Vrijdag 01/07/2022

InterviewDe mol

Ex-mollen getuigen: ‘Ik heb mensen een mes in de rug gestoken, maar ik vond het niet erg’

null Beeld Koen Bauters
Beeld Koen Bauters

In 1998 schreef Magda Ral (64) tv-geschiedenis: ze gaf een fluweelzacht ondergronds zoogdier een mythische status toen zij op allerkundigste wijze de mol werd, de saboteur der saboteurs, de eerste in een lange reeks dwarsliggers. Zijn in haar voetsporen getreden: Gilles Van Bouwel (33) en Elisabet Haesevoets (36), harteloze huichelaars die nu net als u en ik uitkijken naar de tiende jaargang van De mol. Maar hoe denkt, voelt, slaapt en drinkt een mol? ‘Ik was het niet gewend om te liegen, maar het ging zo makkelijk: ik werd bang van mezelf.’

Vincent Van Peer

Het drietal blaast verzamelen in het hoofdkwartier van DPG Media, waar ze konkelfoezen als soldaten die terugkeren van het front, als lotgenoten onder elkaar, de enigen die kunnen begrijpen wat ze hebben meegemaakt.

De mol is terug! Jullie opvolger is klaar om zijn of haar avontuur met Vlaanderen te delen. Met welk gevoel zal die nu thuiszitten?

Gilles Van Bouwel: “Toen de namen van de kandidaten, en dus ook de mijne, eindelijk in de krant stonden, heb ik gebleit als een klein kind (lacht). Van de ontlading: de moeilijkste periode vond ik die tussen de reis en de uitzending, toen ik met geen woord mocht reppen over de zotte ervaring die ik had meegemaakt. Dat ik daarna moest verzwijgen dat ik de mol was, was maar een pietluttig detail.”

Lees ook

Makers en mol blikken terug op eerste seizoen ‘De Mol’: ‘Ik moest me drie uur in een kast verstoppen’

Het tiende seizoen van ‘De mol’ is gestart. En ik zal het maar meteen zeggen: Nele is de mol

Elisabet Haesevoets: “Ik ben als mol gekozen toen we al in Vietnam waren, een complete mindfuck. Toen ik thuiskwam, leek de hele reis een verre droom: ik verdrong alles, tot de serie op tv kwam. Ik was vooral doodzenuwachtig dat mensen mij, onvoorbereid als ik was, meteen zouden ontmaskeren.”

Bij jou was het anders, Magda: niemand leefde toe naar De mol, het programma begon namelijk pas.

Magda Ral: “Inderdaad. Pas toen begon het me stilaan te dagen wat het precies betekende om de mol te zijn, want naïef als ik was, had ik niet nagedacht over de draagwijdte van de onderneming. Als ik op de autosnelweg of tussen de velden reed, zag ik aan de kant van de weg grote spandoeken hangen: ‘MAGDA IS DE MOL!’ Het leefde enorm. En dat in een tijd waarin sociale media nog niet bestonden. Ik had een gsm ter grootte van een baksteen.”

Van Bouwel: “Jullie hebben voor de inschrijving een gele briefkaart moeten sturen, zeker? De hints waren in pre-internettijden ook anders: voor wie goed oplette, stond bijna zwart op wit neergeschreven wie de mol was.”

Haesevoets: “Nu zijn er molloten die de afleveringen meerdere keren bekijken, beeld na beeld, op zoek naar verborgen boodschappen. Zo had iemand in één frame ingezoomd op mijn kraag, waar volgens hem in morsecode op te lezen stond dat ik de mol was (lacht).”

We zitten hier aan tafel met de allereerste mol. Wat betekent Magda voor jullie?

Van Bouwel : “Simpel: zij is Moeder Mol (hilariteit). Ik was 10 en ik was fanatiek bezig met het programma: ik had een molplakboek waarin ik alle krantenknipsels verzamelde.”

Als kind verslond je ook de boeken van Agatha Christie en hield je fiches bij met je verdachten.

