Zaterdag 27/11/2021

Concertrecensie

Dez Mona en B.O.X. bezweren De Bijloke met ‘Lucy’ ★★★★☆

Dez Mona in de Bijloke. Beeld Wouter Maeckelberghe
Dez Mona in de Bijloke.Beeld Wouter Maeckelberghe

De Berlijnse muur tussen klassieke muziek en pop? Dez Mona en B.O.X. stonden er in de Gentse Bijloke anderhalf uur lang bovenop te zingen en te spelen. Met Lucy – half voorstelling, half concert – vaagden ze niet alleen muzikale grenzen weg, ze toonden zich ook meesters van de ontroering.

“My fellow traveller / where will we go”: Gregory Frateur had vrijdagavond in Gent amper zeven woorden gezongen of hij trof meteen drie keer raak. Treffer één: hij ving de gezamenlijke geschiedenis van zijn artpopband Dez Mona en het bijzondere barokensemble B.O.X. in één zin.

De muzikanten achter beide collectieven trekken namelijk al een poos samen op. Geïnspireerd door een samenwerking tussen Frateur en een paar klassieke muzikanten in 2009, richtte snarentovenaar Pieter Theuns B.O.X. (Baroque Orchestration X) op. De ambitie was groot: genres laten versmelten en verschillende publieken bij elkaar brengen. Zo kwam B.O.X. in 2011 bij Dez Mona aankloppen, wat leidde tot Sága, een soort opera die zelfs in The New York Times lof toegezwaaid kreeg.

Tien jaar later hebben Dez Mona en B.O.X. elkaar opnieuw gevonden voor Lucy, een plaat die sinds een paar weken uit is en die vrijdag in De Bijloke haar première beleefde (na een try-out op de Feeërieën in Brussel). En zo komen we bij Frateurs tweede treffer met zijn openingsverzen. “Where will we go?”, blijkt de hamvraag die het personage Lucy zich stelt in de naar haar genoemde mix van voorstelling en concert.

Wie Lucy precies is, blijft wat vaag, maar dat doet er ook niet echt toe. Voor Gregory Frateur is ze vooral een manier om de grote levensvragen te stellen: hoe kom je thuis in een versnipperde, overprikkelde wereld? Hoe vind je jezelf en maak je tegelijk oprecht contact met anderen? Hoe werk je aan een betere wereld zonder je eigen geluk te hypothekeren? Kortom: waar ga je als mens naartoe?

Ja, dat klinkt zwaar, een tikje verscheurd zelfs. En met de ‘b’ van B.O.X. – barok dus – zou je kunnen vrezen Lucy haar emoties extra dik in de verf zou zetten. Verkeerd gedacht: met zijn eerste zeven woorden – hier is zijn derde treffer – stelde Frateur je onmiddellijk gerust. Toen hij in amper een paar seconden soepel schakelde tussen een donkere brom en een lichte hoge stem, voelde je meteen: deze man zal zijn publiek moeiteloos laten navigeren tussen de Grote Gevoelens, hij zal de klippen Pathos en Bombast wel aanwijzen, maar er nooit tegenaan varen.

Dat meesterlijke bespelen van je emoties was natuurlijk niet alleen Frateurs verdienste. Aan zijn rechterzijde speelden zes topmuzikanten, aan zijn linkerzijde reikten twee sopranen naar de sterren. Hun bijdrages waren allemaal even subtiel als essentieel: zo zorgde de tegelijk broze en volle klank van de serpent (een koperen blaasinstrument in slangenvorm) regelmatig voor dreiging. In ‘Lucy’s Prologue’ deed Berlinde Deman dat nog onderhuids, maar in ‘Death Said,’ kreeg ze het haar op je vel recht met elektronisch gemanipuleerde klanken. Frateurs teksten zijn in Lucy zelden concreet vast te pinnen, maar bij de bombs en guns waarover hij in ‘Death Said,’ zong, was het – in combinatie met de omineuze sfeer – moeilijk om níét te denken aan wie is achtergebleven in Afghanistan.

Met Lucy willen Dez Mona en B.O.X. de werelden van pop en klassiek laten versmelten, klinkt het in de perstekst. Dat bleken in De Bijloke géén grote, loze woorden: de avond – die door de opstelling van de muzikanten vooral als een klassiek concert oogde – kreeg dankzij de gitaar én tweede stem van Sjoerd Bruil regelmatig een fikse rockinjectie. ‘All Out’ en ‘Lucid Sky’ deden zowaar denken aan een barokversie van Arcade Fire door hun opzwepende samenzang en oproep tot verbondenheid.

Bruils gitaar doorkliefde ook ‘Wandering Scene’, waarbij de lieflijke sfeer een scheut onrust meekreeg die nog sterker werd door de korte zangstoten van de onmisbare zangeressen Lore Binon en Michaela Riener. In ‘I Can’t Contain Me’ nam Bruil zelfs de leadzang voor zijn rekening, met als resultaat: een gruizige indierocksong die je eerder op Pukkelpop dan in De Bijloke verwachtte. En soms zat de rock-’n-roll in een onvermoede hoek: accordeonist Roel Van Camp lanceerde meermaals een korte solo, waarbij hij hoofdschuddend tekeerging alsof hij wijdbeense hardrock speelde.

Dez Mona, concert, Bijloke Beeld Wouter Maeckelberghe
Dez Mona, concert, BijlokeBeeld Wouter Maeckelberghe

In de instrumentale tracks kreeg de barok de bovenhand, zoals ‘Lockdown’, waarin de theorbe (een soort luit) van Pieter Theuns en de accordeon een schaduwgevecht leverden in de warme stralen van een ondergaande zon. Of in ‘Lucy’s Sinfonia’, waarin de theorbe en de harp van Jutta Troch om elkaar heen dansten in een verduisterde kasteelzaal waar je voorts alleen baljurken hoorde ruisen. Opvallend was ook hoe ritmisch en dynamisch deze muziek klonk zónder de aanwezigheid van drum of ander slagwerk. Krijgt daar de credits voor: contrabassist Kristof Roseeuw, die niet alleen de snaren maar soms ook de klankkast van zijn instrument aansloeg.

De avond piekte in dat handvol songs waarin de instrumentale vindingrijkheid van B.O.X. en de vocale flair van Dez Mona elkaar optilden tot emotionele hoogten zonder te verzanden in pathetiek: het ingehouden drama van ‘Too Short a Season’ en ‘Tiny Paradise’, en het met gospel gestutte ‘Keep On Pushing’. Dat wordt in de volgende shows – als onze laatste coronaremmingen zijn weggevallen – vast een extatisch meezingmoment.

Nu bleef de euforie nog beperkt tot een keurige, maar oververdiende staande ovatie voor én na het bisnummer ‘Complete Me’. Dat gaat over onbeantwoorde liefde en verlangen – iets waar Dez Mona en B.O.X. zich na deze première alvast géén zorgen meer over hoeven te maken.

Gezien op vrijdag 3/9 in De Bijloke in Gent, waar dit weekend de feestelijke seizoensopening plaatsvindt onder de noemer Bijloke Boven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234