Donderdag 29/09/2022

DM ZaptSasha Van der Speeten

‘Death to 2021’, oftewel: dood aan de empathie!

Hugh Grant als de academicus Tennyson Fossin in 'Death to 2021'. Beeld Netflix
Hugh Grant als de academicus Tennyson Fossin in 'Death to 2021'.Beeld Netflix

Sasha Van der Speeten zet de blik op oneindig. Vandaag: Death to 2021 op Netflix.

Sasha Van Der Speeten

In 2021 voelde niemand zich gehoord, laat staan begrepen. De breedste kloof leek nu eens niet die tussen jong en oud of tussen arm en rijk, laat staan tussen links en rechts, godbetert. De schrikwekkendste Grand Canyon leek zich het voorbije jaar te hebben genesteld tussen wie wél en wie níét in staat is empathie te tonen. Zal de burgeroorlog die straks onze zogeheten westerse beschaving omploegt zich enten op dat soort conflict? Hommeles tussen wie in staat is naar zijn medemens te luisteren en wie zich vasthaakt in het Eigen Grote Gelijk? Bonje tussen angstige, gefrustreerde oproerkraaiers en al wie geduldig een luisterend oor wil bieden? Zal laatstgenoemde partij dan niet sowieso het onderspit delven wegens té begripvol en ootmoedig? Of wegens een pancarte met ‘Ze nemen onze vrijheid af!’ erop in de hersenschors geramd gekregen?

Cynici die ’s nachts dromen van Eric Zemmour en Rutger Bregman die een potje bakkeleien om het lot der mensheid verwijzen we graag door naar Netflix om er wat te chillen met Death to 2021. Dat satirische jaaroverzicht breit niet geheel onlogisch een vervolg aan het vorig jaar verschenen Death to 2020. Daarin nam Charlie Brooker, de man achter Black Mirror, mens en politiek op de korrel met een geforceerde gretigheid die soms de impact van zijn grappen versmachtte.

Echte mensen

Brooker laat Death to 2021 grotendeels over aan zijn rechterhand, de producer Ben Caudell, die Brookers obsessie met Trump en de gepolariseerde Verenigde Staten tout court doortrekt tot in het oneindige. Nu zijn wij de laatsten om te ontkennen dat de surrealistische dystopie die zich Gilead – euh, sorry – die zich Amerika noemt uitstekend voer is voor een uurtje leedvermaak. Alleen laat Caudell door zijn keuze voor all things stars and stripes wel een aantal kansen liggen. Wij hadden bijvoorbeeld wat graag groen gelachen met de wijze waarop Poetin in Rusland zijn idool Stalin alle eer aandoet. Of met zijn lekker hufterige spierballengerol in Oekraïne. Ook hadden wij op wat dijengeklets gehoopt aangaande de Chinese draak die in Hongkong de democratie langzaam in een coma wurgt, bijvoorbeeld.

En ja, Death to 2021 mag dan een lichtspotje schijnen op de klimaatcrisis door de overstromingen in Kreuzberg aan te halen, over ons eigen Pepinster wordt natuurlijk weer met geen woord gerept. En die mensen werden ook al feestelijk genegeerd door De Warmste Week. Soms zit het gewoon niet mee.

Tragikomisch genoeg besluit Death to 2021 met een fantasietje dat de eerste paragraaf van dit stukje weerspiegelt. “Wat als beide kanten eens om de tafel gingen zitten, als échte mensen, in het echte leven, en naar elkaar zouden luisteren?”, zo vraagt de fictieve journaliste Penn Parker zich meesmuilend af, “then maybe, just maybe, …that would spark a fucking furious fistfight. Bam-bam-bam! Dat zou nog eens een spektakel zijn.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234