Van Bouwel : “En van elke verdachte maakte ik een tekening. Ik hou van whodunits en thrillers, en ik vond De mol het beste programma dat ooit was gemaakt. Ik zwoer bij mezelf: als het terugkomt, doe ik mee. Mijn mama vroeg indertijd of ik me niet samen met haar wilde inschrijven voor Peking Express. Waarop ik: ‘Graag, maar als ze een nieuw seizoen van De mol maken, mag ik niet meer meedoen als ik óók al heb meegedaan aan Peking Express, dus liever niet.’”

Magda, heb jij gekeken naar de seizoenen van Gilles en Elisabet?

Ral: “Natuurlijk! Ik kan me niet voorstellen dat ik níét naar De mol zou kijken. Dat is een vanzelfsprekendheid: ik ben nu eenmaal Moeder Mol (lacht). Volgens mij is de kracht van het programma het psychologische spel tussen de kandidaten, waar het al in het allereerste seizoen om draaide.”

Van Bouwel: “Zet onze groep van tien in een café en no way dat we daar als vrienden naar buiten gaan. De vriendschapsbanden worden pas gesmeed in het vuur van het avontuur.”

Haesevoets: “Het psychologische spel achter de schermen doet echt iets met je. Weet je wat ik akelig vond? Ik was het niet gewend om te liegen, maar het ging me meteen héél makkelijk af. Ik werd bang van mezelf (lachje).”

Van Bouwel: “Ik heb ook mensen een mes in de rug gestoken, meer dan eens zelfs. Maar ik vond het niet erg: dat is het spel. Zweren op het hoofd van familieleden of vrienden? Pff, no problem.”

Magda en Elisabet, jullie zagen de mol als een soort rol. ‘De échte Magda had dat nooit gekund, al dat huichelen en bedriegen’, zei je na je ontmaskering in Humo.

Ral: “Voor mij was het ook een rol: ik ben actrice en daarom hebben ze mij benaderd. Maar voor het overige ben ik dicht bij mezelf gebleven. Zo hard had ik er ook niet over nagedacht. Niemand wist wat er zou gebeuren. Alleen de proeven lagen vast. Toen ik vertrok, wist ik zelfs niets over de kandidaten. En ter plaatse had ik geen contact met de productie, op een knikje van Michiel Devlieger na. De ploeg ging me zelfs uit de weg, omdat ze niet wilden dat de anderen zouden zien dat er contact was. Ik had ook geen strategie: alles wat ik deed, was intuïtief.”

Van Bouwel: “Dat was bij mij wel anders. Vooraf was er nauwgezet overleg: ‘Hoe zou je dit spelen als kandidaat? En als mol?’ Als de ploeg een sabotagedaad voorstelde en ik wilde die anders invullen, dan mocht ik dat, zodat ik mezelf kon blijven. Nu, hoe goed je het ook voorbereidt: als je honderd scenario’s uitdenkt, beland je gegarandeerd in het honderdeneerste (lachje). Dan moet je improviseren, dat is gevaarlijk. Ik had liever dat alles volgens plan verliep.”

Ral: “Bij mij werkte die vrijheid wél. Als ik druk had gevoeld, was ik gaan flippen, vrees ik. De crew en ik waren als twee schepen die naast elkaar een rivier afvoeren. (Denkt na) Wat Gilles en Elisabet hebben gedaan, had ik nooit gekund: de druk zou veel te groot geweest zijn voor mij.”

Heeft dat ook niet te maken met een zekere afkeer van autoriteit?

Ral: “Absoluut (lachje).

Jij hebt wel vastgelegd hoe de rol van de mol er zou uitzien.

Ral: “Bart De Pauw heeft me op het einde oprecht bedankt. Dat herinner ik me nog goed, ook al was ik een beetje in de wind. Hij zei: ‘Ik ben jou heel dankbaar dat jij van de mol niet de grote ambetanterik hebt gemaakt, die mensen pijn doet en onrust zaait.’”

Haesevoets: “Als zij er een lelijke mol van had gemaakt, was het programma misschien wel geflopt, en dan zaten we hier nu niet.”

Van Bouwel: “Dus: dank u, Magda!”

