Zondag 02/10/2022

InterviewPark Chan-wook

‘Decision To Leave’-regisseur Park Chan-wook: ‘Hitchcock zit in mijn DNA’

Decision to Leave Beeld RV
Decision to LeaveBeeld RV

Wie Park Chan-wook zegt, denkt spontaan aan bloed en seks. Toch toont de Zuid-Koreaanse succesregisseur in Decision to Leave een delicatere kant van zichzelf. ‘Ik hou helemaal niet van geweldscènes draaien.’

Lieven Trio

Het lijkt wel een shot uit een Park Chan-wook-film: hoe de Zuid-Koreaanse regisseur in een schemerige tentoonstellingsruimte op ons zit te wachten, zijn stoel centraal opgesteld tussen levensgroot afgedrukte stills uit zijn stijlvolle detectivefilm Decision to Leave. Even verwachten we dat de regisseur van Oldboy zal rechtveren en ons te lijf zal gaan met een hamer, maar Park is de kalmte zelf.

Hij draagt een hagelwit mondmasker, dat hij tijdens ons gesprek alleen enkele seconden zal afzetten om zijn zuinige lippen aan een beker koffie te zetten. Alles aan deze man lijkt berekend en afgemeten. Precies zoals zijn nieuwste film, die nauwkeuriger in elkaar gevezen zit dan een Zwitsers horloge.

We ontmoeten de 58-jarige filmmaker vlak na de première van Decision to Leave op het filmfestival van Cannes. Enkele dagen later zal hij daar, tot niemands grote verbazing, de prijs voor Beste Regie in ontvangst nemen. De film is een feest van wervelende camerabewegingen en verrassende shotkeuzes, maar valt vooral op door zijn virtuoze montage, die inzet op snelle, poëtische en/of humoristische overgangen.

Rekenfout

Het begon allemaal met een serieuze rekenfout, vertelt Park: “Tijdens de opnames had ik de speelduur totaal verkeerd ingeschat”, lacht hij. “De eerste cut viel daardoor veel te lang uit. Daarna ben ik in de film beginnen te snijden. Een zeer lang en rigoureus proces: ik overliep ieder frame, en als er eentje niet strikt noodzakelijk was, gooide ik het eruit. Zo werd de film niet alleen korter, maar ook dichter en strakker. Het is een soort machine geworden, waarvan elk schroefje maximaal aangedraaid zit.”

Ook de coronapandemie is mee verantwoordelijk voor de extreme precisie waarmee hij de film afwerkte, zegt Park: “Doordat de bioscopen dicht waren, en niemand precies wist hoe het allemaal zou evolueren, werd er heel lang geen releasedatum vastgelegd. Ik had dus geen deadline. (lacht) En dus bleef ik de film telkens opnieuw bekijken. Iedere keer zag ik nog dingen die beter konden: de muziek, het geluid, de special effects... Ik denk niet dat mijn postproductieploeg nog opnieuw met mij zal willen samenwerken. (lacht) Ik zou beter leren om de dingen wat meer los te laten.”

Zo strak als Park de teugels van de film in handen hield, zozeer verliest het hoofdpersonage in Decision to Leave de controle. Hae-jun is een steengoede rechercheur op de dienst Moordzaken in Busan, maar laat zijn professionalisme volledig varen wanneer hij in contact komt met Seo-rae, de weduwe van een te pletter gestorte bergbeklimmer. Hae-jun onderzoekt de zaak en begint Seo-rae al snel te verdenken, maar hoe langer hij haar observeert tijdens nachtelijke spiedsessies, hoe meer hij overspoeld wordt door een golf van ontembare passie. Veel meer dan een moordzaak probeert Park in deze film de mysteries van het hart te ontrafelen.

“Ik wilde het detective- en liefdesverhaal compleet doen versmelten”, zegt hij. “Maar met de nadruk op het romantische aspect. Je ziet een politieonderzoek, maar vooral ook een ontmoeting tussen een man en een vrouw. Ze verkennen en testen elkaar, proberen uit te vissen wat de ander denkt, en wat diens echte intenties zijn. Ze proberen het mysterie van de ander op te lossen. Deze film gaat voor mij dan ook over hoe we andere mensen onderzoeken. In dat opzicht is Seo-rae net zozeer een detective als Hae-jun.”

Niet getrouwd met extremen

Dat Park de focus legt op liefde, is enigszins verrassend. De regisseur waarschuwde zijn fans op voorhand dat ze Decision to Leave misschien wel “monotoon en minder sensationeel” zouden vinden dan zijn vorige films. Velen associëren hem namelijk met het choquerende geweld van wraakthrillers als Oldboy, of met de intense perversiteit van het erotische The Handmaiden. Maar Park is niet getrouwd met extremen, zegt hij. “Ik zal bijvoorbeeld nooit geweld in een film steken als het niet strikt noodzakelijk is. Om de simpele reden dat ik niet graag actiescènes draai. Ik zou ze zeker vermijden als het kan.”

Als belangrijkste inspiratie voor Decision to Leave noemt Park dan ook een film die je niet meteen in zijn favorietenlijstje zou verwachten: Brief Encounter van David Lean, een romantisch drama uit 1945 waarin een getrouwde vrouw na een toevallige ontmoeting in een treinstation hopeloos verliefd wordt op een onbekende man. “De sfeer van die film was voor mij en mijn coscenarist de referentie tijdens het schrijven.”

Al ligt een andere referentie meer voor de hand: Vertigo van Alfred Hitchcock, waarin James Stewart ook een detective speelt die geobsedeerd raakt door de vrouw die hij moet onderzoeken. “Vertigo is inderdaad een heel belangrijke film voor mij”, zegt Park. Toch verrast het hem dat Decision to Leave in zowat iedere recensie ter wereld als Hitchcockiaans wordt bestempeld: “Toen ik de film maakte, dacht ik absoluut niet aan Hitchcock. En toch zegt iedereen nu dat deze film duidelijk door hem beïnvloed is... Ach, ik kan hen geen ongelijk geven: Hitchock zit in mijn DNA. Toen ik film studeerde, waren zijn films mijn handleiding.”

‘Decision to Leave’ speelt vanaf 10/08 in de bioscoop.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234