Dinsdag 04/10/2022

AchtergrondDocumentaire J.Lo

‘Halftime’ van Jennifer Lopez: een strak geregisseerd portret van iemand die jarenlang werd uitgelachen

J.Lo trad op tijdens de 'Halftime Show' van de Super Bowl in 2020. Beeld AP
J.Lo trad op tijdens de 'Halftime Show' van de Super Bowl in 2020.Beeld AP

Na Taylor Swift en Lady Gaga heeft nu ook Jennifer Lopez haar eigen documentaire gekregen. Halftime past in een patroon van portretten over popzangeressen die het respect opeisen dat ze van de pers nooit of te laat hebben gekregen.

Jasper Van Loy

Je kunt veel onthouden uit Halftime, de nieuwe documentaire over Jennifer Lopez die deze week op Netflix verscheen. Wij wisten persoonlijk bijvoorbeeld niet dat zij de eerste latina-actrice was die 1 miljoen dollar kreeg om in een film te acteren. We hadden er geen idee van dat ze nog altijd zo intensief danst en fitnest als in haar jonge jaren. Maar vooral: we beseften niet dat Jennifer Lopez écht geen zin had om samen met Shakira te spelen.

Twee jaar geleden speelden de twee wereldsterren als eerste latina’s op de Halftime Show van de Super Bowl, nog steeds het meest bekeken tv-optreden ter wereld. Halftime draait rond de voorbereidingen op dat optreden, maar Shakira komt amper in de docu voor. Terwijl ze hoogstens eens over haar kinderen mag komen vertellen, bestaat de helft van de beelden uit J.Lo die fitnest, danst, zingt en aanwijzingen geeft. Tussen neus en lippen laat Lopez ook nog optekenen dat een Halftime Show met twee headliners “het slechtste idee ooit” was.

Natuurlijk werd de vete tussen de twee gretig opgepikt in de pers. Maar J.Lo is de negatieve aandacht gewend, zo blijkt ook uit Halftime. Een montage van magazinecovers en krantenkoppen laat zien hoe Lopez in de nillies werd neergezet als mannenverslindster zonder talent, ook al scoorde ze de ene wereldhit na de andere. Voor de paparazzi is ze niet meer dan een achterwerk. In het pijnlijkste archieffragment uit de documentaire vraagt interviewer Billy Bush vlakaf aan Lopez wat ze nu zelf van haar fameuze derrière vindt. Dat interview is niet nieuw of zelfs maar onvertoond, en net daarom geeft het te denken: hoe hebben we hier met z'n allen twintig jaar geleden om kunnen lachen? Misschien vat het volgende detail de tijdsgeest nog het best: Billy Bush is de man aan wie Donald Trump toevertrouwde dat hij getrouwde vrouwen zomaar bij de pussy kon grijpen.

Tien seconden Ben Affleck

Een documentaire over een popzangeres die eind jaren negentig doorbrak, en die archiefbeelden bevat waar je vandaag enkel met het schaamrood op de kaken naar kunt kijken: dat principe kennen we ergens van, en wel van Framing Britney Spears. Daarin zie je onder meer hoe de Nederlandse tv-coryfee Ivo Niehe aan een zeventienjarige Spears vraagt of ze haar borsten heeft laten vergroten. Niehe moest na de release van de film diep door het stof, maar blijft volhouden dat de vraag in zijn context moest worden gezien.

Framing Britney Spears wil hetzelfde als Halftime: eerherstel eisen voor een zangeres die vaker is beschimpt dan ze eigenlijk verdiende. Het revisionistische popsterrenportret is de laatste jaren een genre op zich geworden, met documentaires over Taylor Swift (Miss Americana), Amy Winehouse (Amy), Whitney Houston (Whitney), Tina Turner (Tina) en Lady Gaga (Five Foot Two). De films zijn gelijkaardig opgebouwd. Er is ruimte voor de kritiek uit het verleden, maar enkel om die krachtig te weerleggen. En bovenal zie je de sterren aan het werk: in Halftime is dat een zich in het zweet dansende Jennifer Lopez, in Miss Americana een pianospelende Taylor Swift, en in Five Foot Two een indrukwekkend shot van Lady Gaga die in de nok van een stadion hangt te bengelen, klaar voor de show.

Over het persoonlijke leven van de hoofdfiguur kom je, op wat huiselijke taferelen na, zelden veel te weten. De vele exen van Lopez passeren enkel op de rode loper in archiefbeelden, en haar huidige wederhelft Ben Affleck mag amper tien seconden praten. Opnieuw geeft Taylor Swift het voorbeeld. Zij schreef wereldhits over haar voormalige lieven, en had de afgelopen jaren ruzies met onder anderen Calvin Harris, Katy Perry en Kanye West, maar in haar documentaire is er weinig of geen plaats voor hen. Op zich begrijpelijk, want dat deel van haar leven is al eens uitgesmeerd door de media. Dan kun je er beter je eigen verhaal tegenover zetten: dat van de popster die wél hard werkt, ondanks alles.

Een model met geluk

Sinds de opmars van de MeToo-beweging in 2017 hebben wel meer mediamakers kritiek gekregen over de manier waarop ze in het verleden met vrouwen omgingen. Zo kreeg David Letterman de wind van voren omdat hij op tv aan het haar zoog van Jennifer Aniston. Van Oprah Winfrey dook een fragment op waarin ze de acterende tweeling Ashley en Mary-Kate Olsen naar hun kledingmaat vraagt, terwijl over die laatste op dat moment het verhaal de ronde gaat dat ze een eetstoornis heeft.

Het zijn geen journalisten die die beelden opduikelen, maar fans. Voor hen brengt de nieuwe generatie muziekdocumentaires gerechtigheid. Dat ook in die films bepaalde zaken niet of minder belicht worden, is voor hen minder belangrijk dan dat hun idolen eindelijk eens zelf hun verhaal kunnen doen, zonder talkshowhost ertussen.

U wil meer documentairetips? De popsterren van nu bedienen u op uw wenken. Vorig jaar nog bracht Billie Eilish, nog voor de release van haar tweede album Happier Than Ever, het lange portret The World’s a Little Blurry uit. Olivia Rodrigo belichtte in haar docu het maakproces van haar debuutplaat SOUR. Ook de nieuwe generatie zangeressen lijkt dus van mening te zijn dat wat ze zelf doen meestal beter is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234