Gilles Van Bouwel: ‘Ik heb ook mensen een mes in de rug gestoken, meer dan eens zelfs. Maar ik vond het niet erg. Zweren op het hoofd van familieleden of vrienden? No problem.’ Beeld VIER
Gilles Van Bouwel: ‘Ik heb ook mensen een mes in de rug gestoken, meer dan eens zelfs. Maar ik vond het niet erg. Zweren op het hoofd van familieleden of vrienden? No problem.’Beeld VIER

Het tiende seizoen wordt een jubileum, een viering van wat is voorafgegaan: spelen jullie daar een rol in? (Intussen zijn Van Bouwel en Ral opgedoken in de eerste aflevering van het nieuwe seizoen, red.)

Van Bouwel: “Er waren geruchten dat er oud-mollen zouden meedoen, maar die kunnen wij bevestigen noch ontkennen.”

Ral: “Ah, mocht niemand weten dat ik opnieuw de mol ben? Nee, ernstig: ik besef nu pas de impact van mijn rol destijds. Tot nu heb ik niet beseft hoe belangrijk ik ben geweest in het creatieve proces. Ik heb dat gemerkt bij de opnames van de documentaire over tien seizoenen De mol: toen ik binnenkwam, keek iedereen bijna met bewondering naar mij: ‘We zijn zo blij je te zien!’ Dat raakte me wel.”

Van Bouwel: “Jij hebt niet door hoe mythisch je bent, maar dat is gewoon zo!”

Haesevoets: “Jij bent een icoon, hè.”

Van Bouwel: “Een muze.”

Ral: “Alles is beter dan Moeder Mol (hilariteit).”

Elisabet Haesevoets: 'Ik heb op reis brieven naar mijn man geschreven om alles van mij af te zetten. Hij heeft ze nooit gelezen.' Beeld Humo
Elisabet Haesevoets: 'Ik heb op reis brieven naar mijn man geschreven om alles van mij af te zetten. Hij heeft ze nooit gelezen.'Beeld Humo

Tranen met tuiten

Jullie zijn allemaal primeurs: de eerste mol na de herlancering, de eerste mol zonder voorbereiding, de eerste mol tout court. Dat wil zeggen: veel verantwoordelijkheid.

Van Bouwel (knikt): “Ik was me er de hele tijd bewust van dat het een miljoenenproductie is, en dat ik alles in het water kon doen vallen. Maar het allermoeilijkste aan de rol vond ik toch de eenzaamheid. Je behoort niet tot de ploeg, en evenmin tot de kandidaten. En je krijgt nooit eens een schouderklopje.”

Haesevoets: “Dat vond ik ook lastig. ‘Het is niet erg dat er wat meer geld in de pot zit’, zei de ploeg eens. ‘Niet moeilijk, want je hebt je niet kunnen voorbereiden.’ Maar ja, intussen had ik wel het gevoel dat ik had gefaald als mol.”

Van Bouwel: “De mol is géén makkelijke rol, dat mag nog eens gezegd worden. Ik ben ervan overtuigd dat niet iedereen het kan. Ik parafraseer even de grote filosoof Bouba: de mol zijn is écht geen ponykamp.”

Haesevoets: “Ik heb heel vaak gehuild. Ik dacht dat ik meeging als kandidaat, en mijn man had gezegd: ‘Met jouw mensenkennis sta je hier over een week terug.’ (lacht) Maar opeens wist ik dat ik 25 dagen weg zou zijn, en ik had twee kleine kindjes thuis. De jongste was zes maanden.”

Ral (verbaasd): “Heb je die niet gemist?”

Haesevoets: “Enorm! En intussen vond ik dat ik er niks van bakte. Maar die huilbuien hebben me geen windeieren gelegd. Veel kandidaten dachten: die is veel te labiel, die kan nooit de mol zijn (lacht). Dus heb ik maar het frêle meisje gespeeld dat haar kinderen miste en naar huis wilde.”

Magda, kreeg jij destijds geen berichten van mensen uit je omgeving die zeiden dat ze jou niet meer wilden zien als jij de mol zou zijn? Dat kun je je nu toch niet meer voorstellen?

Ral (knikt): “O, ja. Voor sommigen voelde het alsof ik hun vertrouwen had beschaamd.”

Haesevoets: “Mij is dat ook overkomen. Ik werkte als spoedarts en patiënten vroegen me soms: ‘Bent u wel te vertrouwen?’ Ik dacht dat het een grap was, maar sommigen méénden het. Wat hadden ze gedacht, dat ik plots alle buisjes en darmpjes zou lostrekken? ‘Hebbes!’

