallig ooit door goochelaar Harry Houdini werd gehuurd, en waar Frusciante naar eigen zeggen “bevriend raakte met de geesten die spookten in de kamers”.

Demonen

Zanger Anthony Kiedis heeft het minder onder de markt. Tijdens de opnames voelt hij zich geïsoleerd. Bassist Flea en Frusciante smoren wiet en verbroederen, maar Kiedis is afgekickt en zoekt dat soort verlokkingen liever niet meer op. In de wagen wordt hij overmand door verdriet, angst en onzekerheid. Achter het stuur probeert hij zijn demonen van zich af te zingen. “Sometimes I feel like I don’t have a partner”, klinkt het in een free­style. Een verwijzing naar zijn gestorven maatje Slovak, maar ook naar Flea, met wie hij al jaren een onwrikbare band meende te hebben.

Met Frusciante herstelt de disfunctie binnen de Peppers, maar dat geluk is van korte duur. Het monotone leven op tour blijkt een hel voor Frusciante. “Wat de meest opwindende tijd van ons leven had kunnen zijn, viel zwaar op de maag”, herinnert Kiedis zich. “John was een teruggetrokken donderwolk, Flea was van de wereld omdat hij onder de medicijnen zat... Ook ik stond gespannen, maar ik was tenminste een cleane weirdo.”

Gehate song

Het begin van het einde wordt op nationale televisie uitgezonden. Tijdens een aflevering van Saturday Night Live speelt de groep ‘Under the Bridge’, maar de gitarist – die mogelijk heroïne had gespoten voor de uitzending – is in een pesthumeur. Hij is de song én zijn frontman spuugzat. De legendarische intro geeft hij een avant-garde make-over. Kiedis probeert in te pikken, maar zweet peentjes. Frusciante maakt het tijdens de finale echt te bont door de rol van het achtergrondkoortje op zich te nemen: krijsend boven een dissonante gitaar ploegt hij zich door die o zo gehate song. Bij de laatste noot zie je een groep aan de afgrond – Kiedis distantieert zich zelfs fysiek van zijn verrader.

In Japan loopt het achteraf finaal fout. Frusciante weigert de rest van de tour af te maken. “Zeg iedereen maar dat ik gek ben geworden”, schokschoudert hij wanneer het management om uitleg smeekt. Een jaar later blijkt die uitspraak helaas geen grap maar een voorspelling.

Ultimatum

Zonder Frusciante hangen de Peppers vervolgens sinds de jaren 90 als los zand aan elkaar. Zelfs binnen de eigen rangen bestond daar nooit twijfel over: eerste interim-snarenbeul Dave Navarro liet zelfs plectrums maken met de voornamen van alle gitaristen die de groep had gekend, met na zijn naam een vraagteken. Alsof hij er zelf altijd van overtuigd was dat hij níét de definitieve, laat staan finale gitarist van de band zou zijn.

Wanneer Frusciante in 2009 – voor de tweede keer! – de Peppers verlaat, pakt hij zijn boeltje omdat er een vrouw in het spel was, die hem voor het ultimatum “de groep of ik” had gesteld. Maar ook toen die breuk verteerd geraakt leek, blijken de Peppers hun pit kwijt. Hun muziek leent zich net iets te gretig tot zielloze playlists in pastelkleurige koffiehuizen, of tot de achtergrondmuziek in slappe feelgoodreportages over Santa Monica Boulevard.

Hogesnelheidstrein

Dat maakt het concert voor vanavond eens zo spannend. Zal de groep uw lendenen andermaal brutaal in de hens zetten met de baslijn van ‘Higher Ground’, of songs uit het niet te evenaren Blood Sugar Sex Magik (1991) en de verslavende cross-overhits van Californication (1999)? Ooit waren de Red Hot Chili Peppers – zelfs op het hoogtepunt van hun druggewoontes – een groep die over de sporen denderde als een op hol geslagen hogesnelheidstrein. Vandaag verkiezen ze soms een boemeltrein.

Blijft dat u een raadsel? Ons niet. Het probleem met de langspeler With You was bijvoorbeeld vooral Anthony Kiedis. Met zijn pseudospirituele teksten lijkt hij elk ogenblik te kunnen oplossen in een ‘Groter Kosmisch Bewustzijn’. Het enige wat wij daarbij horen oplossen, is een Dafalgan in een glas water. En ook Frusciante zou af en toe als een balorige puber aan zijn oren moeten getrokken worden.

De Red Hot Chili Peppers op Werchter, in 1996. Flea trad op in zijn blootje.
 Beeld Gie Knaeps / Getty Images
De Red Hot Chili Peppers op Werchter, in 1996. Flea trad op in zijn blootje.Beeld Gie Knaeps / Getty Images

Tuinfeest

In 2006 bedisselde hij op de laatste knip met Kiedis om de grootste hits van de setlist te flikkeren: ‘Give it Away’ en ‘Under the Bridge’ moesten onverklaarbaar de duimen leggen voor een zoveelste richtingloze jam. Stel u daarbij een publiek voor dat verbijsterd afdruipt, inclusief duizenden teleurgestelde tieners. They're Red Hot? Die avond dus niet.

Zes jaar later kreeg de Californische band een kans tot wiedergutmachung op het tuinfeest van Herman Schueremans. Maar toen liet de band vooral horen dat ze op routine dreef. De exit van snarendrijver Frusciante hakte er flink in: diens veel jongere vervanger Josh Klinghoffer bezat een veel drogere spelstijl, waardoor de set nooit echt goed uitgebalanceerd klonk. Als je geen strakke band wil zijn op het podium, kun je maar beter een stráffe band zijn. De laatste rekruutwissel op het podium stond dat evenwel in de weg.

‘Rockmuziek is dood’, verklaarde Flea een vijftal jaar geleden op de radio. Afgaande op de laatste zoutloze stuiptrekkingen van de Red Hot Chili Peppers zou de bassist van de groep weleens als ervaringsdeskundige kunnen optreden. Waarom zou u hen straks nog in levenden lijve willen zien? Goh, we kunnen u toch wel de hélft van hun hele oeuvre als argument geven.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234