Zondag 23/01/2022

InterviewJungle

‘Eigenlijk zijn wij het formele voorspel voor wat jij in de slaapkamer wilt gaan uitvreten’

Jungle, bestaande uit Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland. Beeld Anna Victoria
Jungle, bestaande uit Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland.Beeld Anna Victoria

Jungle zegt politiek te worden op zijn derde album. Al willen ze enkel op de barricades staan voor de liefde. Living in Stereo is een radicale oproep om te dansen en te sjansen. ‘De lockdown was het ergste wat een geile groep als die van ons kon overkomen.’

Gunter Van Assche

Al vanaf de eerste noot nam Jungle een hoge vlucht op het internet. Met de videoclips bij twee superbe songs trekken Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland – die de spil van Jungle vormen – heel wat aandacht naar zich toe. ‘Platoon’ brengt een zesjarig breakdanseresje voor het voetlicht, en in ‘The Heat’ defileren twee zwarte rolschaatsers in groene trainingspakken.

Nadien laat de groep zich zo’n zeven jaar lang voorstaan op bleekschetenfunk en blue eyed soul. De vorige twee albums schitterden op dat vlak, maar vandaag voelt zo’n muzikale korset te beperkend aan. “We husselden in het begin een halve eeuw zwarte muziek door elkaar, terwijl we zelf bleker dan een aspirientje ogen”, vertelt Lloyd-Watson. “Dat leek ons indertijd wel geinig. Alleen: elke grap kun je hooguit een keer herhalen, voor die oudbakken wordt.” Beide Britten proberen nu hun houdbaarheid te verlengen door nog andere genres en stijlen te tackelen. “Als mensen onze naam horen, denken ze meteen: disco!”, grinnikt Lloyd-Watson. “Daar is vanzelfsprekend niets mis mee. Zelf heb ik het sowieso liever dat ze aan disco denken, dan aan drek. Maar ik word net zo begeesterd door hiphop en rap. Om die reden klinkt deze plaat vaak verrassend anders.”

“Ik had eerlijk gezegd zelfs een mixtape vol hiphop in gedachten, naast een meer reguliere plaat. Maar laten we wel wezen: dat is in deze tijden een vorm van grootheidswaanzin. (lacht) Toch sluipen heel wat hiphopbeats binnen op dit album. En we werken ook meer dan ooit met gaststemmen. Onze falset waren we spuugzat, als ik zo ondankbaar mag klinken. Net zoals we indertijd in onze clips liever anonieme dansers en acteurs naar voren schoven dan dat we zelf in de spots wilden staan, mogen anderen vandaag schitteren in onze songs.”

“Tom en ik zijn door de bank genomen sowieso eerder producers dan podiumbeesten. Aan ons is geen Michael Jackson verloren gegaan. (fronst) Dat was misschien niet de beste vergelijking. Denk daarover wat je wil. (lacht) Maar weet dat we in de eerste plaats een slaapkamerproject waren, voor we een podium zagen. Dat idee zit nog altijd diep verweven in onze muziek, en in onze manier van werken. Er spat geen sterrenstof van Jungle: dat laten we liever aan onze beste songs over. Dat is de magie van onze groep. Alles draait om escapisme.”

“Toen ‘The Heat’ uitgebracht werd, raakte iedereen verward over onze identiteit: veel mensen dachten dat we dat zwarte, rollerskatende duo zélf waren. En anderen dachten dat we die twee robots van Daft Punk waren. Alsof wij zo veel talent zouden hebben! Wanneer Tom en ik hoog zingen, klinken we niet als onszelf. Ook die vorm van escapisme droeg ik altijd hoog in het vaandel. Als we onze stem forceerden, werd de song anders, en dat trok me enorm aan.”

'Tom en ik zijn door de bank genomen sowieso eerder producers dan podiumbeesten. Aan ons is geen Michael Jackson verloren gegaan', zegt Josh Lloyd-Watson (r.).  Beeld Anna Victoria
'Tom en ik zijn door de bank genomen sowieso eerder producers dan podiumbeesten. Aan ons is geen Michael Jackson verloren gegaan', zegt Josh Lloyd-Watson (r.).Beeld Anna Victoria

Op Loving in Stereo klinkt Jungle bewust niet altijd meer als Jungle. “Dat is een van de meest opwindende gedachten. De nostalgische mix van funk, disco, pop en soul leverde ons indertijd een bijzonder toegewijde aanhang op. En je zou wellicht gek moeten zijn om daaraan te prutsen. Maar ik ben liever gek dan gehaaid. Om die reden hebben we nu het geweer van schouder veranderd. Er is geen ondraaglijker gedachte dan de idee dat we ineens bij het meubilair zouden horen.”

De lockdown zorgde er anders ei zo na voor dat de groep niet eens bij het meubilair zou tellen. “Ik vreesde voor onze toekomst”, geeft Lloyd-Watson grif toe. “De lockdown was het ergste wat een geile groep als die van ons kon overkomen. We moeten het net hebben van lijven die op de dansvloer tegen elkaar aanschurken, van levendige euforie. Eigenlijk zijn wij het formele voorspel voor wat jij in de slaapkamer wilt gaan uitvreten. (lacht) Toen dat allemaal verdween, heb ik wel even gepanikeerd. Tom niet. Die is inmiddels vader geworden, en heeft andere ijzers in het vuur. Maar ik botste wel tegen een koude werkelijkheid aan: misschien zou iedereen weer vergeten zijn wie we waren na anderhalf jaar quarantaine? Die gedachte beheerste me wel bij het maken van deze plaat. Maar tegelijk was het makkelijker dan anders. De druk lag ook niet zo hoog. Weet je, onze eerste plaat hebben we in een slaapkamer gemaakt. Heel naïef. Zonder geld, zonder label. Het was een geruststellende gedachte dat niemand een fuck om ons gaf. Bij de opvolger was die onschuld weggeborsteld. Relaties waren gestrand, ambities waren hoger, harten waren gebroken en portefeuilles gevuld. We werden ineens… bloedserieus. Fuck!”

“Ik schaam me niet voor onze vorige plaat, maar we waren de lol uit het oog verloren. Daarmee verdween de lont aan het vuur. Die heb ik nu teruggevonden omdat ik er eerlijk waar van uitging dat niemand ons nog zou kennen na de lockdown. Dat blijkt inmiddels best wel mee te vallen. (lacht) Maar die onzekerheid heeft ons wel een plaat opgeleverd die direct en duidelijk klinkt. Misschien is dat wel de gedachte die ik moet blijven koesteren: niemand wacht op mij, elk idee moet puur zijn, en ik mag vooral mijn verstand niet te veel gebruiken. Het goede nieuws is: dat deed ik sowieso al niet te vaak.”

Living in Stereo is uit bij Caiola. Jungle speelt 29/1 in Vorst Nationaal.

'De nostalgische mix van funk, disco, pop en soul leverde ons indertijd een bijzonder toegewijde aanhang op. En je zou wellicht gek moeten zijn om daaraan te prutsen. Maar ik ben liever gek dan gehaaid', klinkt het.  Beeld Filmawi
'De nostalgische mix van funk, disco, pop en soul leverde ons indertijd een bijzonder toegewijde aanhang op. En je zou wellicht gek moeten zijn om daaraan te prutsen. Maar ik ben liever gek dan gehaaid', klinkt het.Beeld Filmawi
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234