“En dan zwijg ik nog over de sociale media. Toen mijn man Michaël op bezoek was gekomen, las ik ergens: ‘Wat een kutwijf, om te kotsen!’ Toen vond ik dat héél erg. Nu kan mij dat geen moer meer schelen.”

In de eerste seizoenen van De mol werd het mokerhard gespeeld. ‘Allemaal paranoia en achterdocht en op je hoede zijn’, zo beschreef Magda het.

Ral (denkt na): “Het was zwaar, ja. Ik was op het einde de enige vrouw in een mannenclub, en Guy en Hugo maakten bovendien continu ruzie. En maar uitvliegen tegen elkaar!”

Van Bouwel: “Nu proberen de makers een groep vrienden te maken van de deelnemers. Vroeger zat er inderdaad meer conflictstof in. Pas op, wij konden tijdens de opdrachten elkaar het bloed onder de nagels vandaan halen, maar aan de bar waren we wel weer dikke vrienden.”

Ral: “Wij waren totáál verschillende mensen. Niemand van ons heeft trouwens nog contact met de anderen. Alleen Belle heb ik na 22 jaar teruggezien, voor die documentaire. Maar ik kan zeer goed alleen functioneren. Ik kan me heel goed verliezen in mijn fantasie en in mijn scenario’s. Toch voelde ik wel af en toe de behoefte om mijn hoofd eens tegen een borst te leggen en mijn gevoelens kwijt te kunnen. Om eens vastgepakt te worden door iemand die zegt: ‘Lukt het? Ça va?’”

Haesevoets: “Ik heb op reis brieven naar mijn man geschreven om alles van mij af te zetten. Hij heeft ze nooit gelezen, denk ik (lacht).

“Ik sliep als een cavia, met één oog open. Ik was doodsbang dat ik wakker zou schieten en roepen: ‘Ik ben de mol!’”

Magda Ral: ‘Ik was op het einde de enige vrouw in een mannenclub, en Guy en Hugo maakten bovendien continu ruzie. En maar uitvliegen tegen elkaar!’ Beeld Woestijnvis
Magda Ral: ‘Ik was op het einde de enige vrouw in een mannenclub, en Guy en Hugo maakten bovendien continu ruzie. En maar uitvliegen tegen elkaar!’Beeld Woestijnvis

Ral: “Ik sliep op den duur ook niet meer. Hoe kleiner de groep werd, hoe intenser de proeven waren. Op een bepaald moment was ik ’s nachts bezig iets te saboteren toen de productieploeg, die niet wist dat ik de mol was, binnenkwam: ik heb me toen drie uur lang in een kast verstopt (lacht).

“Eén keer ben ik heel kwaad geworden. Voor een opdracht had de ploeg Belle ingepakt in gips, zodat ze niet meer naar de wc kon. Ik vond dat erover, dus ik schreef een briefje: ‘Als dat gips niet wordt verwijderd, stop ik!’ De regisseur, Michel Vanhove, is toen tegen mijn benen komen stampen: ‘Besef jij wel wat dat hier allemaal kost!’ (lacht)

Haesevoets: “Ik ben ook eens kwaad geweest: toen wij te horen kregen dat onze familie ons niet zou komen bezoeken. Gelukkig mocht Michaël toch komen, anders was ik gecrasht.”

Van Bouwel: “Heb je toen tegen je man gezegd dat je de mol was?”

Haesevoets: “Onmiddellijk! (lacht) ‘Ik ben het, écht.’”

Van Bouwel: “Ik vond dat bezoek stresserend, omdat ik er zeker van was dat mijn mama me meteen door zou hebben. Maar ze had níks in de gaten. Tijdens de finale zat ik in een zaal vol mensen, maar bij mijn ontmaskering hoorde ik alleen maar mijn moeder luid schreeuwen: ‘Néé! Dat kán niet!’ (lacht) Achteraf moest ik even uit haar buurt blijven, ze was kwaad.”

In een stresserende situatie kan drank soelaas bieden. In welk seizoen is de alcohol het rijkelijkst gevloeid, denken jullie?

