Dinsdag 09/08/2022

TheaterrecensieEen Lola

‘Een Lola’: veel lach, te weinig traan ★★★☆☆

Lucie Plasschaert (midden) schittert als corrupte vastgoedmakelaar De Neef. Beeld rv
Lucie Plasschaert (midden) schittert als corrupte vastgoedmakelaar De Neef.Beeld rv
Evelyne Coussens

Met Een Lola verplaatst regisseur Yahya terryn de sociaalkritische maatschappijanalyse van filmmaker Rainer Werner Fassbinder naar het ‘Groot-Vlaanderen’ van 2035. In Terryns theaterversie gaat tragiek verloren, maar er is ook winst.

Lola (1981) is een van de laatste films van Rainer Werner Fassbinder, een van de scherpste chroniqueurs van het naoorlogse Duitsland. Het is een meedogenloos verhaal waarin de materiële wederopbouw schril afsteekt tegen de leegte in de ziel van de personages. De aantrekkelijke Lola houdt zich in een wereld van machtige mannen staande door hen te gebruiken, net zoals zij dat met haar doen. Overleven is the name of the game.

Bij Compagnie Cecilia schrijven we 2035, vijf jaar na de ‘Grote Europese Burgeroorlog’ en we bevinden ons, of all places, in Lokeren. De lokale voetbalclub promoveert en daar hoort een nieuw stadion bij, te bouwen door de corrupte vastgoedmakelaar De Neef (Lucie Plasschaert). In de nieuwe VIP – lees: het bordeel – zal Lola (een excellerende Marie Schraepen) binnenkort haar klanten ontvangen. Tot de nieuwe Europese functionaris Ratte (Marijke Pinoy) stokken in de wielen steekt. Het getrapte decor van Sam Declercq, een soort bouwstelling, symboliseert intelligent de verschillende niveaus waarop er boven- en onderhands wordt gemarchandeerd.

In Lokeren staan niet bepaald de grote wereldproblemen op het spel, integendeel: provincialisme rules, zoals een vrolijke samenzang van Les bourgeois van Brel illustreert. Die kleine, geile sjoemelaars lenen zich op de bühne goed tot uitvergrotingen, alleen wordt er hier wel erg veel afgeschreeuwd en geschmierd, waardoor het spel gaat slepen. Bovendien verdwijnt veel van de existentiële pijn van de personages achter het groteske gedol. De fundamentele vervreemding van Fassbinder (die zijn personages ook in een provinciestad plaatste) heeft plaatsgemaakt voor de soms bedenkelijke nabijheid van een Vlaams voetbalcafé.

En toch. Ondanks dat Een Lola geregeld aan de verkeerde kant van de kluchtigheid valt, zijn de regiekeuzes van Yahya Terryn consequent. Net zoals in het geslaagde Locke gaat hij bewust voor toegankelijk, filmisch theater met een sterke cast en uitbundig muziekgebruik. Compagnie Cecilia boort hiermee voelbaar een bron aan die al lang droogstond. Een Lola mag dan een lightversie van Fassbinder zijn: in thuisstad Gent, dat geen cultureel centrum heeft, zit daar alvast een unserved audience hartstochtelijk op te wachten.

Tot 23/12 in de Expeditie in Gent, www. compagnie-cecilia.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234