Maandag 15/08/2022

Review

Drake in Paleis 12: een infuus Drake(n)bloed ***

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Op minder dan vijf jaar tijd heeft Drake een hoge vlucht genomen binnen de hiphopwereld. De Canadese superster bestendigde dat succes in Brussel met een opwindend feestje, een heerlijk megalomaan spektakel, maar soms ook een onwaarachtige flair.

Gunter Van Assche

Hoe onze zaterdagavond is verlopen? Och, niets bijzonders.

Concertje meegepikt.

Vlak naast Rihanna gestaan.

Al goed, voor we onszelf wat zouden inbeelden: dat konden duizenden andere aanwezigen net zo goed beweren. Tenminste als die Paleis 12 als bestemming hadden gekozen. Daar stond de popzangeres uit Barbados haar oude liefde Drake vanaf een VIP-podium te bewonderen. Of beide sterren opnieuw romantisch gelieerd zijn, verneemt u één dezer ongetwijfeld in de vakbladen.

Opmerkelijker vonden we dat RiRi niet even méé het podium opkwam, voor een stomende live-versie van 'Take Care': een hit waarin ze nochtans oorspronkelijk featurede. Maar logica bleek per definitie ver zoek bij de show van Drake. Zo werd de voorstelling aangekondigd als "Drake featuring The Weeknd", al bleek daar eigenlijk niets van aan. Die laatste werd in Paleis 12 namelijk herleid tot voorprogramma. Uiteindelijk mocht de protégé van Drake slechts een enkele keer opnieuw opdraven naast de échte hoofdrolspeler van de avond, voor een vlijmscherpe renditie van 'Crew Love'.

Wat een ontgoocheling dat die vocale dubbelslag niet vaker uitgespeeld werd. De monotone rhymes van Drake pasten immers als gegoten bij de fluwelen strot van Abel Tesfaye, een getalenteerde producer, R&B-zanger en zelfverklaarde seksmaniak.

Maar achteraf bekeken, leek de aanwezigheid van persoonlijke vrienden als Tesfaye en Rihanna eerder als talisman te dienen voor Drake.

Na zijn vorige passages in Brussel - telkens een lamlendige aanfluiting - hadden we geen harde valuta meer durven verwedden op de Canadese rapper en R&B-zanger. Maar onder de bewonderende blik van zijn intimi, leek Drake plots wél zijn draai te vinden op een groot podium.

Ook qua podiumdesign maakte deze Drizzy een inhaalbeweging. Het decor bestond uit een grote cirkel waarin hij als een halfgod tevoorschijn kwam, terwijl een identieke cirkel boven het publiek hing, als een soort portal. Later op de avond zou die tweede constructie dalen tot net boven duizenden hoofden, voor een uitgerekt publieksnummertje. Een gebogen scherm, een indrukwekkende lichtshow met pyrotechnics, gensterend vuurwerk en lasers moesten verder doen vergeten dat de ietwat sullig ogende frontman het in zijn eentje moest rooien vooraan.

"I'm livin' like I'm out here on my last adventure," maakte Drake ook al vanaf de eerste maten van 'Tuscan Leather' duidelijk.

Buigen of breken
Die onvoorwaardelijke overgave drukte zich door in een set die aan een stevig infuus drakenbloed leek te liggen: "Can I preach my sermon?" vroeg hij retorisch voor 'Worst Behavior' door de zaal maalde als een dolleman. In 'Headlines' kon Drizzy zich dan weer moeiteloos handhaven boven loeiharde beats die trefzeker knalden door de zaal. Net zo zelfzeker verkende Drake ook alle hoeken van het podium, terwijl hij een coole cadans aanhield in 'Versace', zich trots op de borst klopte onder trompetgeschal in 'We Made It' en zich een veelzijdige vocalist toonde tijdens een medley waarin hij nu eens voor een rustige flow en dan weer een hakkende tred koos.

Wie had trouwens verwacht dat de zachtmoedige passages nog op het mééste gegil konden rekenen? In 'Too Much' moet de zanger maar het woord "Brussels" croonen, om een aanspoelende golf van gejoel over zich heen te krijgen. En tijdens 'Hold On, We're Going Home' mocht een vrouwelijke fan mee het podium op, terwijl hij haar toezong. Zij aarzelde zichtbaar tussen overgave en schaamte, maar de zanger besloot het zwarte meisje sowieso een onvergetelijke avond te bezorgen door haar teder te kussen op de wang en in de hals. En haar daarna als een geile hond na te staren terwijl haar kont wiegend van het podium verdween.

Een legioen meisjes in de zaal kreet op dat ogenblik met een mengeling van opwinding en jaloezie. Opvallend trouwens dat zo'n enorme seksuele energie zich meester kon maken van een kil complex als Paleis 12. Vrouwen zag je verleidelijk flaneren op vervaarlijk ogende stiletto's. Al dan niet gingen die vergezeld van een wijdbeens paraderend Anabooltje. Zelfs op de internationale vrouwendag leek dit meermaals een viering van het testosteron. Diezelfde tweespalt liet zich voelen in de set van Drake: met de regelmaat van de klok wisselde de Canadees tussen zoetsappige liefdesliedjes en stoere floorfillers.

Na drie kwartier leek Drake toch even op adem te moeten komen. Een dj nam het over met een set die vooral op de bekkenspieren mikte, maar verder weinig gensters sloeg. Daarna verloor ook Drake helaas de plot. Wie de show in Amsterdam zag, wist op voorhand al dat hij tien minuten voor het gordijn viel, zou zeuren dat hem werd verzocht om zijn laatste nummer in te zetten, maar dat hij daar het schijt aan had.

Rebel without claws
Die bestudeerde lik-m'n-vestje-houding kwam al even plastiekerig en nep over als het eindeloos gerekte publieksnummertje, waarin hij in het wilde weg zijn vinger door de zaal liet glijden om fans persoonlijk te begroeten. Dat deed Drake als de eerste beste glibberige demagoog, met generische beschrijvingen als: "Ik zie je daar wel, met je rode pet, en jij daar met je oorbellen... En jij daar met je blauwe hemd".

Akkoord: Jay-Z besloot zijn laatste concert in het Sportpaleis op een gelijkaardige manier, maar die nam tenminste de moeite om zijn dank een schijn van authenticiteit te verlenen en fans hoogst persoonlijk aan te schrijven.

Al geven we grif toe: toen we Drizzy "Ik hou van joellie" hoorden bekennen, wilden we hem net als iedere aanwezige graag het voordeel van de twijfel geven. Vooral omdat hij als ceremoniemeester van een zinnelijke party wél steeds hoge ogen gooide.

"I know these concerts can get boring," gaf hij midweg de set zelfs ruiterlijk toe, voor hij polste of iedereen nog zin had om te feesten. Aan gehoor geen gebrek.

Waarom zou het ook?

Had u zich misschien één moment durven vervelen naast Rihanna?

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234