Van Bouwel: “Na onze reeks is er een budgetstop voor alcohol afgekondigd, dus ik ben er vrij zeker van dat het ons seizoen was (lachje). Ik ben geen enkele avond nuchter in bed gekropen. Er was altijd wel een reden: ‘De proef is geslaagd: vieren!’ ‘Er is iemand naar huis: troost!’ Het is nu heel gênant om te zeggen, maar wij hebben op één avond eens met zeven man 48 gin-tonics gedronken.”

Haesevoets: “Pas na de finale ben ik in de whisky sours gevlogen. Na een uur zei iemand van de productie: ‘Elisabet, we gaan je naar je kamer brengen, want dit komt niet goed.’”

Ral: “Bij ons werd er vooral flink gepaft. Iederéén rookte, want de niet-rokers zijn er op reis mee begonnen (lacht). Ik herinner me dat we tijdens het finalediner alle vier – Guy, Hugo, Michiel Devlieger en ik – een dikke sigaar rookten.”

Gilles Van Bouwel: ‘Het allermoeilijkste vond ik de eenzaamheid. Je hoort niet bij de ploeg, en ook niet bij de kandidaten. En je krijgt nooit eens een schouderklopje.’ Beeld HUMO
Gilles Van Bouwel: ‘Het allermoeilijkste vond ik de eenzaamheid. Je hoort niet bij de ploeg, en ook niet bij de kandidaten. En je krijgt nooit eens een schouderklopje.’Beeld HUMO

Spuitje botox

Wat blijft er bij van de plotse roem die jullie heeft overvallen?

Ral: “Vooral dat ik opeens onwaarschijnlijk veel vrienden had. Raar. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Gelukkig woonde ik op een zolderkamer in Brussel, want elders hoorde ik alleen maar: ‘Magda! Magda! Magda!’ Hoe moet je je dan gedragen? Ik heb daar veel last van gehad: het was bijna een identiteitscrisis. Ik wilde soms roepen: ‘Ik bén iemand, hè. Niet de mol.’ (lachje) Alles werd ook opgeblazen. Opeens werd ik omschreven als ‘de beste actrice van Vlaanderen’ en was ik in Het journaal te zien. Ik schaamde me soms dood.

“Ik heb de aanslagen van 22 maart 2016 meegemaakt in de metro in Maalbeek. Toen ik zat te bekomen, belde een journalist me voor een artikel over De mol. Ik heb die mens toen naar de maan gewenst. Wat deed De mol er op dat moment toe? Ik was ook pas een minuut bevallen van mijn zoon toen het ziekenhuis een journalist moest wegsturen.”

Op welk punt van je leven zaten jullie toen jullie in dat avontuur stapten? Kwam De mol er op een moment dat je er nood aan had om drie weken lang een wild avontuur te beleven?

Ral: “Héél onze groep bestond uit mensen die zich op een kantelpunt in hun leven bevonden, en even niet meer wisten welke richting ze uit moesten. Ik ook, hè. Ik had het gevoel dat alles mogelijk was, dat ik niet in een vast stramien of in een vaste relatie hoefde te zitten.”

Hoe groot was de impact van De mol op de keuzes die je achteraf hebt gemaakt?

Ral: “Héél groot (Magda kreeg een kind met Guy, red.), ook omdat ik dankzij De mol heb beseft dat ik goed bezig was: ik werkte in het theater, ook met jongeren, ik maakte voorstellingen... Ik ben heel blij dat ik in die sector ben gebleven.”

Van Bouwel: “Ik stond niet op een kruispunt in mijn leven: ik werkte al een jaar of drie en alles ging z’n gangetje. Maar mijn deelname is achteraf gezien wel een kantelpunt gebleken. Dat ik er mijn job bij Woestijnvis aan heb overgehouden, was een heerlijke toevalligheid.”

Jullie levens zijn erdoor veranderd. Elisabet, jij hebt je carrière omgegooid en je bent een praktijk als esthetisch arts begonnen.

Haesevoets: “Ik heb bij De mol geleerd dat je je eigen leven moet leiden, en niet moet doen wat er van je wordt verwacht. Klinkt dat nu stom?”

Ral: “Helemaal niet, leg eens uit?”

Elisabet Haesevoets: ‘Door mijn huilbuien dachten veel kandidaten: die is veel te labiel, die kan nooit de mol zijn.’ Beeld Woestijnvis
Elisabet Haesevoets: ‘Door mijn huilbuien dachten veel kandidaten: die is veel te labiel, die kan nooit de mol zijn.’Beeld Woestijnvis

Haesevoets: “Die ervaring heeft me rijker gemaakt. Daarvoor was ik heel onzeker, maar nu ketsen de meningen van anderen van me af. Je hebt maar één leven, hè: je moet het nú doen, gelukkig zijn. Zonder dat zelfvertrouwen had ik nooit de sprong gewaagd naar een eigen praktijk. Nu werk ik hard, maar het voelt niet als werken aan. Mijn job zuigt geen energie weg, maar injecteert die net.”

Over injecteren gesproken: hoorde ik je daarnet zeggen dat je bij jezelf botox hebt ingespoten? Ik wist niet dat dat kon.

Haesevoets: “Dat zijn maar kleine spuitjes. Als je een beetje handig bent, kun je dat gerust zelf voor de spiegel.”

Moet je soms mensen weigeren die te véél botox willen laten inspuiten?

Haesevoets: “Bijna elke dag. Dat zijn doorgaans mensen die in een moeilijke periode zitten, onzeker zijn en hopen zich beter te voelen door een behandeling, zoals mensen met overgewicht soms denken dat ze plots gelukkig zullen zijn als ze het perfecte maatje hebben. Maar zo werkt het niet. Ik denk dat er in onze sector soms misbruik wordt gemaakt van kwetsbare figuren, en daar weiger ik aan mee te doen. Ik zou walgen van mezelf.

“Zelfvertrouwen is het sleutelwoord. In de aanloop naar de finale zat ik in zak en as. Ik durfde bijna niet naar het finale-event in Kinepolis te gaan, omdat ik dacht dat iedereen me haatte en dat ik de slechtste mol ever was. Achteraf, toen ik er met een neutrale blik naar had gekeken, vond ik dat onzin: ik mag echt wel trots zijn. Fuck die triestige mensen op Twitter!”

Ral: “Ik heb een tijdlang De mol van me willen afschudden. Ik wilde er niet meer mee geassocieerd worden.”

Van Bouwel: “Dat kan ik begrijpen. Mijn familienaam is niet meer Van Bouwel, maar Van de Mol. Wat het voor mij verteerbaar maakt, is dat het een buitengewoon kwalitatieve familienaam is. Als ik de komende veertig jaar érgens op moet worden aangesproken, laat het dan maar dat zijn: het is een mooie erfenis.”

Ral: “Nu ben ik er ook eindelijk mee in het reine. Ik ben zelfs trots, eerlijk gezegd. Door die documentaire. Ik dacht: amai, dat is gewoon een ode aan mij.”

Van Bouwel: “Ik vind het wel opmerkelijk dat jullie het zo moeilijk hadden om jullie prestatie naar waarde te schatten. Ik ben altíjd trots geweest (lacht).”

Magda Ral: ‘Opeens werd ik de beste actrice van Vlaanderen genoemd: ik schaamde me dood.’ Beeld HUMO
Magda Ral: ‘Opeens werd ik de beste actrice van Vlaanderen genoemd: ik schaamde me dood.’Beeld HUMO

Te voet naar tibet

Ik moet je nog feliciteren, Elisabet: je hebt een derde kindje gekregen.

Haesevoets (lacht): “Dank u. Het is het laatste.”

Je hebt je bekendheid ook aangegrepen om thema’s als een miskraam of een eetstoornis bespreekbaar te maken.

Haesevoets: “Ja. Er waren wel mensen die wisten dat ik een eetstoornis had gehad, maar ik maakte er geen uithangbord van. Ik schaamde me er zelfs voor. Heel onterecht, vind ik nu. Maar toen De mol op tv kwam, was ik bang dat de media dat zouden oprakelen. Toen ben ik me bewust geworden van mijn kracht: ik kan dit delen, en zo een stem geven aan meisjes of zelfs volwassen vrouwen die hetzelfde meemaken. Ik heb alleen maar prachtige reacties gekregen op mijn getuigenis.”

Ral: “Ik herken die schaamte wel. Ik kom uit het beroepsonderwijs en ik heb heel lang met een minderwaardigheidscomplex rondgelopen. Nu denk ik vooral: je moet toch slim zijn om de mol te kunnen spelen. Dát heb ik toch maar mooi gedaan.”

Van Bouwel: “Je bent ei zo na geniaal, zou ik zeggen (hilariteit).”

Ral: “Iedereen die denkt dat hij of zij niet slim genoeg is, moet zich zeker inschrijven. Je zou jezelf kunnen verbazen.”

Wie van jullie wordt weleens emotioneel als je afleveringen van je eigen seizoen herbekijkt?

Haesevoets: “Guilty as charged!

Van Bouwel: “Ik ook, ja (lachje).”

Haesevoets: “Als ik mijn onthulling terugzie, krijg ik weer het gevoel dat ik ook op dat moment had: er viel een last van mijn schouders.”

Ral: “Ik heb mijn seizoen onlangs samen met mijn zoon bekeken, wat heel apart en héél waardevol was. Ik merkte dat hij toch wel trots was.”

Wat staat er nog op jullie bucketlist? Ik vraag het omdat jij, Gilles, nog het Kanaal wilde overzwemmen, aan de stierenrennen in Pamplona wilde meedoen, wilde toetreden tot de Mile High Club...

Van Bouwel: “Shit, nog niks afgevinkt! (Denkt na) Wat ik wél zeker nog wil doen, is deelnemen aan de Dodentocht.”

Je herinnert je toch nog hoe ellendig je je voelde toen je een marathon liep?

Van Bouwel: “Ik háátte het! (lacht) Maar ik ben iemand die alles minstens één keer gedaan moet hebben.”

Haesevoets: “De Dodentocht heet niet voor niets zo, hè. Gek! (lacht) Zelf zou ik graag mijn vliegangst overwinnen: ik ben het beu om gedrogeerd op een vliegtuig te moeten stappen. Ik ben ervoor naar de psycholoog geweest, maar op de volgende vlucht was het nog erger.

“Ik ben een controlefreak die meer wil kunnen loslaten, meer wil genieten van het moment. Als ik één ambitie heb, dan wel: mij niet door angsten laten leiden.”

'Ik sliep met één oog open. Ik was doodsbang dat ik wakker zou schieten en roepen: 'Ik ben de mol!'' Beeld HUMO
'Ik sliep met één oog open. Ik was doodsbang dat ik wakker zou schieten en roepen: 'Ik ben de mol!''Beeld HUMO

Ral: “Ik heb al enkele dingen van mijn lijst kunnen schrappen. Op mijn 57ste heb ik gedanst in mijn eerste professionele dansvoorstelling. En nu, op mijn 64ste, heb ik voor het eerst op scène gezongen, volledig in het Engels. Dat zijn toch grenzen die ik voor mezelf heb verlegd.

“Nu wil ik vooral nog enkele voorstellingen maken, onder anderen met de filosofe Mia Vaerman en met de Venezolaanse dragqueen Ariah Lester. En ik wil te voet naar Tibet.”

Van Bouwel: “Naar Tibet? Sorry, mag ik even aanstippen dat er net gelachen is met mijn Dodentocht? (lacht)

Ral: “Ik ga niet het hele traject te voet afleggen, maar ik wil zeker niet het vliegtuig nemen. Ik dacht: ik word 65, dus ik sluit in zekere zin mijn actieve leven af. Ik wil dat vieren met een reis die ik met een open geest aanga: alles wat komt, komt. Niets moet, go with the flow. Dat lijkt me waardevol.”

Wat zullen ze zeggen als ze je in Tibet zien aankomen?

Ral: “‘De mol!’ (lacht)

Haesevoets: “Met oude spandoeken langs de kant van de weg: ‘MAGDA IS DE MOL!’”

Ral: “Maar voor hetzelfde geld word ik morgen verliefd, ga ik met die man samenwonen en ben ik op die manier gelukkig. Zo vrij ben ik. En dat is eigenlijk al mijn hele leven zo geweest.”

De mol, Play4, zondagavond

© Humo

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234